einarorn – EOE.is

Ég segi JÁ! Aldrei aftur gjaldeyrishöft!

Ég ætla að kjósa JÁ í kosningunum næsta laugardag.

Kosningarnar snúast ekki um ESB aðild, heldur hvort það eigi að fara í samningaviðræður um aðild. Mér finnst það augljóst að mögulegir hagsmunir af því að kjósa Já séu gríðarlega miklir en ókostirnir eru litlir.

Ég ætla að kjósa Já af því ég vil að þessar aðildaviðræður verði kláraðar. Ég vil fá að sjá samning sem mögulega gæti fært okkur nýjan gjaldmiðil, aukin áhrif í Evrópu, skapa betri aðstæður fyrir fyrirtæki, nýsköpun og svo margt fleira. Við munum svo fá að samþykkja eða hafna endanlegum samningi þegar við höfum séð nákvæmlega hvernig sá samningur lítur út og getum tekið upplýsta ákvörðun.

Á móti mun Nei þýða að ferlinu sé lokið og við verðum föst með krónuna og EES þar sem við tökum upp alls konar lög án þess að hafa nein áhrif. Aðildarviðræðurnar munu kosta 2 milljarða og einhver athygli fer á þetta ferli sem væri annars á öðrum málum innan stjórnkerfisins. En við eigum alveg að geta labbað og tuggið tyggjó á sama tíma.

Ef þú telur minnsta möguleika á að hagsmunum okkar sé betur varið innan ESB og með stöðugan gjaldmiðil þá finnst mér alveg augljóst að þú átt að kjósa Já. Ókostirnir við Já (kostnaður og tími embættismanna) eru svo ótrúlega litlir í samanburði við það sem gæti áunnist með góðum samningum og aðild að ESB og upptöku evru.

Líf mitt í viðskiptum síðustu 24 ár hefur snúist að mörgu leyti um eilífar samningaviðræður. Ég hef verið í samningaviðræðum við birgja, búðir, fasteignaeigendur, franchise aðila og leigutaka. Í fjölmörg skipti hef ég hafið samningaviðræður og ekki lokið þeim. Ég hef beðið um samning fyrir leiguhúsnæði sem ég hef svo hætt við að taka. Stundum hef ég beðið um samning af því að ég hafði smá áhuga og stundum af því ég hafði mikinn áhuga. Stundum hef ég fengið mikið útúr samningaviðræðum og stundum ekki neitt.

Ég tel það augljóst að það borgi sig að skoða hvaða samningur okkur býðst við ESB svo að við getum sem þjóð tekið afstöðu til aðildar byggt á staðreyndum en ekki hræðsluáróðri Nei-sinna.

Aðild að ESB hefur marga augljósa kosti og takmarkið í samningaviðræðum hlýtur að vera að lágmarka áhrif neikvæðu hluta aðildarinnar – til að mynda það að við munum ekki stjórna einhverjum málum sem við gerum í dag.

Evrópusambandið hefur sagt að það vilji fá Ísland inn. Ef það er takmark sambandsins þá getum við vitað að samninganefnd ESB mun gera sitt til að bjóða okkur samning sem ESB mun telja líklegt að íslenska þjóðin muni samþykkja. Það er grundvallaratriði í samningaviðræðunum. Fulltrúar ESB vita að ef þau bjóða okkur samning þar sem íslenskur landbúnaður verður meðhöndlaður á sama hátt og spænskur og við þyrftum að deila þorskstofninum með Írum og Hollendingum þá munu Íslendingar segja nei við samningi. Það er augljóst og það vita allir.

Ég hef í mínum viðskiptum ítrekað rekið mig á vandamál tengd íslensku krónunni. Þegar að við sóttum fjármagn í það að opna veitingastaði í Svíþjóð árið 2007 þá fengum við fjármagnið á Íslandi. Þegar að við vorum að vinna í að opna fyrsta staðinn þá kom hrun á Íslandi og við þurftum í mörg ár að glíma við gjaldeyrishöft, þar sem að fjármagnið okkar var fast á Íslandi og ég þurfti að skrifa greinagerðir til Seðlabankans til að mega millifæra pening á milli landa.

Það eru ekki nema 12 ár síðan að ég stóð í bréfaskriftum við Seðlabankann til þess að þeir samþykktu kaupsamning sem ég gerði. Einhver aðili á launum hjá íslenska ríkinu þurfti að setja sig inní samningagerð um sölu á burrito-a á Íslandi og Svíþjóð og það tók einhverja mánuði að fá málin í gegn. Það var ekki hægt að millifæra pening frá Íslandi án aðkomu starfsmanna ríkisins. Þessu virðast allir hafa gleymt og láta einsog krónan sé bara fín. Ég man eftir því að hafa átt svefnlausar nætur því ég vissi ekki hvort Seðlabankinn myndi samþykkja næstu millifærslu.

Það að segja Nei í kosningunum lokar á alla möguleikana á að hafa áhrif innan ESB og taka upp nýjan og stöðugan gjaldmiðil. Það að segja Já kostar 2 milljarða en gefur okkur tækifæri á að sjá hvað okkur býðst með því að tilheyra því bandalagi sem nánast allar okkar vinaþjóðir í Evrópu tilheyra.

Kannski er ekki hægt að semja um alla hluti, en ég er þó líka sannfærður um að jafnvel verstu samningamenn Íslands gætu fengið samning sem væri mun betri en sú hræðilega dystópía sem harðir Nei-sinnar segja að bíði okkar í ESB.

Ég segi JÁ! Förum stolt inní samningaviðræður og fáum samning, sem getur gert okkar líf betra.

Stærsta hópverkefni Íslands

Það er ansi margt sem er betra við það að búa með fjölskyldunni minni á Íslandi heldur en í Stokkhólmi. Einn af óvæntustu hlutunum – og eitthvað sem við pældum aldrei í þegar við bjuggum úti – var hversu stórkostlega skemmtileg krakkafótboltamót á íslenskum sumrum eru.

Þessi mót hafa furðu slæmt orð á sér í hugum margra sem hafa ekki upplifað þau. Fólk hefur heyrt einhverjar misjafnar sögur um æsta foreldra og að þessi mót stjórni sumarplönum hjá heilu fjölskyldunum. En málið er einfaldlega að þau eru ótrúlega skemmtileg og fólk, sem á ekki krakka í fótbolta, eru að missa af miklu. Í raun svo miklu að ég mæli með því við ansi marga að setja krakkana í fótbolta í einhver ár bara til þess að þau upplifi þennan mikla og góða félagsskap.

Vegna þess að þessi mót eru frábær skemmtun þar sem maður kynnist krökkunum í hverfinu og öllum foreldrunum líka. Og mótin eru alveg jafn skemmtileg hvort sem að barnið þitt er í A, C eða F liði. Ég hef upplifað sigur á norsku deildinni hj´á F liðum á N1 mótinu og ég fagnaði þeim sigri jafn innilega og ég hef fagnað nokkrum fótboltasigri á ævinni.

Þessi fótboltamót eru líka einhvers konar hápunktur á íslenskri samvinnu. Síðan að við fluttum til Íslands fyrir fjórum árum höfum við á hverju sumri flakkað um landið með krakkana okkar spilandi fyrir Þrótt. Við höfum farið á N1 mótið á Akureyri, Símamótið í Kópavogi, Króksmótið, Jakó mótið á Selfossi og nú síðast Pæjumótið í Vestmannaeyjum.

Eftir að barnið er skráð á þessi mót er maður allt í einu kominn í miðja Google Sheet veislu þar sem allir foreldrar finna sér hlutverk. Þessi pabbinn fer í nestisnefnd, þessi mamma gistir með liðinu á föstudagskvöld og hin mamman er svo liðsstjóri á meðan að liðið fer í sund eða sér um upphitun fyrir næsta leik.

Allt gengur þetta upp. Í Þrótti er Google Sheet skjal endurnýjað á hverju ári og aftast í skjalinu eru tillögur um hvað má bæta á næsta ári. Á Pæjumótinu hafði einhver skrifað að það vantaði Þróttarafána til að setja í mini-rúturnar sem að liðið notar til að keyra stelpurnar úr leikjum og í mat á Pæjumótinu. Fyrir tveimur árum ákvað einhver pabbi eða mamma að það væri sniðugt að leigja svoleiðis rútur til að einfalda lífið fyrir þessi 5 fótboltalið sem Þróttur sendir. Og þá er það gert ár eftir ár. Í ár skrifaði einn pabbinn ChatGPT vefsíðu þar sem listað var upp hvaða liði þyrfti að skutla hvert og á hvaða tíma.

Þegar ég var skráður á eina bílstjóravakt var símanúmerið mitt opið fyrir öllum öðrum foreldrum og í einhverja 3 tíma á fimmtudagskvöldinu keyrði ég um Vestmannaeyjabæ pikkandi upp hressar fótboltastelpur í sundi og skutlaði þeim í mat og þaðan uppí skóla, allt eftir fyrirmælum frá foreldrum sem voru liðsstjórar sinna liða.

Annað foreldri hafði í vetur bókað skátaheimilið þar sem foreldrar gátu gist og einhver hafði passað uppá það að Þróttarafáninn blakti þar við hún. Í Skátaheimilinu sáu nokkrir foreldrar um að útbúa nesti fyrir krakkana sem að aðrir foreldrar höfðu fengið gefins frá fyrirtækjum heima í Reykjavík.

Á hverjum morgni mættu nokkrir foreldrar í eldhúsið í Skátaheimilinu og settu saman nestistöskur fyrir stelpurnar. Einn pabbi kom svo og sótti nestið og kom til þess sem var liðsstjóri fyrir stelpurnar og stjórnaði þeim í upphitun í nýju peysunum, sem voru keyptar með því að selja fyrirtækjum í Laugardalnum auglýsingu, sem einni mömmunni datt í hug sirka viku fyrir mót.

Eftir að stelpurnar höfðu borðað kvöldmat hvert kvöld þá mættu tveir foreldrar í skátaheimlið og smurðu þar samlokur, sem að voru svo sendar með bíl uppí skóla þar sem mömmurnar, sem gistu með liðinu, grilluðu fyrir stelpurnar svo þær færu ekki svangar að sofa. Stelpurnar voru margar með eyrnatappa þar sem ein mamman hafði munað eftir því að láta einn pabbann (mig) kaupa fullt af eyrnatöppum svo að stelpurnar sem áttu leik snemma næsta morgun myndu ekki vekja þær sem áttu leiki aðeins seinna.

Stelpurnar gleymdu hlutum í skólanum og foreldrar hjálpuðust að við að koma hlutum á rétta staði með því að senda hvor öðrum skilaboð á Abler. Mig vantaði far í bæinn frá Landeyjahöfn og ég auglýsti það á Abler og nokkrum mínútum seinna kom ein mamman uppað mér á hliðarlínunni og bauð mér og dóttur minni far.

Allt þetta gengur nokkurn veginn eins og smurð vél. Ég var einn á mótinu með stelpunni minni og tók því nokkuð margar vaktir. Aðrir voru með alla fjölskylduna og gátu því kannski ekki tekið eins margar. Á þessu móti voru 65 liðsstjóravaktir hjá Þrótti, sem þurfti að manna auk fólks í nestisnefnd, bílstjóra, og passa að einhver tæki með hátalara og myndi útbúa playlista fyrir hvert lið. Allt gekk þetta bara.

Allt byggir þetta líka á ótrúlegu trausti sem við Íslendingar höfum til hvors annars. Við treystum hinum foreldrunum til að keyra krakkana okkar um bæinn, til að vekja þau á morgnana eða koma þeim í rúmið á kvöldin. Það eru þvílík lífsgæði að slíkt traust ríki.

Svo er auðvitað allt hitt tengt liðunum sem halda mótin. Ég hef upplifað að vera hinum megin við borðið á Rey Cup mótum Þróttar þar sem að foreldrar mæta á sjoppuvaktir klukkan átta á laugardagsmorgni og aðrir mæta til að dæma leiki eða vera vallastjórar. Ég hef mætt uppá Þróttarvöll til að dæma á sunnudagsmorgnum ekki vegna þess að ég ætlist til einhvers í staðinn heldur vegna þess að ég elska félagið, hverfið mitt og vil hjálpa til. Auk þess sem að öll þessi störf eru oftast ótrúlega skemmtileg.

Þannig gengur þetta upp í okkar samfélagi, ár eftir ár. Ég er stoltur af því að vera þátttakandi í þessu magnaða íslenska hópverkefni.

Þetta þarf að laga í Reykjavík

Á morgun eru kosningar í Reykjavík. Ég ætla að kjósa Viðreisn þar sem eiginkona mín Margrét Rós er í baráttusætinu.

Ég hef lengi stutt Samfylkinguna í borginni og ég hef í gegnum árin hrifist af þeirri sýn sem flokkurinn undir stjórn Dags B hafði á það hvernig borg við viljum byggja til framtíðar. Eftir árin í Stokkhólmi flutti ég í Laugardalinn í Reykjavík af því að mig langaði að búa í borg, en ekki úthverfi einsog Garðabæ þar sem ég er uppalinn.

Ég vil búa í borg þar sem fólk býr nálægt hvort öðru og þar sem hægt er að komast á milli staða með því að labba, hjóla eða taka strætó. Það er til nóg af stöðum á höfuðborgarsvæðinu þar sem fólk býr langt frá hvort öðru og þarf að keyra á bíl útí næstu búð. En Reykjavík á að vera borg og á að einbeita sér að því í stað þess að byggja endalausar hraðbrautir svo að fólk úr Garðabæ geti komist sem fyrst til og frá vinnu.

Það er algjört lykilatriði til þess að fólk vilji búa í Reykjavík – til þess að við getum keppt um fólk við borgir einsog Stokkhólm og Kaupmannahöfn. Reykjavík er ekki bara að keppa við Hafnarfjörð og Kópavog um íbúa heldur fyrst og fremst við aðrar borgir í Evrópu.

En eftir að ég flutti heim þá hef ég ítrekað rekið mig á það að borgin virkar ekki. Þegar ég var með yngsta strákinn minn á leikskóla þá þurfti hann að fara á leikskóla í öðru hverfi útaf viðhaldsmálum og börnin mín í hinum frábæra Laugarnesskóla hafa ítrekað þurft að fara á milli húsa útaf mygluvandamálum og frábærir kennarar hafa yfirgefið skólann af heilsufarsástæðum.

Elsti strákurinn okkar vill æfa þjóðaríþróttina handbolta en hann getur það ekki í okkar hverfi þar sem að okkar félag Þróttur fær ekki úthlutað tímum í Laugardalshöll einsog félaginu var lofað með samningi við borgina (Jóhann hjólar því og tekur strætó í Víkina).

Í hverfinu eru engin almennileg skólaíþróttahús og Laugardalshöll er með svo lítið æfingapláss að þeir tímar duga ekki einu sinni fyrir körfuboltadeild Ármanns. Hvað þá að þar sé hægt að vera með æfingar í fótbolta (fyrir yngstu krakkana) handbolta eða blaki.

Til að bæta ofaná þetta er trekk í trekk keyrt á börn í hverfinu þar sem vinsælasta sundlaug og líkamsræktarstöð Íslands er hérna nálægt (með öllum þeim ótrúlegu lífsgæðum sem þeim stað fylgja) – og í umræðum um fréttirnar er börnunum oft kennt um slysin, en ekki óvarkárum bílstjórum eða göllum í því hvernig göturnar eru hannaðar.

Svo er ég fyrir löngu búinn að gefast uppá því að nota pappírsgáminn við húsið okkar og sendi alltaf krakkana útí grenndargám með mjólkurfernur því ég er búinn að venjast því að sorphirðan sé svo léleg.

Þetta þarf að laga. Reykjavík verður að hafa þessar grunnþjónustur í lagi.

Margrét Rós er í fjórða sæti á lista Viðreisnar. Hún hefur alltaf haft áhuga á stjórnmálum (við hittumst fyrst í partíi hjá Samfylkingunni) og saman getum við varið mörgum tímum í að ræða um stjórnmál, hjólreiðar, íþróttamál og allt annað yfir kaffinu heima. Hún hefur barist fyrir málefnum barna í hverfinu okkar og núna vill hún hafa bein áhrif í borgarstjórn.

Margrét Rós hefur líka tekið þátt í hinum ýmsu viðskiptaævintýrum með mér í gegnum árin og í ófá skipti hefur hún þurft að glíma við yfirvöld, aðallega í Stokkhólmi þar sem hún var framkvæmtastjóri á Vår Pizza, pizzakeðjunni sem við stofnuðum með vinum okkar þar.

Hún skilur því hvernig það er að vera í rekstri og þurfa að díla við kerfið. Að mínu mati þá þurfum við að fá inn fleira fólk í borgarstjórn sem hefur staðið í atvinnurekstri. Það er nefnilega ekki sjálfgefið að fulltaf fólki leggi líf sitt, tíma og geðheilsu að veði til þess að stofna veitingastað, skartgripabúð eða snyrtistofu.

En þessi fyrirtæki eru lífsnauðsynleg fyrir skemmtilegar og lifandi borgir. Á bakvið hvern einasta blaðsölustand á Römblunni í Barcelona eða hvern kebabstað í Berlín er einhver einstaklingur sem ákvað að taka áhættu og með því gera þessir einstaklingar borgirnar þeirra betri. Reykjavík þarf að gera meira til að hvetja fólk til að fara útí eigin rekstur.

Þar hjálpar að hafa í borgarstjórn fólk einsog Margréti sem hefur setið hinum megin við borðið.

Ég hef líka í þessari kosningabaráttu kynnst hinu fólkinu á lista Viðreisnar og hvað þau ætla að leggja áherslu á í borginni.

Þau vilja taka til í rekstri borgarinnar og þar er Róbert í öðru sæti hæfari en flestir. Þau vilja gera fólki einfaldara að reka fyrirtæki í borginni og þar kemur reynsla Margrétar sér vel. Og þau vilja bæta aðstöðu fyrir börn í skólum og íþróttum og á listanum er fólk einsog Þorvaldur Davíð og Björg oddviti sem hafa upplifað það hvernig borgin hefur brugðist í því að veita börnunum þá þjónustu sem við viljum bjóða þeim.

Og þau styðja þær samgöngubætur bæði á vegakerfi og með borgarlínu sem Samgöngusáttmálinn boðar. Þar er ekki hægt að eyða meiri tíma í að þræta um málin heldur þarf að hefja framkvæmdir. Reykjavík þarf á borgarlínu til að laga umferðarvandann og hjálpa uppbyggingu alvöru borgar til framtíðar.

Fyrir utan þetta allt þá er Margrét Rós klárasta og skemmtilegasta manneskja sem ég þekki. Henni er raunverulega annt um borgina okkar og fólkið sem í henni býr. Ég hvet þig til að kjósa Viðreisn því borgarstjórn Reykjavíkur verður betri með Margréti.

Vandamál Sýnar

Fyrir yfir 20 árum síðan stofnaði ég Liverpool bloggið og einsog glöggir lesendur þessa bloggs eru eflaust meðvitaðir um þá hef ég áhuga á fótbolta.

Þegar ég bjó í Svíþjóð var ég fyrst með enska boltann hjá Canal+ og síðustu árin keypti ég áskrift hjá Viaplay, þar sem Lars Lagerbeck, Freddie Ljungberg og fleiri spekingar fjalla um ensku deildina og Meistaradeildina.

Eftir að ég flutti heim prófaði ég að kaupa enska boltann hjá Símanum, en mér féllust hendur þegar ég prófaði Síma-appið (sem var ónothæft) og þar sem ég gat enn virkjað gömlu Viaplay áskriftina mína þá gerði ég það og sagði upp áskriftinni að Sjónvarpi Símans.

Síðasta haust þegar að Sýn tók við enska boltanum ákvað ég að gefa Sýn alvöru sjens.

Ég held með Sýn! Ég var líka hrifinn af þeirri dagskrárgerð sem var skipulögð í kringum enska boltann með þáttum einsog Doczone og Big Ben. Ég vissi þó að ég væri að fórna einhverju. Ég var meðvitaður að pre og postgame umfjöllun væri ekki af sama kalíberi og að Sýn gætu ekki verið með lýsendur sem búa á Englandi líkt og Viaplay gera.

En ég var alveg tilbúinn að fórna því. Ég var líka að hugsa um að strákarnir mínir (7 og 13 ára sem eeeeelska fótbolta) myndu horfa á leikina á íslensku og allar íslensku íþróttirnar voru frábær bónus.

—

Ég ákvað að taka allan pakkann hjá Sýn. Ég skipti um heimanet, gsm síma og fékk meira að segja myndlykil til að horfa á fótboltann í (að ég hélt) bestu gæðum.

En fyrir utan það að mér finnst dagskrárgerðin oftast vera mjög fín þá hefur öll tæknihliðin verið í svo slæm að ég er við það að gefast upp og skipta bara aftur yfir í sænska Viaplay (ef ekki væru fyrir íslenskar íþróttir þá væri ég búinn að því).

Forsvarsmenn Sýnar virðast vera talsvert upptekin af því að fólk horfi ólöglega á enska boltann og ég skil þann pirring afskaplega vel. En að mínu mati þá mun Sýn aldrei ná að vinna þá baráttu nema með því að bjóða uppá betri vöru en ólöglegar streymisveitur bjóða uppá.

Því miður má í dag segja að upplifunin á Sýn sé að mörgu leyti verri en sú sem hægt er að fá með ólöglegum streymisveitum.

Hérna eru bara nokkur dæmi.

1 Gæðin á útsendingum í sjónvarpi.

Ég er með internet frá Sýn og bý bara 800 metra frá höfuðstöðvum stöðvarinnar. Ég hef prófað myndlykil frá Sýn og einnig notað Sýn appið, bæði á Samsung sjónvarpinu mínu og á AppleTv. Þrátt fyrir þetta allt þá eru gæðin hræðileg. Sjáið bara þetta!

Okei, þetta er reyndar aðallega hörmung af því að þetta er þessi blessaða 5 manna varnarlína Liverpool frá leiknum gegn PSG í París. En skoðið líka myndgæðin. Þetta er bara eðlilegt sjónarhorn á fótboltaleik, en það er ekki hægt að greina eitt einasta andlit og línurnar eru ekki beinar – sjá hérna zoomað inná línurnar.

Hvaða Liverpool leikmaður er þetta eiginlega? Ég myndi giska á Joe Gomez bara út frá því hvar hann er staðsettur.

Gæðin eru mun verri en á Viaplay og jafnvel verri en í ólöglegum streymisveitum. Af hverju sýnir Sýn ekki leikina í hæstu gæðum? Af hverju borga ég nærri því 25.000 krónur á mánuði fyrir sjónvarp og internet frá Sýn og fæ að upplifa svona gæði?

2 Appið í sjónvarpinu er ekki gott

Kosturinn við að kaupa Viaplay eða Sýn umfram það að vera með ólöglegt streymi er meðal annars að það er hægt að spóla fram og tilbaka í útsendingunni.

Fyrir utan Liverpool er ég mjög casual fótboltaaðdáandi. Ég droppa inní útsendingar úr enska boltanum og Meistaradeildinni og vil þá skoða þau mörk sem eru komin. Þegar ég spóla tilbaka nokkrum sinnum til að finna markið þá er mér nánast án undantekningar hent útúr útsendingunni og alveg að byrjunni. Sýn ætti að gera mér auðvelt að horfa á leikina á þennan máta, en gerir það þessu í stað nánast ómögulegt.

Fyrstu mánuðina með Sýn var Apple TV appið nánast ónýtt. Útsendingar klikkuðu ítrekað, en það hefur eitthvað lagast síðustu mánuði.

3 Hljóðvinnslan í útsendingum

Ég veit að lýsendurnir á Sýn sitja á Suðurlandsbraut en ekki á Anfield, en af hverju er hljó´ðið svona illa blandað? Er ekki hægt að hækka í vallarlátum og mixa lýsandann hann þannig að hann hljómi einsog hann sé á vellinum? Með nútíma tækni hlýtur það að vera hægt og það myndi bæta upplifunina talsvert.

4 Símaappið er ekki gott

Hvar á ég að byrja?

Jú, það er ekki hægt að horfa á leik og skoða önnur öpp á sama tíma. Þannig að ef ég er að horfa á leik í appinu og vil kíkja á Fotmob eða X, til að sjá hvað er að gerast, þá HÆTTIR útsendingin í Sýnar-appinu. Það er glórulaust á árinu 2026.

Það er ekki hægt að spóla fram eða tilbaka í útsendingunni nema að setja leikinn í portrait mode, spóla, og setja hann svo aftur í landscape.

Bara þetta gerir notagildi appsins svo miklu verra en það gæti verið.

—

Ef að Sýn vill fá fleiri áskrifendur að útsendingum sínum þá verður fyrirtækið að laga tæknimálin. Sýn verður að bjóða aðdáendum fótbolta uppá bestu mögulegu gæði í útsendingum í sjónvarpi og hágæða app þar sem maður getur fylgst með mörgum leikjum og skoðað X og úrslit án þess að allt fari í rugl. Þá er ég viss um að fleiri myndu velja þessa íslensku þjónustu í stað þess að kaupa sér ólöglegar streymisveitur.

Bílastæðin við Suðurlandsbraut

Ég hef búið 800 metra frá Suðurlandsbraut síðustu fjögur ár. Ég keyri götuna oft í mánuði og hjóla stígana í nágrenninu oft í viku. Krakkarnir mínir taka strætó þaðan á æfingar í Skeifunni og Víkinni – og þangað sækjum við okkur mat á veitingastaðina.

Það hefur verið merkilegt að fylgjast með umræðunni um breytingar á Suðurlandsbrautinni til að undirbúa fyrir Borgarlínu og Þjóðarhöll, sem mun vonandi einhvern daginn rísa og valda því að krakkarnir mínir þurfi ekki að taka strætó í Fossvog til að æfa handbolta. Það má vel vera að hugmyndir borgarinnar séu ekki fullkomnar en erfiðast á ég með að skilja hvers vegna svona margir vilji meina að þessar breytingar muni bitna á þeim sem sækja sér þjónustu við Suðurlandsbraut.

Ég hef séð því haldið fram að öll bílastæðin séu lífsnauðsynleg fyrir þá þjónustu sem er við Suðurlandsbrautina. Ég skil þær áhyggjur ágætlega þar sem ég rek vinsæla veitingastaði í Borgartúni og í Hafnarfirði þar sem öll stæði eru oft upptekin jafnvel áður en starsfólkið okkar mætir á hverjum morgni til að undirbúa daginn.

En hvernig er ástandið á Suðurlandsbraut og þessum bílastæðum? Í síðustu viku fór ég í klippingu í Ármúlanum og þegar ég hjólaði Suðurlandsbrautinni í áttina að skrifstofunni minni þá ákvað ég að skoða ástandið á bílastæðunum. Ég var þarna klukkan ca 9.30 – áður en nánast allar búðir og veitingastaðir við Suðurlandsbrautina opna.

Hinn frábæri pízzastaður Olifa opnar klukkan 11.30. Tveimur tímum áður eru öll stæði fyrir framan staðinn upptekin.

Zorbian opnaði á síðasta ári á Suðurlandsbraut. Áður en sá staður opnar klukkan 11 eru öll stæðin farin.

Nings hefur verið á Suðurlandsbraut svo lengi sem elstu menn muna. Þar eru líka öll stæði upptekin tveimur tímum fyrir opnun.

Askur hefur líka verið þarna lengi og þar eru öll stæði full klukkan 9.30 þrátt fyrir að staðurinn opni ekki fyrr en 11.30.

Lemon er sá staður sem opnar fyrst af veitingastöðunum eða klukkan 10. Hálftíma fyrir þá opnun eru þó öll stæðin upptekin við staðinn.

Það sama átti við um Rafha búðina þar sem flest stæðin voru frátekin hálf´tíma áður en sú búð opnaði.

Einu stæðin sem voru laus voru þau sem Íslandsbanki og Sýn höfðu merkt vel sem stæði fyrir sína viðskiptavini. Það geta þau eflaust gert í krafti stærðar þess pláss sem þessi fyrirtæki leigja við götuna – eitthvað sem minni veitingastaðir geta ekki.

Ég leyfi mér að kasta fram þeirri kenningu að stæðin séu ekki notuð af viðskiptavinum sem sækja sér þjónustu á Suðurlandsbraut, heldur fyrst og fremst af því starfsfólki sem vinnur þarna í húsunum.

Fyrir starfsfólkið á Suðurlandsbraut hlýtur betra aðgengi með Borgarlínu að vera jákvætt fyrir utan að það er væntanlega hlutverk fasteignaeiganda að sjá leigjendum sínum fyrir bílastæðum – ekki Reykjavíkurborg. Hinir sömu fasteignaeigendur gætu svo hjálpað þessum fínu veitingastöðum og búðum, sem eru þarna, með því að merkja þeim tímabundin bílastæði næst byggingunum.

Evrópuferð 4: Mílanó, Verona, Feneyjar og Rimini

Frá Como vatni keyrðum við austur með stuttri viðkomu í Mílanóborg þar sem við skoðuðum Duomo kirkjuna í miðri borginni. Nokkrum dögum seinna þegar við skoðuðum Markúsar basilíkuna í Feneyjum kvartaði elsti strákurinn okkar yfir því að við værum búin að skoða þrjátíu kirkjur í þessari ferð (ég mótmælti, sagði þær vera fimm – Notre Dame, dómkirkjan í Lyon og Notre Dame í Lyon, Duomo í Mílano og Markúsar basilíkan). Duomo er þriðja stærsta kirkja í heimi en hitinn í Mílanó gerði það að verkum að við vorum ekki mjög peppuð fyrir því að þvinga krakkana okkar í mikið labb um borgina en við náðum þó að borða besta gelato ferðarinnar.

Meðmæli Mílanó
Venchi Cioccolato e Gelato – besti ísinn í ferðinni.

Eftir stoppið í Mílanó héldum við áfram til lítils bæjar rétt fyrir utan Verona, þar sem við gistum á litlu hóteli umlukið vínekrum. Þaðan fórum við í tvær dagsferðir – eina í lítinn vatnsrennibrautagarð við Garda vatn – og hina til Feneyja í 33 stiga hita. Í Feneyjum lögðum við bílnum okkar í risavöxnum bílastæðahúsi í útjaðri gömlu borgainnar og tókum þaðan vatnataxa að San Marco torginu. Þaðan löbbuðum við í Markúsar basilíkuna og svo þræddum við götur borgarinnar.

Daginn eftir Feneyjar fórum við svo til Rimini þar sem alltaf var planið að eyða síðustu dögum ferðarinnar. Okkur tókst reyndar að bóka hótel ekki á Rimini, heldur í Milano Marittima sem er talsvert fyrir norðan Rimini. En það skipti ekki miklu máli, þar sem ströndin þar virtist vera nokkurn veginn sú sama og aðeins sunnar og úrval veitingastað og strandklúbba var fínt.

Við kíktum svo í dagsferð til San Marínó og ég gat því loksins bætt við landi í listann af þeim löndum, sem ég heimsótt.

Það að ferðast með þrjá krakka er ekki auðvelt. Við (eða aðallega á Margrét heiðurinn) tókum nokkrar ákvarðanir snemma í ferðinni. Til dæmis að takmarka skjátíma eldri krakkanna niður í nánast núll. Þau fengu að hlusta á Storytel og Spotify í bílferðum, en fengu annars engan skjátíma í bílnum og skjátími var nánast enginn utan bílferðanna líka. Þegar við borðuðum á veitingastöðum þá fékk yngsti strákurinn okkar að leika sér með litabækur og límmiðabækur (sem hann elskar akkúrat núna) en eldri krakkrnir urðu að láta sér nægja að tala við okkur. Þetta byrjaði kannski ekki frábærlega, en á endanum erum við ótrúlega sátt við þessa ákvörðun.

Það hjálpar líka að enda fríið á strönd. Það er ekki auðvelt að draga krakka með sér í 30 stiga hita að skoða kirkjur, en það er fátt í þessum heimi sem fær okkar börn til að leika sér jafn vel saman og að vera á strönd, þar sem þau geta leikið sér í sandinum eða sjónum.

Eftir fimm daga á Rimini þurftum við svo að koma okkur upp til Danmerkur til að enda ferðina í Legoland og Kaupmannahöfn auk þess sem við þurftum að skila bílnum til Lyon. Við ákváðum því að skipta liði. Fyrst keyrði ég Margréti og krakkana upp til Verona þar sem þau tóku flug til Billund. Ég keyrði svo einn frá Verona alla leið til Lyon með næturstoppi í Chambery. Samtals tæplega 850 kílómetrar. Við hittumst svo í Billund, eyddum degi í Legoland áður en við fórum til Kaupmannahafnar sem var síðasta stopp ferðarinnar.

Evrópuferð 3: Alparnir

Þegar við keyrðum frá Svíþjóð til Króatíu árið 2017 þá var einn af hápunktunum að eyða dögum í Ölpunum og því var það ofarlega á óskalistanum okkar að gera það aftur núna. Ég eyddi talsverðum tíma í að skoða hvernig við gætum komið okkur frá Lyon yfir til Ítalíu með langri viðkomu í fallegum Alpabæjum. Fljótlega komst ég þó að því að það yrði alltof erfitt að koma okkar fimm manna fjölskyldu yfir á ítalskar strendur með viðkomu í Ölpunum ef við ætluðum að ferðast eingöngu með lestum.

Því enduðum við á því að leigja okkur bíl í Lyon. Það flækti hlutina talsvert (þar sem við myndum þurfa að skila bílnum aftur í Lyon) en það var merkilega ódýrt og eftirá að hyggja get ég ekki ímyndað mér hvernig þetta frí hefði heppnast án þess að vera á bíl.

Frá Lyon keyrðum við í tæpa tvo tíma til Annecy vatns. Þar skoðuðum við þennan fallega túristabæ í stuttan tíma (sem var þó nægilega langur til þess að við héldum í alvörunni að litli strákurinn okkar (5 ára) væri týndur) en keyrðum svo meðfram Annecy vatni að baðströnd, þar sem krakkarnir gátu leikið sér í hoppturni einsog þau hafa gert svo óteljandi oft í sænskum sumarfríum.

Frá Annecy keyrðum við svo seint um kvöld ótrúlega hlykkjóttan veg upp til Chamonix við rætur Mont Blanc þar sem fyrstu vetrar Ólympíuleikarnir voru haldnir. Eitt það besta við að vera í Ölpunum um sumar er að hitastigið er vitaskuld lægra þar í þúsund metra hæð heldur en í borgum við sjávarmál, e það breytti því ekki að hitastigið í Chamonix var fáránlega hátt þegar við vorum þarna.

Lausnin á því var meðal annars að taka hæsta kláf heims uppí 3.842 metra hæð á toppinn á Aiguille du Midi þar sem er stórkostlegt útsýni yfir hæsta fjall Evrópu, Mont Blanc.

Meðmæli Annecy og Chamonix

Plage Saint-Jorioz: Fín strönd með hoppturni og fínum veitingastað við Annecy vatn.
Rose du Pont í Chamonix: Einn besti veitingastaðurinn sem við borðuðum á í ferðinni. Er á aðaltorginu í Chamonix með útsýni yfir ána, Mont Blanc og býður uppá frábæran mat.
Kláfurinn uppá Aiguille du Midi : Eitt ráð er að það þarf að panta í kláfinn fyrirfram og ef það er mikið af fólki þá þarf maður að vera visst lengi uppá fjallinu. Krakkarnir voru ekkert brjálæðislega sátt þegar við fengum að vita það á toppnum að það væru 3 tímar áður en við kæmumst aftur niður til Chamonix.

Daginn eftir keyrðum við svo í gegnum Mont Blanc fjall yfir til Ítalíu. Asnalegu fordómarnir í mér höfðu undirbúið mig fyrir það að það yrði á einhvern hátt erfiðara að keyra á Ítalíu en það var fjarri lagi. Við keyrðum alla leið frá Chamonix til bæjarins Cernobbio við Como vatn. Valið á Cernobbio var einskær tilviljun. Við vildum annaðhvort vera við Como eða Garda vatn og í Cernobbio fundum við einfaldlega mjög fína Airbnb íbúð á góðu verði. Ég hef verið með þessi vötn smá á heilanum eftir að ég horfði á Succession þátt sem gerðist við Como vatn.

Bærinn reyndist vera fínt val. Como vatn er ótrúlega fallegt með Alpana í bakgrunni og fallegar villur meðfram ströndinni. Við prófuðum bæði að vera á prívat strandklúbbi (kostar 10 evrur og þá var bæði hægt að synda í sundlaug og í vatninu) og einnig á strönd sem var opin fyrir öllum. Við fórum líka í dagsferð til Bellagio, sem er vinsælasti túristastaðurinn við Como vatn. Sá bær hafði þó ekki svo mikið að bjóða uppá fyrir utan dýrar búðir og frábæran gelato auk þess sem að útsýnið frá vissum götum var stórstkostlegt.

Meðmæli Como

Evrópuferð 2: París og Lyon

Þrátt fyrir að ég uppfæri þessa bloggsíðu ekki nema 1-2 svar á ári þá hugsa ég oft um hluti sem mig langar að skrifa um hér. Þegar ég hjóla í vinnu á morgnanna þá skrifa ég oft í hausnum á mér pælingar sem svo komast aldrei mikið lengra.

Ég hef líka aðeins hugsað hvernig ég get skrifað um ferðalög á þessa bloggsíðu. Ferðasögurnar sem ég skrifaði hérna fyrir 10-15 árum voru fullar af fróðleik um framandi staði, sem er kannski ekki alveg jafn spennandi þegar við erum að ferðast um staði sem flestir Íslendingar þekkja vel. Mér finnst það samt glatað að mín einu spor á internetinu séu á hinu hræðilega Twitter/X og svo á Instagram eða Facebook.

Niðurstaðan mín er að reyna að skrifa aftur ferðasögu, en hafa meira myndefni og einföld meðmæli um staði, sem okkur fannst standa uppúr.

Frá Birmingham tókum við lestina aftur til London og þaðan alveg svívirðilega dýra Eurostar lest til Parísar, þar sem allar lestar voru yfirfullar af fólki á leið á Ólympíuleikana. Við vorum komin til Parísar 10 dögum áður en Ólympíuleikarnir hófust þar sem gerði það að verkum að það var eriftt að finna gistingu og á endanum ákváðum við að vera aðeins í eina nótt í París en bóka strax daginn eftir lest til Lyon, þar sem væri betra og ódýrara að vera.

Croissant í morgunmat í Café Ventura í París

Við náðum þó að fara með krakkana okkar í laaaangar gönguferðir um París. Fyrri daginn löbbuðum við frá hótelinu okkar, niður að Louvre og svo að Eiffel turninum. Allt í París var skreytt Ólympíuhringjunum og það var hægt að sjá hvernig borgin var að breytast með áhorfendapöllum á mörgum stöðum. Við löbbuðum einhver 15.000 skref, tókum myndir fyrir framan Louvre og Eiffel turninn og borðum frábæran franskan mat. Seinni daginn í París löbbuðum við ennþá meira um borgina og enduðum hjá Notre Dame kirkjunni.

Meðmæli París

Hotel YOY: Lítið hótel sem við gistum á í París, sem við getum mælt með.
Les Antiquaires: Sko, það eru sirka milljón góðir veitingastaðir í París og ég er ekki að segja að þessi sé einstakur, en við vorum ótrúlega sátt hér í nágrenni Eiffel turnsins. Sjá mynd af mat hér að ofan.

Eftir langa göngu um París þá tókum við lestina niður til Lyon. Í þeirri borg eyddum við tveimur heilum dögum í gamla miðbænum, þar sem við bjuggum í Airbnb íbúð.

Hitinn í Lyon var talsvert meiri en í París og seinni daginn var ég full bjartsýnn í skipulagningu á gönguferð þegar ég dró alla fjölskylduna að skoða rústir af rómversku leikhúsi uppá (mjög hárri) hæð ásamt Basilique Notre-Dame de Fourvière (sjá myndir að ofan).

Annars fór tíminn í Lyon í að labba um gamla bæinn, að spila fótbolta á torgum borgarinnar og í að borða alveg fáránlega góðan franskan mat. Ég eyddi talsverðum tíma í að finna réttu veitingastaðina í Lyon og það tókst frekar vel. Krakkarnir lærðu að elska steak hache og ég hélt mínu striki í að panta önd á sem flestum veitingastöðum í Frakklandi (ég lærði það þegar ég ferðaðist með vinum mínum um Frakkland þegar að Ísland keppti á EM árið 2016 sælla minninga).

Það er kannski ekki neitt sérstakt sem stóð uppúr í Lyon (fyrir utan Musée Cinéma et Miniature) en það var afskaplega þægilegt að vera í þessari borg. Maturinn var frábær, borgin ótrúlega falleg, veðrið gott og fólkið líka. Við hefðum alveg geta verið þar lengur.

Meðmæli Lyon

Musée Cinéma et Miniature: Dan Ohlmann, sem vann við að búa til lítil módel fyrir bíómyndir stofnaði þetta safn í Lyon þar sem eru til sýnis fjölmörg módel hans og annað dót úr bíómyndum. Krakkarnir elskuðu safnið.
Made Louve: Samlokustaður rétt hjá íbúðinni okkar þar sem ég fékk samlokur sem eru með þeim allra bestu sem ég hef á ævi minni smakkað.
Restaurant Café du Soleil
Brasserie Gabriel: Bæði þessi og Café du Soleil eru algjörlega frábærir franskir veitingstaðir – allt frá staðsetningu til matar, þjónustu og verðs var frábært.

Evrópuferð 1: Birmingham

Það eru tíu ár síðan að við Margrét ferðuðumst um Mexíkóflóa með litlu krökkunum okkar tveimur. Við eyddum mánuði á Flórída og á ferðalagi í rólegheitum um Kúbu og Yucatan skaga. Krakkarnir voru tveggja ára og bara nokkurra mánaða og því var auðvelt að ferðast með þau á þessum slóðum.

Þetta frí var í síðasta skipti sem ég skrifaði ferðasögu á þessa bloggsíðu.

Við höfum ferðast síðan þá, en svosem ekki á svo brjálæðislega spennandi staði. Fyrir 7 árum fórum við saman fjögur á Volvo-inum okkar alla leið frá Stokkhólmi niður til Króatíu. Ég ætlaði alltaf að skrifa um þá ferð á þessu bloggi en lét aldrei verða af því. Svo hafa sumarfríin að mestu leyti skipst á milli þess að vera í Svíþjóð eða á Íslandi. Yndisleg sumarfrí á Gotlandi og á vesturströnd Svíþjóðar, sem hafa verið ógleymanleg en ég hef ekki fundið mig knúinn til að skrifa um þau.

Síðustu tvö ár hafa svo farið í flutninga til Íslands og í fyrra ferðuðumst við eingöngu um Ísland. Í ár áttum við í erfiðleikum með að skipuleggja sumarið – Margrét er í nýrri og krefjandi vinnu og ég átti í erfiðleikum með að skipuleggja frí því það var svo mikið að gerast í vinnunni hjá okkur báðum. Við vissum þó bæði að okkur langaði mikið að komast í hlýrra loftslag.

Fyrir einhverjum vikum kom sú hugmynd uppí hausnum á mér að kaupa bara flugmiða til Evrópu og reyna að skipuleggja fríið þegar við værum farin af stað. Mér fannst þessi fjölskylda þurfa á smá ævintýri að halda.

Fljótlega fengum við svo ágætis byrjunar- og enda dagsetningu. Við þurftum að vera komin til Birmingham á Englandi þann 12. júlí því þar ætlaði franchise aðili okkar á Bretlandi að opna Zócalo stað númer tvö þann 13. júlí. Og af því að íbúðinn okkar er í Airbnb útleigu þá gætum við ekki komið heim fyrr en 8. ágúst.

Þannig að við vorum með fjórar vikur í fríi sem þyrfti að byrja í Birmingham. Við vorum líka ákveðin í að fara aftur í Legoland. Þar vorum við fyrir 7 árum þegar börnin okkar voru 3 og 5 ára og okkur fannst passa frábærlega að fara þar aftur núna þegar börnin eru 5, 10 og 12 ára. Þannig var kominn endapunktur á fríið – það yrði í Danmörku en meira var ekki ákveðið. Ég pantaði flug til London og heim frá Kaupmannahöfn, fann útúr lestarmiðum frá London til Birmingham og við fundum einhverja (mjög lélega) Airbnb íbúð í Birmingham til að geta gist fyrstu dagana.

Birmingham er næst fjölmennasta borg Bretlands með um 3 milljónir íbúa. Við lentum fyrir hádegi á Stansted flugvelli í London og þurftum þaðan að taka flugvallarlest, underground og svo eina lest í viðbót til að koma okkur alla leið á New Street stöðina í Birmingham. Við höfðum skipulagt pökkun á okkar dóti vel fyrir ferðina, þar sem við ætluðum að vera með lítinn og meðfærilegan farangur. En samt var ekki auðvelt að bera farangur fyrir fimm manns á milli lesta og svo uppí íbúð í Birmingham.

Ég að horfa á úrslitaleik EM með strákunum mínum

Dagana í Birmingham reyndi ég að gera hvað ég gat til að hjálpa til við opnunina á staðnum, sem opnaði með soft opening laugardaginn eftir að við komum. Á sunnudeginum horfðum við svo á England tapa í úrslitaleik EM. Ég hélt að það yrði brjáluð stemning fyrir leiknum og hægt yrði að sjá hann á stórum skjá með fulltaf fólki en svo var ekki raunin í Birmingham. Því horfðum við á leikinn í íbúðinni okkar og þar sem England tapaði þá var lítil ástæða til að kíkja á stemninguna eftir leikinn. Annars eyddum við dögunum á labbi um Birmingham – kíktum aðeins í búðir og á ágætt vísindasafn, sem krökkunum fannst skemmtilegt.

Meðmæli Birmingham

Zócalo (auðvitað) á New Street – Nýji staðurinn okkar á einni aðalgötunni í Birmingham.
Thinktank Birmingham Science Museum – Við vorum í vandræðum með hvað við ættum að gera með krökkunum og enduðum á þessu safni með fínum leikvelli fyirr utan.

Skíðakennsla fyrir litla krakka

Ég hef síðustu 9 árin unnið að því að kenna börnunum mínum þremur að skíða. Þegar að mér fannst vera sjens að elsti strákurinn okkar gæti byrjað á skíðum þá fór ég að velta fyrir mér hvernig væri best að kenna honum og ég man þá að ég fann engar sérstakar leiðbeiningar um það hvað væri best. Þannig að ég ætla hérna að koma með punkta um það hvað ég hef lært síðustu 9 ár á því að kenna þremur krökkum að skíða, öllum mjög ungum.

Það að byrja að kenna börnum mjög snemma að skíða (ég byrjaði með minn yngsta þegar hann var 2,5 ára gamall – sjá mynd að ofan) er eflaust erfiðara en að gera það þegar börnin eru orðin stærri. Þegar þau eru svona lítil hafa þau mjög lítið úthald og verða fljótt veik í löppunum. En á móti þá verða þau auðvitað góð mun fyrr og ég held að þau verði óhræddari en ef þau byrja seinna.

Ég vissi það alltaf að ég myndi vilja byrja að kenna krökkunum mjög snemma og ég vissi það líka að ég vildi eyða eins litlum tíma og mögulegt er í barnabrekkum. Þessar leiðbeiningar miða líka að því að kennarinn sé sæmilega fær á skíðum og í sæmilegu líkamlegu formi.

Ég hef séð um þessa þjálfun nánast eingöngu sjálfur. Tvö eldri börnin fóru í einhverja skíðaskóla á sænskum skíðasvæðum, en þeir voru alltaf mjög stuttir (1,5-2 tímar á dag). Sá yngsti lærði eingöngu á skíði með mér.

Svo er auðvitað mögulegt að þetta henti ekki öllum krökkum.

Fyrsta skref: Krakki skíðar á milli lappa.

Þetta er kannski erfiðasta skrefið. Ég prófaði að fara nokkrum sinnum í barnabrekku eða mjög auðvelda fullorðinsbrekku. Ég var smá á töfrateppi, en eftir 1-2 daga flutti ég mig yfir í stólalyftu. Ég lyfti krökkunum uppí stól og fór með þá upp í léttar brekkur. Það eru kannski ekki mjög margar mjög léttar brekkur sem eru með stólalyftu á Íslandi. Neðri stóllinn í Hlíðarfjalli og Drottningin í Bláfjöllum eru þó ágæt fyrir þetta.

Ég setti krakkana svo á milli lappanna og skíðaði með þau í plóg niður. Það sem mér fannst vera stærsti ávinningurinn af þessu var að krökkunum fannst strax gaman að skíða. Það er ekkert í lífi 3 ára gamals krakka sem er hægt að bera það saman við að skíða niður brekku á mikilli ferð á milli lappa foreldris. Allir mínir krakkar elskuðu þetta tímabil.

Næsta skref: Krakki skíðar í bandi / á milli lappa

Næsta skref var að setja krakkana í band / beisli og stýra þeim þannig. Yngsti prófaði þetta skref þegar hann var ca 2,5 ára gamall. Þá skíðar krakkinn á undan í bandi og ég stýrði með höndunum mínum. Ef þau voru óörugg þá stoppaði ég þau og renndi mér uppað þeim og tók utanum þau og skíðaði með þau á milli lappanna. Þá fengu þau aftur öryggið. Hérna er ég með yngsta strákinn minn á Åre þegar hann er 2,5 ára gamall.

Smám saman urðu þau þó betri í þessu og þau fá fljótlega mikið sjálfstraust því þeim líður einsog þau séu að skíða sjálf og hafi stjórnina þótt að ég væri auðvitað með alla stjórn. Þetta er þó nokkuð líkamlega erfitt fyrir kennarann. Ég þurfti oft að vera í plóg á eftir því í erfiðari brekkum er það einsog að vera með lóð á undan sér að hafa krakka í bandi, sem vill bara fara eins hratt og mögulegt er. Alltaf þegar þau voru óörugg þá tók ég þau svo aftur á milli lappanna þar til öryggið var komið aftur.

Þegar þau voru orðin betri þá byrjaði ég að kenna þeim að beygja sjálf svo þau hefðu stjórn á hraðanum.

Síðasta skrefið: Aftur í barnabrekku.

Þegar þau voru orðin alveg örugg í bandi og voru farin að beygja sjálf þá fór ég aftur í barnabrekkurnar og leyfði þeim að prófa að fara sjálf. Sjálfstraustið er til staðar, svo það vantar bara smá öryggi við það að bandið sé alveg farið, en það var aldrei langur tími. Yngsti strákurinn minn byrjaði að skíða alveg sjálfur þegar hann var 4,5 ára. Þannig að þetta var tveggja ára ferli með honum (kannski svona 10-15 skíðadagar).

Hérna er yngsti strákurinn nýorðinn 5 ára í barnabrekkunni í Bláfjöllum – þetta var fyrsta skiptið á skíðum þennan veturinn svo við byrjuðum í barnabrekkunni.

Ég vona að þetta hjálpi einhverjum.