Sverrir svarar fyrir sig

Sverrir Jakobsson svarar grein minni á ómálefnalegan hátt einsog þeirra Múrsmanna er von og vísa. Það er alltaf stutt í hrokann þar á bæ enda eru þeir fullvissir um að þeir viti meira um flesta hluti en annað fólk.

Sverri svara flestum punktum mínum með rökunum “nei, þetta er ekki svona“, sem eru ágætis rök. Mótrök mín gætu því verið: “jú, víst”.

Einnig ásakar hann mig um að kunna ekki að lesa. Hann segir:

Hins vegar kann Einar Örn ekki að lesa. Eða hvers vegna kýs hann að kalla pistil um skrif mín og Steinþórs Heiðarssonar um Brasilíu “Sverrir Jakobsson og Brasilía”?

Ég svara nú með beittum mótrökum: “þú kannt sjálfur ekki að lesa!”. Greinin “Sverrir Jakobsson og Brasilía” fjallar einungis um skrif Sverris (hún er skrifuð áður en skrif Steinþór birtust. Greinin “Múrsvitleysa um Brasilíu” er svo svar mitt við grein Steinþórs. Skrif Sverris komu þar ekkert við sögu.

Sverrir heldur svo áfram og telur að kunnátta mín af brasilískum stjórnmálum sé öll tilkomin vegna blaðagreinar í The Economist. Ég tel mig ekki vera neinn sérfræðing um Brasilíu en þekking mín nær þó umtalsvert lengra en þessi blaðagrein í The Economist. Ágúst Flygenring svarar þessu ágætlega á heimasíðu sinni:

Ég legg mig fram við að lesa mismunandi skoðanir og sjónarhorn á hinum ýmsu málum. Ég aftur á móti hef mína skoðun, rétt einsog Sverrir hefur sína, og hún þarf ekkert að vera réttari en hver önnur. Mér finnst hinsvegar sjálfsagt að vitna í og benda á skrif þar sem (mín) skoðun er rökstudd, ef það er vel sett fram og með málefnalegum hætti. Þar sem Sverrir segist lesa The Economist ætti hann að vita að greinarnar þar um Lula setja fram málefnalega gagnrýni, m.a. á það sem Cardosa mistókst að gera (einsog t.d. að bæta lífeyrissjóðakerfinu).

Einnig skýtur Sverrir á hagfræðinga og ásakar þá um vanþroska og að þeir “læri ekkert með aldrinum”.

Það að setja alla hagfræðimenntaða menn svona á sama stall er náttúrulega ótrúlegt. Menntahroki Sverris skín þarna í gegn því hann er greinilega sannfærður um að þeir, sem stundi sagnfræði séu á einhvern hátt upplýstari og klárari en þeir, sem nema hagfræði.