Month: May 2026

Þetta þarf að laga í Reykjavík

Á morgun eru kosningar í Reykjavík.  Ég ætla að kjósa Viðreisn þar sem eiginkona mín Margrét Rós er í baráttusætinu.

Ég hef lengi stutt Samfylkinguna í borginni og ég hef í gegnum árin hrifist af þeirri sýn sem flokkurinn undir stjórn Dags B hafði á það hvernig borg við viljum byggja til framtíðar.  Eftir árin í Stokkhólmi flutti ég í Laugardalinn í Reykjavík af því að mig langaði að búa í borg, en ekki úthverfi einsog Garðabæ þar sem ég er uppalinn.  

Ég vil búa í borg þar sem fólk býr nálægt hvort öðru og þar sem hægt er að komast á milli staða með því að labba, hjóla eða taka strætó.  Það er til nóg af stöðum á höfuðborgarsvæðinu þar sem fólk býr langt frá hvort öðru og þarf að keyra á bíl útí næstu búð.  En Reykjavík á að vera borg og á að einbeita sér að því í stað þess að byggja endalausar hraðbrautir svo að fólk úr Garðabæ geti komist sem fyrst til og frá vinnu.

Það er algjört lykilatriði til þess að fólk vilji búa í Reykjavík – til þess að við getum keppt um fólk við borgir einsog Stokkhólm og Kaupmannahöfn.  Reykjavík er ekki bara að keppa við Hafnarfjörð og Kópavog um íbúa heldur fyrst og fremst við aðrar borgir í Evrópu.

En eftir að ég flutti heim þá hef ég ítrekað rekið mig á það að borgin virkar ekki.  Þegar ég var með yngsta strákinn minn á leikskóla þá þurfti hann að fara á leikskóla í öðru hverfi útaf viðhaldsmálum og börnin mín í hinum frábæra Laugarnesskóla hafa ítrekað þurft að fara á milli húsa útaf mygluvandamálum og frábærir kennarar hafa yfirgefið skólann af heilsufarsástæðum.

Elsti strákurinn okkar vill æfa þjóðaríþróttina handbolta en hann getur það ekki í okkar hverfi þar sem að okkar félag Þróttur fær ekki úthlutað tímum í Laugardalshöll einsog félaginu var lofað með samningi við borgina (Jóhann hjólar því og tekur strætó í Víkina).  

Í hverfinu eru engin almennileg skólaíþróttahús og Laugardalshöll er með svo lítið æfingapláss að þeir tímar duga ekki einu sinni fyrir körfuboltadeild Ármanns.  Hvað þá að þar sé hægt að vera með æfingar í fótbolta (fyrir yngstu krakkana) handbolta eða blaki.

Til að bæta ofaná þetta er trekk í trekk keyrt á börn í hverfinu þar sem vinsælasta sundlaug og líkamsræktarstöð Íslands er hérna nálægt (með öllum þeim ótrúlegu lífsgæðum sem þeim stað fylgja) – og í umræðum um fréttirnar er börnunum oft kennt um slysin, en ekki óvarkárum bílstjórum eða göllum í því hvernig göturnar eru hannaðar.

Svo er ég fyrir löngu búinn að gefast uppá því að nota pappírsgáminn við húsið okkar og sendi alltaf krakkana útí grenndargám með mjólkurfernur því ég er búinn að venjast því að sorphirðan sé svo léleg.

Þetta þarf að laga.  Reykjavík verður að hafa þessar grunnþjónustur í lagi.

Margrét Rós er í fjórða sæti á lista Viðreisnar.  Hún hefur alltaf haft áhuga á stjórnmálum (við hittumst fyrst í partíi hjá Samfylkingunni) og saman getum við varið mörgum tímum í að ræða um stjórnmál, hjólreiðar, íþróttamál og allt annað yfir kaffinu heima.  Hún hefur barist fyrir málefnum barna í hverfinu okkar og núna vill hún hafa bein áhrif í borgarstjórn.

Margrét Rós hefur líka tekið þátt í hinum ýmsu viðskiptaævintýrum með mér í gegnum árin og í ófá skipti hefur hún þurft að glíma við yfirvöld, aðallega í Stokkhólmi þar sem hún var framkvæmtastjóri á Vår Pizza, pizzakeðjunni sem við stofnuðum með vinum okkar þar.

Hún skilur því hvernig það er að vera í rekstri og þurfa að díla við kerfið.  Að mínu mati þá þurfum við að fá inn fleira fólk í borgarstjórn sem hefur staðið í atvinnurekstri.  Það er nefnilega ekki sjálfgefið að fulltaf fólki leggi líf sitt, tíma og geðheilsu að veði til þess að stofna veitingastað, skartgripabúð eða snyrtistofu.  

En þessi fyrirtæki eru lífsnauðsynleg fyrir skemmtilegar og lifandi borgir. Á bakvið hvern einasta blaðsölustand á Römblunni í Barcelona eða hvern kebabstað í Berlín er einhver einstaklingur sem ákvað að taka áhættu og með því gera þessir einstaklingar borgirnar þeirra betri. Reykjavík þarf að gera meira til að hvetja fólk til að fara útí eigin rekstur.

Þar hjálpar að hafa í borgarstjórn fólk einsog Margréti sem hefur setið hinum megin við borðið.

Ég hef líka í þessari kosningabaráttu kynnst hinu fólkinu á lista Viðreisnar og hvað þau ætla að leggja áherslu á í borginni.  

Þau vilja taka til í rekstri borgarinnar og þar er Róbert í öðru sæti hæfari en flestir.  Þau vilja gera fólki einfaldara að reka fyrirtæki í borginni og þar kemur reynsla Margrétar sér vel.  Og þau vilja bæta aðstöðu fyrir börn í skólum og íþróttum og á listanum er fólk einsog Þorvaldur Davíð og Björg oddviti sem hafa upplifað það hvernig borgin hefur brugðist í því að veita börnunum þá þjónustu sem við viljum bjóða þeim. 

Og þau styðja þær samgöngubætur bæði á vegakerfi og með borgarlínu sem Samgöngusáttmálinn boðar.  Þar er ekki hægt að eyða meiri tíma í að þræta um málin heldur þarf að hefja framkvæmdir.  Reykjavík þarf á borgarlínu til að laga umferðarvandann og hjálpa uppbyggingu alvöru borgar til framtíðar.  

Fyrir utan þetta allt þá er Margrét Rós klárasta og skemmtilegasta manneskja sem ég þekki.  Henni er raunverulega annt um borgina okkar og fólkið sem í henni býr.  Ég hvet þig til að kjósa Viðreisn því borgarstjórn Reykjavíkur verður betri með Margréti.

Mitt atkvæði í Reykjavík

Það hefur að mörgu leyti verið frábært að flytja aftur til Reykjavíkur. Ég hef oft ætlað að setjast niður og skrifa um upplifun mína og hvað ég er ánægður með en vegna ótrúlegra mikilla anna í vinnu og hefðbundnu heimilislífi þá hef ég einhvern veginn aldrei haft almennilegan kraft til að koma hugsunum mínum á blað.

Ég var frekar stressaður yfir því að flytja frá Stokkhólmi aftur heim, en það voru nokkrir hlutir sem gerðu mig bjartsýnni fyrir flutningunum. Ég elskaði að skoða Instagram hjá fólki sem er úti í náttúrunni allan ársins hring, sem fer á fjallaskíði í maí og labbar á önnur fjöll í skítaveðri í október. Og ég fylltist von þegar ég hlustaði á fólkið í meirihlutanum í Reykjavík tala um hvers konar borg þau vildu sjá, því það er nákvæmlega borgin sem ég vil sjá líka.

Á morgun eru kosningar og því finnst mér ég verða að segja eitthvað. Ég hef ekki haft sérstaklega mikinn áhuga á íslenskri pólitík síðustu ár en ef ég er sannfærður um eitthvað þá er það að meirihlutinn í Reykjavík er að gera borgina miklu betri og ég vona svo heitt og innilega að þau fái stuðning til að halda áfram.

Í Stokkhólmi gat ég hjólað í vinnuna alla daga. Það var ekki alltaf þannig. Fyrstu árin eyddi ég morgnunum ofaní neðanjarðarlest, sem er alls ekki svo spennandi ferðamáti. Þegar ég flutti frá Södermalm hélt ég áfram að nota lestina þangað til að ég prófaði einn dag að hjóla í vinnuna, sirka 6 km leið (sem minnkaði niður í 4km þegar við fluttum). Ég byrjaði að hjóla í góðu veðri og smám saman áttaði ég mig á því að ég gat hjólað nánast alla daga ársins. Í skítaveðri fór ég í regngalla og buxur og ég setti svo nagladekk á hjólið. Þá fáu daga sem ég þurfti að keyra bílinn inná Södermalm og bíða í umferðarteppu við Liljeholmsbron fann ég fyrir smá örvæntingu um að svona myndi líf mitt vera þegar ég myndi flytja heim.

Það gaf mér samt von að það virtist vera fullt af kláru fólki sem vildi reyna að breyta Reykjavík úr alltof dreifðri borg með of mörgum bílastæðum og umferðarteppum yfir í borg þar sem hægt er að komast um með strætó, labbandi og hjólandi. Þar sem byggð er þétt og mannlífið er frábært.

Eftir að ég flutti heim hef ég hjólað eða labbað leiðina í vinnuna, sem er 3,2 kílómetrar. Vissulega nýt ég góðs af því að búa í hinum frábæra Laugardal, en ef ég teikna á kortið svipaða vegalengd frá stærsta vinnustað landsins, Landspítalanum, þá gætu allir íbúar vesturbæjar, 101, Hlíðanna, Háaleitis og hluti Fossvogs farið þangað leið sem væri svipað löng. Þannig að ég er alls ekki í einstakri stöðu. Það að ég hef gengið og hjólað í vinnuna á hverjum degi hefur haft svo ótrúlega jákvæð áhrif á mitt líf eftir að ég flutti heim. Meira að segja vont veður verður einhvern veginn mun auðveldara að glíma við þegar maður er vel klæddur úti í stað þess að sitja inni í bíl.

Núverandi meirihluti vill halda áfram að bjóða fleirum uppá þá möguleika á að búa á eftirsóknarverðum svæðum, sem er frábært. Ég vil sjá meira fólk í Laugardalnum og meira fólk í miðbænum. Ég vil sjá borg þar sem fleiri geta labbað og hjólað í vinnuna sína.

Það er fullt af sveitarfélögum í nágrenni Reykjavíkur sem bjóða fólki uppá úthverfalíf þar sem þú þarft einkabíl til að fara útí matvörubúð. Ég þekki fulltaf fólki sem býr í einbýlishúsum í Garðabæ eða Kópavogi, þar sem 2-3 einkabílar á heimili þykja eðlilegur hlutur. Þau elska að búa þar.

En Reykjavík ein getur boðið uppá borgarlíf og því þurfum við að kjósa fólk sem vill sjá borgarlíf í Reykjavík, en vill ekki bara sjá greiða bílaumferð útum allt í gegnum líflaus hverfi.

Ég ætla að kjósa Samfylkinguna á morgun. Dagur B er frábær borgarstjóri, en einnig eru á listanum fólk einsog Birkir Ingibjartsson og Hjálmar Sveinsson, sem kveikti áhuga minn á skipulagsmálum fyrir mörgum árum. Ég fíla líka fullt af fólki á lista Viðreisnar og Pírata (Dóra oddviti er frábær), þannig að þið megið kjósa þá lista líka. En helst samt Samfylkinguna.

Reykjavík er að verða að frábærri borg og hún er svo miklu betri núna en þegar ég flutti í burtu fyrir 13 árum. Ég elska þessa borg og vil sjá meiri borg og betri borg. Borg sem líkist bestu borgum í Evrópu í stað bílaborga í Bandaríkjunum.

Indlandsferð eftirmáli 1: Praktískir hlutir

Morgunbátsferð á Ganges í Varanasi

Morgunbátsferð á Ganges í Varanasi

Hérna eru nokkrir hlutir, sem ég punktaði hjá mér í Indlandsferðinni og geta hugsanlega gagnast þeim, sem hafa áhuga á því að ferðast til Indlands.

Almennt um ferðalög á Indlandi

  • Maður getur ferðast nánast hvert sem er á Indlandi með lestum. Þær ferðast mun hraðar en rútur (þó ekki mjög hratt) og í þeim er þægilegt að ferðast. Ef valið stendur á milli rútu og lestar, þá er nánast alltaf best að velja lest.  Það er nánast ómögulegt að sofa í rútum þar sem lætin á indverskum vegum eru óbærileg allan sólarhringinn, vegna flutningabíla, sem keyra á 30km hraða og flauta allan tímann.
  • Allir túristar ferðast í loftkældu rýmunum. Þau hafa þá kosti að loftið er sæmilega stabílt, það er upphitað þegar það er of kalt á næturna og kælt á daginn. Langoftast ferðuðumst við með næturlestum í 3AC farrýminu (3 = 3 kojur). 2AC er aðeins betra (2 = 2 kojur) en munurinn skiptir ekki miklu máli. Í styttri daglestum er hægt að velja venjulegan AC class, þar sem maður er með sæti í staðinn fyrir koju.  Stór kostur við loftkælinguna er líka að þar eru lokaðir gluggar, sem þýðir að það kemur ekki jafn mikið hljóð frá lestarteinunum.  Ódýrari farrýmin eru með opnum gluggum og þar er fólki troðið í hundraðatali inní litla vagna.  Það er kannski hægt að þola það í styttri ferðum innan borga, en það er varla hægt að mæla með því fyrir ferðamenn, nema að þú ætlir að ferðast um Indland á 100 krónum á dag.  Þannig að ef þú ætlar að eiga sjens á því að sofa í lest þá ferðastu í loftkældum vagni.
  • Það er algjörlega nauðsynlegt að panta miða í lestar með fyrirvara. Það skiptir engu máli þótt að það sé low-season hvað varðar ferðamenn því að á nánast öllum leiðum eru Indverjar 90-99% farþeganna og þeir panta miða með löngum fyrirvara. Þetta þýðir smá skipulag, en ég myndi mæla með að panta miða í lestar helst viku fram í tímann og jafnvel lengra ef hægt er. Flest hótel panta miðar í lestar gegn vægu gjaldi (kannski 50-100 rúpíur). Ég mæli klárlega með að fólk nýti sér það. Það að bíða í miðasölu á indverskum lestastöðum er einfaldlega ömurlegt. Indverjar ryðjast í biðröðum og á lestarstöðvum taka þær ógurlegan tíma, auk þess sem að afgreiðslufólkið (jafnvel í ferðamannaröðunum) talar oft slæma ensku. Eina undantekningin á þessu er lestarstöðin í Delhi. Þar er verulega þægilegt að panta miða fyrir túrista.
  • Ansi mörg hótel bjóðast til að sækja þig á lestarstöðar.  Oft gegn smá gjaldi, sem er oftast lægra en það sem þú nærð að prútta þig niður á. Þetta tryggir það að þú kemst á réttan stað og þú kemst hjá því að prútta við indverska rickshaw bílstjóra um miðjan nótt. Sem er gott.

Hlutir, sem þarf að taka með

  • Nestisbox fyrir lengri lestarferðir – þú getur beðið veitingstaði um að útbúa mat fyrir lengri lestarferðir, en pakkningarnar þeirra eru alltaf drasl. Taktu með þér nestisbox, sem þú getur notað undir snyrtivörur eða eitthvað annað þegar það er ekki notað undir mat
  • Lítinn rafmagnsketil til að hita vatn. Við reynum að sjóða vatn og drekka það í stað þess að kaupa plastflöskur, sem eru viðbjóður og menga mikið – auk þess sem það þarf að keyra flöskuvatn langar leiðir.

    Ímyndaðu þér hvað þú drekkur mikið af plastflöskuvatni á svona ferðalögum. Örugglega 2 flöskur á dag eða meira. Á mánaðarferðalagi ertu því að kaupa þér 60 flöskur, sem eru kannski ekki endurunnar heldur enda í hafinu eða í einhverjum viðbjóðs ruslahaug útí vegkanti.  Nei, að sjóða sér vatn er klárlega málið. Þetta ætti fólk að gera í þeim löndum þar sem kranavatn er á mörkunum (þar sem innfæddir drekka það en túristar ekki) og líka á stöðum þar sem kranavatnið er slæmt (einsog á Indlandi).

    Þetta er frekar einfalt – þú hellir bara kranavatni í ketilinn, sýður vatnið í 2-10 mínútur og setur það á almennilega flösku (við vorum með Laken stálflöskur). Þegar að vatnið er orðið kalt þá bætirðu smá sítrónu eða límónu útí til að bæta bragðið. Þetta spara pening og bætir umhverfið. Ég nota líka ketilinn til að sjóða mér vatn fyrir Nescafé á hverjum morgni. Það sparar pening og kaffið sem maður kaupir á veitingastöðum er hvort eð er Nescafé (og þá mjöööög dauft blandað).

  • Vasahnífur og vasaljós. Nauðsynlegt á öllum bakpokaferðalögum.
  • Góð heyrnartól fyrir iPod-inn þinn, sem blokka út umhverfishljóð sæmilega vel. Já, og góða eyrnatappa og svefngrímu fyrir lestarferðir.
  • Það er ekki auðvelt að kaupa góðar snyrtivörur, góða sólarvörn eða dömubindi á Indlandi.  Taktu slíkt með.

Prútt og annað

Indverjar eru ein fátækasta þjóð heims.  Á Indlandi rekst maður á gríðarlegan fjölda fólks, sem getur ekki látið sig dreyma um þann lúxus sem við búum við í okkar samfélagi.  Stundum getur það verið erfitt að til dæmis ákveða hversu langt maður á að ganga í prútti við Indverja.

Mín grundvallarregla er að prútta nánast alltaf þegar ég veit að viðkomandi eru að gefa mér túristaverð.  Það er ágætt að spyrja til að mynda á hótelum hvað maður á að borga fyrir ferðir á milli staða innan borga.  Þá hefurðu indversku verðin og getur prúttað út frá því.  Oftast er maður að prútta við bílstjóra og þá fer það dálítið eftir hvert farartækið er hversu mikið maður prúttar.  Mjög oft ferðuðumst við til dæmis með hjóla-rickshaw.  Mennirnir sem keyra slík farartæki (eða draga þau í Kolkata) eru gríðarlega fátækir.  Það er auðveldlega hægt að prútta ferðir þeirra niður í 5-10 rúpíur, en þá verður maður að spyrja sig líka hvað maður eigi að fá útúr því.  Viltu virkilega að maður sé að hjóla með þig í gríðarlegri mengun fyrir 20 krónur fyrir klukkutíma ferð?

Auðvitað vill maður ekki að allir Indverjar sjái dollaramerki þegar þeir sjá útlendinga.  En það er oftast gott að prútta eitthvað smá, en nota aðeins skynsemina varðandi það hversu langt á að ganga.  Stundum er hægt að prútta langt niður, en gefa svo á eftir veglegt þjórfé.  Þá hefur maður allavegana prúttað og haldið heiðrinum, en maður er líka að hjálpa mönnum, sem eiga lítið annað en hjólið sem þeir eru á.

Ég mæli klárlega með því að fólk noti hjóla-rickshaw sem allra allra allra mest.  Þessi farartæki menga ekki neitt og með því að versla við þessa menn, þá er maður að hjálpa fólki sem á ekkert.

Kostnaður

Og hvað kostar þetta svo allt? 1 milljón, 2 milljónir, 5 milljónir?
Nei, svona ferðalag einsog við vorum á kostar mun minna en fólk heldur.

Mjög oft held ég þó að fólk sé verulega að ofmeta kostnaðinn við svona bakpokaferðalög til framandi staða og vanmeta kostnaðinn við sólarlandaferðirr til Spánar eða helgarferðir til London og Köben

Kostnaður við svona ferð má skipta í nokkra hluta

  1. Flugmiði á staðinn. Þetta er auðvitað mismunandi eftir því hvar fólk býr. Við vorum heppin að fá flugmiða frá Stokkhólmi til Mumbai fram og tilbaka fyrir 3.500 sænskar krónur – sirka 64.000 íslenskar
  2. Hótelkostnaður. Við gistum nánast allar nætur á mjög ódýrum hótelum. Ekki í lægsta klassa, en í svona lágum-mid-range klassa. Það þýðir að oftast borguðum við frá 600-1000 rúpíur fyrir hverja nótt. Hæst fórum við í 2000 rúpíur, en þá vorum við með sundlaug á hótelinu. Öll verð eru fyrir okkur tvö. Það er hægt að fara í mun ódýrari hótel – allt niður í nánast núll, en þá getur hreinlæti verið talsvert slæmt. Það ætti þó ekki að vera erfitt að finna fín hótel á í kringum 400-600 rúpíur fyrir tvo í flestum borgum Indlands, sem eru mjög fín og með loftkælingu í þeim borgum þar sem það þarf.
  3. Matur er kannski stærsti kostnaðarliðurinn, en það er mjög erfitt að dæma hver meðalkostnaðurinn er þar. Við borðum stundum 2 máltíðir á dag og stundum 3.Morgunmatur kostar oftast um 100-150 rúpíur á mann fyrir brauð, egg og safa (ég laga mitt eigið kaffi). Hádegistmatur kostar kannski 200 rúpíur og góður kvöldmatur með nóg af kjöti getur kostað kannski upp í 2-400 rúpíur. EF þú hins vegar sleppir því að borða kjöt þá geturðu klárlega lækkað þennan kostnað umtalsvert. Ef þú borðar bara grænmetisfæði og getur hugsað þér að borða hrísgrjón og chapati (brauð) og dal (baunir) þá geturðu auðveldlega komist af með undir 100 rúpíur fyrir hverja máltíð.

    Ef þú ert tilbúinn að fara í götumat getur verðið farið enn lægra. Í Kolkata borðuðum við nokkrum sinnum á götumatsstað hjá hótelinu og borguðum milli 20-40 rúpíur á manninn.  Til að fá prótein með matnum án þess að það kostaði of mikið þá keypti ég mér oft omelettu með réttinum, sem ég keypti.  Egg er sennilega ódýrasti prótein gjafinn á indverskum veitingastöðum. Kjötskammtar í karríréttum eru oftast mjög litlir.

  4. Ferðalög á milli staða. Oftast eru það lestar á milli staða. Næturlest á góðu farrými á milli tveggja borga, sem eru í talsverði fjarlægð (3-500 km) getur kostað uppí 1.100 rúpíur á manninn. Verðið lækkar eftir því sem vegalengdin styttist og rútur eru enn ódýrari.

    Innan borga tókum við mest hjóla-rickshaw eða mótor-rickshaw. Sá kostnaður ætti ekki að fara yfir 1-300 rúpíur á dag – fyrir 300 þá ertu næstum því komin með einkabílstjóra allan daginn.

  5. Aðgangur að túristastöðum. Við ferðumst allt sjálfstætt og erum því ekki að borga pening fyrir gæda eða slíkt (nema þegar við fengum okkur gæd inní einhverjum höllum. Stundum leigðum við okkur þó rickshaw fyrir allan daginn til að taka okkur á milli staða. Nánast alls staðar þurfa útlendingar að borga mun hærra aðgöngugjald en Indverjar. Algengt verð inní virki og slíkt er 200-300 á mann (Taj Mahal var dýrasti miðinn á 750).

Þegar þetta er tekið saman, þá er ekki galið að ætla að hefðbundinn dagur sé svona (á einstakling) á nokkuð þægilegu ferðalagi með góðum mat, þar sem ferðast er sæmilega hratt á milli staða.

Hótel: 350
Matur: 250
Ferðalög (lest á 2-3 daga fresti + rickshaw): 300
Aðgöngumiðar: 100
= 1.000 rúpíur á dag.
= 2.500 íslenskar krónur á dag

Fyrir einn mánuð þýðir það 75.000 krónur plús flugfar fyrir svona ferð og fyrir tveggja mánaða ferð erum við að tala um 150.000 + flugfar á mann. Ef fólk ber það saman við sólarlandaferðir til Spánar með öllum kostnaði eða verslunarferð til London, þá held ég að menn séu fljótir að komast uppí sömu upphæðir.

Auðvitað hafa ekki allir efni á þessu. En ég hef reynt að benda sem flestum á að ef fólk ferðast sjálfstætt, er tilbúið að búa á hótelum, sem teljast ekki lúxus og borða mat á venjulegum veitingastöðum, þá geta menn ferðast til mest framandi landa í heiminum fyrir minni pening en þeir myndu eyða á Benidorm. Allt sem þarf er góð ferðahandbók, smá sjálfstraust og vilja til að sjá heiminn. Ég get lofað fólki að það á eftir að fá mun meira útúr svona ferð en sólaralandaferð til Spánar.

Mæli ég með ferðalagi til Indlands?

Það verður að tækla í tveim hlutum.

  1. Ef þú hefur aldrei ferðast utan Evrópu, Bandaríkjanna eða annarra ríkra landa. Þá, nei. Indland er geðveiki og landið getur svo auðveldlega orðið fullkomlega yfirþyrmandi að óvanir ferðamenn eiga ekki eftir að geta höndlað það. Umferðin, mengunin og fátæktin er svo svakaleg að jafnvel nokkuð vanir ferðamenn einsog ég eiga stundum erfitt með að höndla það. Þannig að byrjaðu á einhverju auðveldara. Sjáðu Suð-Austur Asíu eða Suður-Ameríku. Svo Indland.
  2. Ef þú hefur ferðast utan ríku landanna og ert sæmilega vanur ferðamaður. ÞÁ JÁ! Eftir hverju ertu að bíða?  Indland er stórkostlegt. Frá Taj Mahal til Gullna Hofsins. Fólkið er yndislegt og maturinn (allavegana þangað til að þú færð í magann) er stórkostlegur. Fá lönd bjóða uppá annað eins magn af merkilegu fólki og merkilegum túristastöðum.

Indland er oft erfitt, en allir þessu stórkostlegu staðir bæta upp fyrir það svo um munar. Plús að eftir að maður kemur heim, þá man maður eftir Taj Mahal, en ekki endilega erfiðu lestarferðinni til að komast á staðinn.

Það er mjög ódýrt að ferðast á Indlandi og lestarnar gera ferðalögin þægileg. Þetta land verður fjölmennasta land heims eftir nokkur ár og ég leyfi mér að fullyrða að maður hefur ekki séð heiminn fyrr en maður hefur komið til Indlands.

Góða ferð!

Tvítað á ensku

Ég hef ákveðið að byrja að uppfæra Twitter hjá mér á ensku. Síðustu árin hefur uppfærslum á þessa bloggsíðu fækkað, en á móti hefur notkun mín á Twitter aukist talsvert. Ég hef auðvitað skrifað þar, einsog hér, á íslensku.

En núna ætla ég að prófa að uppfæra Twitter á ensku. Aðalástæðan fyrir því er að mér finnst íslenskan vera frekar takmarkandi á Twitter. Ég bý jú í Svíþjóð og þar sem ég uppfæri Facebook á íslensku, þá finnst mér að ég þurfi að geta bent fólki, sem skilur ekki á íslensku, á eitthvað eftir mig á netinu. Mig langar oft að skrifa meira um það sem er í gangi í mínu lífi í Stokkhólmi og þá er skemmtilegra að geta bent svíjum á Twitter-ið mitt.

Ég tala jú ágætis sænsku, en ég held að það sé einfaldast að hafa Twitter bara á ensku því flestallir sem fylgjast með mér í dag á Twitter skilja auðvitað ensku. Ég ætla allavegana að prófa þetta og svo sjáum við til hvort ég endist.

Allavegana, ég er @einarorn á Twitter.

Nýtt frá Beastie Boys

Ein uppáhaldshljómsveitin mín, Beastie Boys, var að gefa út nýja plötu: Hot Sauce Committe Part 2. Þeir félagar eru orðnir 45 ára gamlir, en við fyrstu hlustun virkar þetta mjög vel á mig. Þeir kunna þetta.

Þetta er svo stuttmynd full af alls konar snillingum (Seth Rogen, Will Ferrell, Jack Black, Rainn Wilson o.fl.) þar sem meðal annars fyrsta lagið af plötunni, Make Som Noise, heyrist.

Ég mæli með þessu.

Snabba Cash

Snabba Cash – Ég og Margrét lásum bæði bókina Snabba Cash á Indlandi og svo horfðum við á myndina eftir að við komum heim. Okkur fannst báðum bókin verulega skemmtileg, en myndin er slöpp. Þannig að ef þú hefur séð/lesið hvorugt þá mælum við klárlega með bókinni.