Mið-Austurlandaferð 8: Veikindi og vestræn þægindi í Amman

Heyriði, hérna að neðan eru komnar inn tvær færslur og ekki eitt einasta helvítis komment! Þetta er agalega slappt. Ég geri allavegana ráð fyrir því að íslam færslan mín hafi verið rétt, þar sem enginn hefur kommentað á hana með leiðréttingum.

Allavegana, ég er komin til Amman í Jórdaníu og hef verið hérna í rétt rúman sólahring. Síðustu tveir sólarhringar hafa verið skrautlegir.

* * *

Ég er búinn að vera fárveikur í dag. Ég veit ekki hvort það er uppsöfnuð matareitrun, sushi-ið sem ég borðaði í gær eða flaskan af hvítvíni sem ég drakk með matnum. Það sem ég veit er að ég vaknaði í rúminu mínu klukkan 4 í morgun við það að bænakallarar í moskunni byrjuðu morgunbænirnar sínar og var þá með brjálaðan hausverk og hrikalega magapínu.

Dagurinn í dag hefur því verið nánast óbærilegur. Ég byrjaði á því að staulast útaf hótelinu um klukkan 9 og gerði örvæntingarfulla leit að Starbucks stað, því ég hef ekki fengið annað en arabískt kaffi síðustu daga. Ég fann hann og borðaði morgunmat þar, en leið samt ömurlega. En skyldurækni mín sem túristi er oft mögnuð og ég ákvað þrátt fyrir veikindin að fara í dagsferð til Jaresh rústanna. Eina sem ég gerði aukalega útaf veikindunum var að ég fór í loftkældum leigubíl í stað rútu.

Jerash eru þrjú hundruðustu rómversku rústirnar sem ég sé á þessu ferðalagi og segi ég þetta nú gott af rómverskum súlum. Borgin var uppá sitt besta á árunum blah blah og blah blaaaah! Nei, ég segi svona.  Ég er svona neikvæður því ég var alveg hræðilega slappur í Jerash og meikaði varla að skoða alla staðina. Ekki hjálpaði að hitinn var nánast óbærilegur, um 35 stig í sól sem er of mikið fyrir fárveikan (og fullan af sjálsvorkun) Einar. Eftir þetta fór ég heim á hótel og sofnaði. Vaknaði svo um klukkan 5 og tók þá við röð af vestrænum þægindum hér í borg, sem ekki var hægt að nálgast á Sýrlandi.  Fór fyrst og borðaði á McDonald’s, fór svo í bíó á Iron Man (sem er góð) og slappaði svo af í leðursófa á einhverjum lúxuhótelsbarnum.  Kom svo hingað heim á mitt skítuga og ódýra hótel fyrir smá stundu.

Hótelið sem ég er á er þó nokkuð skemmtilegt.  Það er fyrir það fyrsta viðbjóðslegt, en það skiptir ekki öllu máli.  Það er einsog hótelið hafi verið innréttað árið 1930 og svo hafi hlutirnir bara verið látnir sitja.  En hótel eigandinn bætir upp fyrir þetta.  Hann var brjálæðislega hress inná skrifstofu sinni í gærkvöldi þegar að ég og Rachael komum heim úr sushi-ævintýrinu okkar.  Ég sat og spjallaði við hann í einhverja tvo tíma um ferðalög og jórdönsk stjórnmál.  Frábær kall!

* * *

Síðasta kvöldið mitt í Damaskus var gott.  Suzie, önnur bandaríska stelpan, var á fullu í arabísku tíma um kvöldmatarleytið, þannig að ég og Rachael (hin bandaríska stelpan) ákváðum að skella okkur útað borða á stað sem reyndist bjóða uppá guðdómlega góðan mat.  Ég borðaði grillað sýrlenskt lambakjöt, sem var stórkostlegt (take that!, Guðni Ágústsson!) borið fram með besta hummus-i sem ég hef fengið í ferðinni (og hef ég nú borðað hummus á hverjum degi í þessari ferð) og fersku, nýbökuðu khubz brauði sem var himneskt!

Við kíktum svo heim á gistiheimili, drukkum hvítvín og reyktum nargileh með fólkinu þar.

Ég og Rachael (sem erum bara vinir, bara svo það sé alveg á 110% hreinu) ákváðum svo að samræma plönin okkar og fara saman í gær.  Við ætluðum að fara til Golan hæða, Bosra og svo yfir til Amman.  Það reyndist skrautlegt.

Við byrjuðum á því að fara í innanríkisráðuneytið og sækja um leyfi fyrir Golan hæðirnar, en þar var bílstjóranum okkar (sem talaði ekki orð í ensku) sagt eitthvað, sem olli því að hann ákvað að fara með okkur beint til Quneitra, sem er borgin sem að Ísraelar lögðu í rúst eftir Yom Kippur stríðið.

Áður en við komum þangað fórum við inná sýrlenska herstöð.  Þar var okkur vísað inní aðalherbergið, þar sem voru hvorki fleiri né færri en 4 sýrlenskir hershöfðingjar, sem virtust vera mjööög hátt settir og þar af einn hershöfðingi sem að gat talað í tvo síma í einu fyrir aftan skrifborðið sitt.  Okkur var boðið kaffi, sem við þorðum ekki annað en að þiggja.  Svo sátum við þarna inni á meðan að hershöfðingjarnir horfðu á Al-Jazeera, þar sem akkúrat þurfti að birtast andlitið á Gerge W Bush, sem er sennilega ekki í miklu uppáhaldi hjá þeim.  Eftir þetta kaffiboð stóð aðalgaurinn upp, tók í hendurnar á okkur og við fórum út.  Eftir smá reikistefnu komumst við að því að við fengum ekki leyfi til að heimsækja Golan hæðirnar.  En við fengum allavegana kaffi með hershöfðingjunum.

Það voru vissulega vonbrigði og keyrðum við því til Bosra, sem er fræg fyrir rómverkst (surprise!) leikhús.  Við skoðuðum það og fórum svo í átt að landamærunum.  Á endanum tók það okkur meira en klukkutíma að komast yfir landamærin því að bílstjórinn okkar var stoppaður og af einhverjum ástæðum mátti hann ekki fara inn til Jórdaníu, þannig að við þurftum að húkka okkur far með öðrum leigubíl.  En á endanum komumst við hingað til Amman.

Í gærkvöldi fórum við svo að borða á Vinaigrette, sem er fllottur sushi bar í Shmeisani hverfinu í Amman.  Þar hittum við fyrir gaurinn sem var með okkur í leigubílnum, en hann er bandarískur Harvard nemi sem talar arabísku og er að skrifa doktorsritgerðina sína um Líbanon.  Yfir sushi-inu og hvítvíninu fengum við svo stórkostlegan fyrirlestur um ástandið í Líbanon, sem færði mig kannski aðeins nær því að skilja eitthvað í þessu flókna landi.

Annars er ég alltaf að hitta alveg ótrúlega klárt og skemmtilegt fólk hérna.  Ég er búinn að ferðast með tvítugri stelpu, sem er að læra í Yale og talar arabísku, borða með þessum doktorsnema, drekka hvítvín og spjalla um stelpur með rithöfundi sem hefur gefið út vel heppanaðar bækur í USA, drukkið kaffi með jórdönskum hóteleiganda sem hefur ferðast um hálfan heiminn og svo framvegis.  Ég get ekki kvartað.

Á morgun er stefnan að fara í fótbspor Móses á Nebo fjalli og baða mig í Dauða Hafinu.

Skrifað í Amman, Jórdaníu klukkan 21.00

11 thoughts on “Mið-Austurlandaferð 8: Veikindi og vestræn þægindi í Amman

  1. Gaman að lesa ferðasögunar þínar, vona að þú náir þér fljótt af þessari magakveisu….

    endilega haltu þessu áfram… ég kíki inn daglega og les ef ég sé eithvað nýtt…

    góða skemtun 🙂

  2. Kíki líka daglega . Mjög gaman að lesa….. vonandi setja veikindin ekki strik í reikninginn!

  3. Blessaður Einar. Ég les bloggið þitt daglega en hef ekki lagt mig í að kommenta þar sem ég þekki þig ekkert persónulega.

    Hef mjög gaman af þessum ferðasögum þínum, og þær hafa vakt mikla löngun hjá mér um að fara að byrja að ferðast um heiminn. En hvernig gistimáta myndirðu helst mæla með á svona ferðalögum?

  4. Hæ Einar,

    málið er bara að þú ert svo góðu vanur, hvað varðar fyrsta flokks næringu í kroppinn…
    … hef trú á ónæmiskerfið sé að öskra á Burrito núna 😉

    Annars fylgist “liðið” þitt með þér sko…:) og hefur gaman af.

    Það er hrein unun að lesa skrifin þín.
    Snilldarpenni.

  5. hææææ ég er nú alltaf að kíkja hingað og tékka hvort það sé komin ný færsla 🙂
    Ég vona að þér líði betur..
    annars er ég bara öfundsjúk og langar líka að baða mig í dauða hafinu!
    áframhaldandi góða skemmtun 😀

  6. Ég verð að viðurkenna að maður verður talsvert öfundsjúkari út í þetta ferðalag þitt þegar þú bloggar um “sunshine & lollypops”, en ekki magakveisur (með dass af blahh blahh!) 🙂

    Treysti því svo að þú takir frá tíma á morgun til að horfa á Evrópumeistarakrýningu besta félagsliðs í heimi, Manchester United.

  7. Alveg ævintýralegt að lesa þessa ferðasögur hjá þér. Gaman að víkja huganum frá þungu efnahagsástandi og “góðu veðri” hérna á íslandi og spá aðeins í umheiminum og virkilega fatta hversu gott maður hefur það hér á þessu skeri.

    Mæli síðan með að þú gefir út ferðasögubók um næstu jól.. af nógu er að taka sýnist mér 🙂

  8. Takk kærlega öll. 🙂

    Birgir Steinn, þegar ég er að ferðast einn, þá reyni ég að vera alltaf á gistiheimilum. Eða ég leita allavegana eftir stöðum í Lonely Planet þar sem er tekið fram að bakpokaferðalangar hittist eða að það séu allavegana á hótelinu stofur, þar sem að fólk geti komið saman. Öll skemmtilegustu gistiheimilin sem ég hef verið á hafa boðið uppá það að fólk safnist saman í einhverri stofu á kvöldin og kynnist þannig.

    Ef ég væri með fleirum, þá myndi ég eflaust hugsa meira um þægindi.

    Takk, Heiða – ég veit að ég er alltof góðu vanur af Serrano. Bið að heilsa öllum. 🙂

    Aggi, ég ætla að reyna að horfa á leikinn á eftir, en þar sem það eru svo slöpp lið í leiknum, þá virðist áhuginn vera enginn og enginn veit hvar ég get horft á hann. Ætla að reyna að finna útúr þessu sem fyrst.

  9. Kæri ferðalangur.

    Ég óska þér til hamingju með ferð þína um hin dásamlegu Miðausturlönd.
    Sál frá Tarsos var svarinn andstæðingur og ofsækjandi kristinna manna. Hann var á leið til Damaskus að berja á kristnum þar þegar hann fékk högg á höfuðið á beinu brautinni sjálfri. Þegar hann rankaði við var hann leiddur að húsi Ananíasar hins kristna og þeir ræddu málin í nokkra sólarhringa. Þar er nú kirkja rétt við Bab-Shakri. Enda lét Sál strax af ofstækinu og varð einhver geggjaðasti PR-maður kristninnar.
    Zenóbía Palmýrudrottning stóð ekki bara eins og hetja í rómverska heimsveldinu. Þegar hún hafði tapað fyrir þeim, eins og reyndar var alsiða um þær mundir, giftist hún auðugum Rómverja, fluttist til heimsborgarinnar við Tíber að verða heldri frú og andaðist þar södd lífdaga.
    Ég er kannski fullseint á ferðinni með rústaráðgjöf en reyndu að láta þær ekki fara í taugarnar á þér. Er ekki ljómandi skemmtilegt að geta lesið hverja menningarsöguna af annarri í gömlu grjóti?
    Maður borðar ekki hrátt í Miðausturlöndum en ekki vegna þess að maturinn er eitraður heldur vegna þess að bakteríugróðurinn í norrænum maga er töluvert ólíkur þeim sem grasserar þar. Og þegar manns eiginn gróður kannast ekki við fyrirbrigðið sem hann á að ráðast á, ja þá fær maður sting og bunur. Lyfið Imodium er þá mikil hjálp.
    Vonandi hefurðu tíma til að vitja Petru og láta þig fljóta í Dauðu hafi. Óska þér alls hins besta á ferð þinni um eldgamla heiminn, kær kveðja
    gamall gaur.

  10. Gamli gaur, ég er alls ekki pirraður á rústunum, ég hafði bara séð aðeins of mikið af keimlíkum rústum rómverska borga á stuttum tíma. En ég vissi það nú áður en ég fór til Jeirash. Petra er svo væntanlega allt öðruvísi, þannig að ég bíð spenntur. Fer þangað á morgun einsog ég var að uppfæra um.

    Annars þakka ég skemmtilegt og fróðlegt komment!

  11. Pingback: eoe.is » Myndir frá Jórdaníu

Comments are closed.