Síminn minn

iPhone símanum mínum var stolið í Indónesíu fyrir næstum því tveimur mánuðum. Síðan þá hef ég verið að nota Nokia 2760, sem er lélegur sími.

Lélegur er eiginlega ekki rétta orðið. Hryllilegur væri betra orð. Svo hryllilegur að ef ég fengi svona síma gefins með Stjörnumáltíð á McDonald’s, þá er ég ekki viss um hvort ég myndi halda honum. Það ískrar í sjálfum símanum þegar ég opna hann, ég annaðhvort heyri ekki í fólki eða þá að það er einsog það sé að tala í gjallarhorn 3cm frá eyranu mínu og svo framvegis. Á hverjum degi langar mig til þess að dúndra honum í næsta vegg. Ég meira að segja passa mig á að hafa hann ekki nærri mér þegar ég er að horfa á Liverpool af ótta við að hann myndi fjúka útum gluggann ef að mínir menn myndu klúðra góðu færi.

Síðan að ég kom heim hef ég verið með mál í gangi hjá sænska tryggingafélaginu mínu til að fá iPhone símann bættann. Þeir báðu um lögregluskýrslur og slíkt, sem ég hafði vissulega frá Indónesíu. Í dag fékk ég loksins í póstinum bréf frá tryggingafélagina þar sem mér var tjáð að þeir myndu bæta mér símann upp að fullu og ég gæti því farið útí Telia og keypt mér nýjan iPhone. Ég nánast trylltist af gleði, faðmaði Margréti og labbaði útí Telia búð áðan.

…þar sem mér var tjáð að iPhone væri uppseldur og að þeir vissu ekki hvenær hann kæmi aftur.

Ég hef komist að því á þessum vikum að ég var orðinn algjörlega háður iPhone símanum mínum. Hann er svo langsamlega besti síminn sem ég hef átt að það er nánast ekki fyndið. Ég nenni varla að fara útað hlaupa þar sem að ég get ekki notað GPS tækið í símanum mínum til að mæla hlaupið, ég meika varla langar lestarferðir lengur þar sem ég get ekki kíkt á póstinn minn – og ég enda alltaf á að bíða lengur útá lestarstöð þar sem ég get ekki notað símann til að sjá nákvæmlega hvenær næsta lest kemur. Ég hef misst af fundum þar sem ég hafði ekki dagatalið í símanum. Núna þarf ég að vera með iPod, síma og minnisbók í staðinn fyrir bara iPhone. Og svo framvegis…

Já, ég veit að þetta er væl, en ég sakna gamla símans míns.

Indónesíuferð 9: Myndir og bækur

Þar sem ég er veikur heima, þá tók ég mér loksins tíma í að klára að vinna hluta af myndunum úr Indónesíuferðinni. Myndirnar voru um 1.500 talsins í byrjun, núna eru um 800 eftir. Ég setti fyrsta hlutann inn á Flickr, sem eru myndir frá Taílandi og Jövu. Ég reyndi að hafa ekki alltof margar myndir í settinu, en við sáum svo margt í þessari ferð að það er erfitt að velja og hafna.

Allavegana, myndir frá Jövu og Taílandi eru hérna.

Svo er hægt að horfa á þetta sem slideshow hér.

* * *

Svona til að reyna að klára ferðasöguna frá Indónesíu, þá er hérna listi yfir þær bækur sem ég las í ferðinni. Þær eru talsvert færri en í síðustu ferð (Mið-Austurlandaferðinni) sem stafar af því að ég var með ferðafélaga og svo horfði ég líka á sjónvarp í iPod-inum mínum, sem ég hef ekki gert áður.

  • Richard Dawkins: The God Delusion: Án efa merkilegasta bókin sem ég las í ferðinni. Bók sem ég mæli með fyrir alla, hvort sem þeir eru trúaðir eða ekki. Ég hef farið í marga hringi með það hverju ég trúi í gegnum tíðina. Það er sennilega efni í heilar færslur, en við Margrét lásum bæði þessa bók og upp frá henni spunnust óteljandi samræður í ferðinni.
  • Ben Elton – Blind Faith: Leiðinlegasta Ben Elton bókin sem ég hef lesið.
  • Michael Lewis – Liar’s Poker: Lewis, (sem varð frægur á Íslandi fyrir að skrifa um springandi Range Rover bíla í Reykjavík) skrifar á skemmtilegan hátt um reynslu hans af því að vinna sem trader hjá Salomon Brothers á níunda áratugnum þegar að það fyrirtæki (sem er núna hluti af Citigroup) fann upp leiðir til að græða á nýjan hátt á fasteignaviðskiptum. Ágætis lýsing á stemningunni, græðginni og allri vitleysunni sem tengdist því.
  • Tom Perrotta – The Wishbones: Þetta er fyrsta bókin eftir Perrotta (sem hefur skrifað m.a. Little Children og Election, sem eru frábærar). Góð bók, þótt seinni bækur hans séu enn betri.
  • David Bach – Go Green, Live Rich: Stutt bók um umhverfisvernd og hvað við getum gert til þess að hjálpa umhverfinu. Margrét elskar svona bækur og ég las þessa hjá henni. Hún er fín.
  • Guðni Jóhannesson – Hrunið: Ég kláraði hana daginn áður en ég fór í ferðina, þannig að ég hef hana með hér. Góð bók um Hrunið, þó hún bæti svo sem ekkert rosalega miklu við sem maður vissi ekki áður.
  • Bill Bryson – A short history of nearly everything (hljóðbók – ókláruð): Ég hef verið að hlusta á þessa bók sem hljóðbók ansi lengi. Í Indónesíu hlustaði ég á nokkra klukkutíma og hélt áfram að heillast að þessari bók. Hlustaði til að mynda á langa kafla um þróunarkenninguna á svipuðum tíma og ég var að lesa God Delusion, sem að passaði afskaplega vel saman. Bókin fjallar á skemmtilegan hátt um heil ósköp af hlutum, svo sem jarðfræði, efnafræði og líffræði – en gerir það á svo skemmtilegan hátt að maður fær áhuga á viðfangsefnum sem maður hafði lítinn áhuga á fyrir.