einarorn – EOE.is

Þetta þarf að laga í Reykjavík

Á morgun eru kosningar í Reykjavík. Ég ætla að kjósa Viðreisn þar sem eiginkona mín Margrét Rós er í baráttusætinu.

Ég hef lengi stutt Samfylkinguna í borginni og ég hef í gegnum árin hrifist af þeirri sýn sem flokkurinn undir stjórn Dags B hafði á það hvernig borg við viljum byggja til framtíðar. Eftir árin í Stokkhólmi flutti ég í Laugardalinn í Reykjavík af því að mig langaði að búa í borg, en ekki úthverfi einsog Garðabæ þar sem ég er uppalinn.

Ég vil búa í borg þar sem fólk býr nálægt hvort öðru og þar sem hægt er að komast á milli staða með því að labba, hjóla eða taka strætó. Það er til nóg af stöðum á höfuðborgarsvæðinu þar sem fólk býr langt frá hvort öðru og þarf að keyra á bíl útí næstu búð. En Reykjavík á að vera borg og á að einbeita sér að því í stað þess að byggja endalausar hraðbrautir svo að fólk úr Garðabæ geti komist sem fyrst til og frá vinnu.

Það er algjört lykilatriði til þess að fólk vilji búa í Reykjavík – til þess að við getum keppt um fólk við borgir einsog Stokkhólm og Kaupmannahöfn. Reykjavík er ekki bara að keppa við Hafnarfjörð og Kópavog um íbúa heldur fyrst og fremst við aðrar borgir í Evrópu.

En eftir að ég flutti heim þá hef ég ítrekað rekið mig á það að borgin virkar ekki. Þegar ég var með yngsta strákinn minn á leikskóla þá þurfti hann að fara á leikskóla í öðru hverfi útaf viðhaldsmálum og börnin mín í hinum frábæra Laugarnesskóla hafa ítrekað þurft að fara á milli húsa útaf mygluvandamálum og frábærir kennarar hafa yfirgefið skólann af heilsufarsástæðum.

Elsti strákurinn okkar vill æfa þjóðaríþróttina handbolta en hann getur það ekki í okkar hverfi þar sem að okkar félag Þróttur fær ekki úthlutað tímum í Laugardalshöll einsog félaginu var lofað með samningi við borgina (Jóhann hjólar því og tekur strætó í Víkina).

Í hverfinu eru engin almennileg skólaíþróttahús og Laugardalshöll er með svo lítið æfingapláss að þeir tímar duga ekki einu sinni fyrir körfuboltadeild Ármanns. Hvað þá að þar sé hægt að vera með æfingar í fótbolta (fyrir yngstu krakkana) handbolta eða blaki.

Til að bæta ofaná þetta er trekk í trekk keyrt á börn í hverfinu þar sem vinsælasta sundlaug og líkamsræktarstöð Íslands er hérna nálægt (með öllum þeim ótrúlegu lífsgæðum sem þeim stað fylgja) – og í umræðum um fréttirnar er börnunum oft kennt um slysin, en ekki óvarkárum bílstjórum eða göllum í því hvernig göturnar eru hannaðar.

Svo er ég fyrir löngu búinn að gefast uppá því að nota pappírsgáminn við húsið okkar og sendi alltaf krakkana útí grenndargám með mjólkurfernur því ég er búinn að venjast því að sorphirðan sé svo léleg.

Þetta þarf að laga. Reykjavík verður að hafa þessar grunnþjónustur í lagi.

Margrét Rós er í fjórða sæti á lista Viðreisnar. Hún hefur alltaf haft áhuga á stjórnmálum (við hittumst fyrst í partíi hjá Samfylkingunni) og saman getum við varið mörgum tímum í að ræða um stjórnmál, hjólreiðar, íþróttamál og allt annað yfir kaffinu heima. Hún hefur barist fyrir málefnum barna í hverfinu okkar og núna vill hún hafa bein áhrif í borgarstjórn.

Margrét Rós hefur líka tekið þátt í hinum ýmsu viðskiptaævintýrum með mér í gegnum árin og í ófá skipti hefur hún þurft að glíma við yfirvöld, aðallega í Stokkhólmi þar sem hún var framkvæmtastjóri á Vår Pizza, pizzakeðjunni sem við stofnuðum með vinum okkar þar.

Hún skilur því hvernig það er að vera í rekstri og þurfa að díla við kerfið. Að mínu mati þá þurfum við að fá inn fleira fólk í borgarstjórn sem hefur staðið í atvinnurekstri. Það er nefnilega ekki sjálfgefið að fulltaf fólki leggi líf sitt, tíma og geðheilsu að veði til þess að stofna veitingastað, skartgripabúð eða snyrtistofu.

En þessi fyrirtæki eru lífsnauðsynleg fyrir skemmtilegar og lifandi borgir. Á bakvið hvern einasta blaðsölustand á Römblunni í Barcelona eða hvern kebabstað í Berlín er einhver einstaklingur sem ákvað að taka áhættu og með því gera þessir einstaklingar borgirnar þeirra betri. Reykjavík þarf að gera meira til að hvetja fólk til að fara útí eigin rekstur.

Þar hjálpar að hafa í borgarstjórn fólk einsog Margréti sem hefur setið hinum megin við borðið.

Ég hef líka í þessari kosningabaráttu kynnst hinu fólkinu á lista Viðreisnar og hvað þau ætla að leggja áherslu á í borginni.

Þau vilja taka til í rekstri borgarinnar og þar er Róbert í öðru sæti hæfari en flestir. Þau vilja gera fólki einfaldara að reka fyrirtæki í borginni og þar kemur reynsla Margrétar sér vel. Og þau vilja bæta aðstöðu fyrir börn í skólum og íþróttum og á listanum er fólk einsog Þorvaldur Davíð og Björg oddviti sem hafa upplifað það hvernig borgin hefur brugðist í því að veita börnunum þá þjónustu sem við viljum bjóða þeim.

Og þau styðja þær samgöngubætur bæði á vegakerfi og með borgarlínu sem Samgöngusáttmálinn boðar. Þar er ekki hægt að eyða meiri tíma í að þræta um málin heldur þarf að hefja framkvæmdir. Reykjavík þarf á borgarlínu til að laga umferðarvandann og hjálpa uppbyggingu alvöru borgar til framtíðar.

Fyrir utan þetta allt þá er Margrét Rós klárasta og skemmtilegasta manneskja sem ég þekki. Henni er raunverulega annt um borgina okkar og fólkið sem í henni býr. Ég hvet þig til að kjósa Viðreisn því borgarstjórn Reykjavíkur verður betri með Margréti.

Vandamál Sýnar

Fyrir yfir 20 árum síðan stofnaði ég Liverpool bloggið og einsog glöggir lesendur þessa bloggs eru eflaust meðvitaðir um þá hef ég áhuga á fótbolta.

Þegar ég bjó í Svíþjóð var ég fyrst með enska boltann hjá Canal+ og síðustu árin keypti ég áskrift hjá Viaplay, þar sem Lars Lagerbeck, Freddie Ljungberg og fleiri spekingar fjalla um ensku deildina og Meistaradeildina.

Eftir að ég flutti heim prófaði ég að kaupa enska boltann hjá Símanum, en mér féllust hendur þegar ég prófaði Síma-appið (sem var ónothæft) og þar sem ég gat enn virkjað gömlu Viaplay áskriftina mína þá gerði ég það og sagði upp áskriftinni að Sjónvarpi Símans.

Síðasta haust þegar að Sýn tók við enska boltanum ákvað ég að gefa Sýn alvöru sjens.

Ég held með Sýn! Ég var líka hrifinn af þeirri dagskrárgerð sem var skipulögð í kringum enska boltann með þáttum einsog Doczone og Big Ben. Ég vissi þó að ég væri að fórna einhverju. Ég var meðvitaður að pre og postgame umfjöllun væri ekki af sama kalíberi og að Sýn gætu ekki verið með lýsendur sem búa á Englandi líkt og Viaplay gera.

En ég var alveg tilbúinn að fórna því. Ég var líka að hugsa um að strákarnir mínir (7 og 13 ára sem eeeeelska fótbolta) myndu horfa á leikina á íslensku og allar íslensku íþróttirnar voru frábær bónus.

—

Ég ákvað að taka allan pakkann hjá Sýn. Ég skipti um heimanet, gsm síma og fékk meira að segja myndlykil til að horfa á fótboltann í (að ég hélt) bestu gæðum.

En fyrir utan það að mér finnst dagskrárgerðin oftast vera mjög fín þá hefur öll tæknihliðin verið í svo slæm að ég er við það að gefast upp og skipta bara aftur yfir í sænska Viaplay (ef ekki væru fyrir íslenskar íþróttir þá væri ég búinn að því).

Forsvarsmenn Sýnar virðast vera talsvert upptekin af því að fólk horfi ólöglega á enska boltann og ég skil þann pirring afskaplega vel. En að mínu mati þá mun Sýn aldrei ná að vinna þá baráttu nema með því að bjóða uppá betri vöru en ólöglegar streymisveitur bjóða uppá.

Því miður má í dag segja að upplifunin á Sýn sé að mörgu leyti verri en sú sem hægt er að fá með ólöglegum streymisveitum.

Hérna eru bara nokkur dæmi.

1 Gæðin á útsendingum í sjónvarpi.

Ég er með internet frá Sýn og bý bara 800 metra frá höfuðstöðvum stöðvarinnar. Ég hef prófað myndlykil frá Sýn og einnig notað Sýn appið, bæði á Samsung sjónvarpinu mínu og á AppleTv. Þrátt fyrir þetta allt þá eru gæðin hræðileg. Sjáið bara þetta!

Okei, þetta er reyndar aðallega hörmung af því að þetta er þessi blessaða 5 manna varnarlína Liverpool frá leiknum gegn PSG í París. En skoðið líka myndgæðin. Þetta er bara eðlilegt sjónarhorn á fótboltaleik, en það er ekki hægt að greina eitt einasta andlit og línurnar eru ekki beinar – sjá hérna zoomað inná línurnar.

Hvaða Liverpool leikmaður er þetta eiginlega? Ég myndi giska á Joe Gomez bara út frá því hvar hann er staðsettur.

Gæðin eru mun verri en á Viaplay og jafnvel verri en í ólöglegum streymisveitum. Af hverju sýnir Sýn ekki leikina í hæstu gæðum? Af hverju borga ég nærri því 25.000 krónur á mánuði fyrir sjónvarp og internet frá Sýn og fæ að upplifa svona gæði?

2 Appið í sjónvarpinu er ekki gott

Kosturinn við að kaupa Viaplay eða Sýn umfram það að vera með ólöglegt streymi er meðal annars að það er hægt að spóla fram og tilbaka í útsendingunni.

Fyrir utan Liverpool er ég mjög casual fótboltaaðdáandi. Ég droppa inní útsendingar úr enska boltanum og Meistaradeildinni og vil þá skoða þau mörk sem eru komin. Þegar ég spóla tilbaka nokkrum sinnum til að finna markið þá er mér nánast án undantekningar hent útúr útsendingunni og alveg að byrjunni. Sýn ætti að gera mér auðvelt að horfa á leikina á þennan máta, en gerir það þessu í stað nánast ómögulegt.

Fyrstu mánuðina með Sýn var Apple TV appið nánast ónýtt. Útsendingar klikkuðu ítrekað, en það hefur eitthvað lagast síðustu mánuði.

3 Hljóðvinnslan í útsendingum

Ég veit að lýsendurnir á Sýn sitja á Suðurlandsbraut en ekki á Anfield, en af hverju er hljó´ðið svona illa blandað? Er ekki hægt að hækka í vallarlátum og mixa lýsandann hann þannig að hann hljómi einsog hann sé á vellinum? Með nútíma tækni hlýtur það að vera hægt og það myndi bæta upplifunina talsvert.

4 Símaappið er ekki gott

Hvar á ég að byrja?

Jú, það er ekki hægt að horfa á leik og skoða önnur öpp á sama tíma. Þannig að ef ég er að horfa á leik í appinu og vil kíkja á Fotmob eða X, til að sjá hvað er að gerast, þá HÆTTIR útsendingin í Sýnar-appinu. Það er glórulaust á árinu 2026.

Það er ekki hægt að spóla fram eða tilbaka í útsendingunni nema að setja leikinn í portrait mode, spóla, og setja hann svo aftur í landscape.

Bara þetta gerir notagildi appsins svo miklu verra en það gæti verið.

—

Ef að Sýn vill fá fleiri áskrifendur að útsendingum sínum þá verður fyrirtækið að laga tæknimálin. Sýn verður að bjóða aðdáendum fótbolta uppá bestu mögulegu gæði í útsendingum í sjónvarpi og hágæða app þar sem maður getur fylgst með mörgum leikjum og skoðað X og úrslit án þess að allt fari í rugl. Þá er ég viss um að fleiri myndu velja þessa íslensku þjónustu í stað þess að kaupa sér ólöglegar streymisveitur.

Bílastæðin við Suðurlandsbraut

Ég hef búið 800 metra frá Suðurlandsbraut síðustu fjögur ár. Ég keyri götuna oft í mánuði og hjóla stígana í nágrenninu oft í viku. Krakkarnir mínir taka strætó þaðan á æfingar í Skeifunni og Víkinni – og þangað sækjum við okkur mat á veitingastaðina.

Það hefur verið merkilegt að fylgjast með umræðunni um breytingar á Suðurlandsbrautinni til að undirbúa fyrir Borgarlínu og Þjóðarhöll, sem mun vonandi einhvern daginn rísa og valda því að krakkarnir mínir þurfi ekki að taka strætó í Fossvog til að æfa handbolta. Það má vel vera að hugmyndir borgarinnar séu ekki fullkomnar en erfiðast á ég með að skilja hvers vegna svona margir vilji meina að þessar breytingar muni bitna á þeim sem sækja sér þjónustu við Suðurlandsbraut.

Ég hef séð því haldið fram að öll bílastæðin séu lífsnauðsynleg fyrir þá þjónustu sem er við Suðurlandsbrautina. Ég skil þær áhyggjur ágætlega þar sem ég rek vinsæla veitingastaði í Borgartúni og í Hafnarfirði þar sem öll stæði eru oft upptekin jafnvel áður en starsfólkið okkar mætir á hverjum morgni til að undirbúa daginn.

En hvernig er ástandið á Suðurlandsbraut og þessum bílastæðum? Í síðustu viku fór ég í klippingu í Ármúlanum og þegar ég hjólaði Suðurlandsbrautinni í áttina að skrifstofunni minni þá ákvað ég að skoða ástandið á bílastæðunum. Ég var þarna klukkan ca 9.30 – áður en nánast allar búðir og veitingastaðir við Suðurlandsbrautina opna.

Hinn frábæri pízzastaður Olifa opnar klukkan 11.30. Tveimur tímum áður eru öll stæði fyrir framan staðinn upptekin.

Zorbian opnaði á síðasta ári á Suðurlandsbraut. Áður en sá staður opnar klukkan 11 eru öll stæðin farin.

Nings hefur verið á Suðurlandsbraut svo lengi sem elstu menn muna. Þar eru líka öll stæði upptekin tveimur tímum fyrir opnun.

Askur hefur líka verið þarna lengi og þar eru öll stæði full klukkan 9.30 þrátt fyrir að staðurinn opni ekki fyrr en 11.30.

Lemon er sá staður sem opnar fyrst af veitingastöðunum eða klukkan 10. Hálftíma fyrir þá opnun eru þó öll stæðin upptekin við staðinn.

Það sama átti við um Rafha búðina þar sem flest stæðin voru frátekin hálf´tíma áður en sú búð opnaði.

Einu stæðin sem voru laus voru þau sem Íslandsbanki og Sýn höfðu merkt vel sem stæði fyrir sína viðskiptavini. Það geta þau eflaust gert í krafti stærðar þess pláss sem þessi fyrirtæki leigja við götuna – eitthvað sem minni veitingastaðir geta ekki.

Ég leyfi mér að kasta fram þeirri kenningu að stæðin séu ekki notuð af viðskiptavinum sem sækja sér þjónustu á Suðurlandsbraut, heldur fyrst og fremst af því starfsfólki sem vinnur þarna í húsunum.

Fyrir starfsfólkið á Suðurlandsbraut hlýtur betra aðgengi með Borgarlínu að vera jákvætt fyrir utan að það er væntanlega hlutverk fasteignaeiganda að sjá leigjendum sínum fyrir bílastæðum – ekki Reykjavíkurborg. Hinir sömu fasteignaeigendur gætu svo hjálpað þessum fínu veitingastöðum og búðum, sem eru þarna, með því að merkja þeim tímabundin bílastæði næst byggingunum.

Evrópuferð 4: Mílanó, Verona, Feneyjar og Rimini

Frá Como vatni keyrðum við austur með stuttri viðkomu í Mílanóborg þar sem við skoðuðum Duomo kirkjuna í miðri borginni. Nokkrum dögum seinna þegar við skoðuðum Markúsar basilíkuna í Feneyjum kvartaði elsti strákurinn okkar yfir því að við værum búin að skoða þrjátíu kirkjur í þessari ferð (ég mótmælti, sagði þær vera fimm – Notre Dame, dómkirkjan í Lyon og Notre Dame í Lyon, Duomo í Mílano og Markúsar basilíkan). Duomo er þriðja stærsta kirkja í heimi en hitinn í Mílanó gerði það að verkum að við vorum ekki mjög peppuð fyrir því að þvinga krakkana okkar í mikið labb um borgina en við náðum þó að borða besta gelato ferðarinnar.

Meðmæli Mílanó
Venchi Cioccolato e Gelato – besti ísinn í ferðinni.

Eftir stoppið í Mílanó héldum við áfram til lítils bæjar rétt fyrir utan Verona, þar sem við gistum á litlu hóteli umlukið vínekrum. Þaðan fórum við í tvær dagsferðir – eina í lítinn vatnsrennibrautagarð við Garda vatn – og hina til Feneyja í 33 stiga hita. Í Feneyjum lögðum við bílnum okkar í risavöxnum bílastæðahúsi í útjaðri gömlu borgainnar og tókum þaðan vatnataxa að San Marco torginu. Þaðan löbbuðum við í Markúsar basilíkuna og svo þræddum við götur borgarinnar.

Daginn eftir Feneyjar fórum við svo til Rimini þar sem alltaf var planið að eyða síðustu dögum ferðarinnar. Okkur tókst reyndar að bóka hótel ekki á Rimini, heldur í Milano Marittima sem er talsvert fyrir norðan Rimini. En það skipti ekki miklu máli, þar sem ströndin þar virtist vera nokkurn veginn sú sama og aðeins sunnar og úrval veitingastað og strandklúbba var fínt.

Við kíktum svo í dagsferð til San Marínó og ég gat því loksins bætt við landi í listann af þeim löndum, sem ég heimsótt.

Það að ferðast með þrjá krakka er ekki auðvelt. Við (eða aðallega á Margrét heiðurinn) tókum nokkrar ákvarðanir snemma í ferðinni. Til dæmis að takmarka skjátíma eldri krakkanna niður í nánast núll. Þau fengu að hlusta á Storytel og Spotify í bílferðum, en fengu annars engan skjátíma í bílnum og skjátími var nánast enginn utan bílferðanna líka. Þegar við borðuðum á veitingastöðum þá fékk yngsti strákurinn okkar að leika sér með litabækur og límmiðabækur (sem hann elskar akkúrat núna) en eldri krakkrnir urðu að láta sér nægja að tala við okkur. Þetta byrjaði kannski ekki frábærlega, en á endanum erum við ótrúlega sátt við þessa ákvörðun.

Það hjálpar líka að enda fríið á strönd. Það er ekki auðvelt að draga krakka með sér í 30 stiga hita að skoða kirkjur, en það er fátt í þessum heimi sem fær okkar börn til að leika sér jafn vel saman og að vera á strönd, þar sem þau geta leikið sér í sandinum eða sjónum.

Eftir fimm daga á Rimini þurftum við svo að koma okkur upp til Danmerkur til að enda ferðina í Legoland og Kaupmannahöfn auk þess sem við þurftum að skila bílnum til Lyon. Við ákváðum því að skipta liði. Fyrst keyrði ég Margréti og krakkana upp til Verona þar sem þau tóku flug til Billund. Ég keyrði svo einn frá Verona alla leið til Lyon með næturstoppi í Chambery. Samtals tæplega 850 kílómetrar. Við hittumst svo í Billund, eyddum degi í Legoland áður en við fórum til Kaupmannahafnar sem var síðasta stopp ferðarinnar.

Evrópuferð 3: Alparnir

Þegar við keyrðum frá Svíþjóð til Króatíu árið 2017 þá var einn af hápunktunum að eyða dögum í Ölpunum og því var það ofarlega á óskalistanum okkar að gera það aftur núna. Ég eyddi talsverðum tíma í að skoða hvernig við gætum komið okkur frá Lyon yfir til Ítalíu með langri viðkomu í fallegum Alpabæjum. Fljótlega komst ég þó að því að það yrði alltof erfitt að koma okkar fimm manna fjölskyldu yfir á ítalskar strendur með viðkomu í Ölpunum ef við ætluðum að ferðast eingöngu með lestum.

Því enduðum við á því að leigja okkur bíl í Lyon. Það flækti hlutina talsvert (þar sem við myndum þurfa að skila bílnum aftur í Lyon) en það var merkilega ódýrt og eftirá að hyggja get ég ekki ímyndað mér hvernig þetta frí hefði heppnast án þess að vera á bíl.

Frá Lyon keyrðum við í tæpa tvo tíma til Annecy vatns. Þar skoðuðum við þennan fallega túristabæ í stuttan tíma (sem var þó nægilega langur til þess að við héldum í alvörunni að litli strákurinn okkar (5 ára) væri týndur) en keyrðum svo meðfram Annecy vatni að baðströnd, þar sem krakkarnir gátu leikið sér í hoppturni einsog þau hafa gert svo óteljandi oft í sænskum sumarfríum.

Frá Annecy keyrðum við svo seint um kvöld ótrúlega hlykkjóttan veg upp til Chamonix við rætur Mont Blanc þar sem fyrstu vetrar Ólympíuleikarnir voru haldnir. Eitt það besta við að vera í Ölpunum um sumar er að hitastigið er vitaskuld lægra þar í þúsund metra hæð heldur en í borgum við sjávarmál, e það breytti því ekki að hitastigið í Chamonix var fáránlega hátt þegar við vorum þarna.

Lausnin á því var meðal annars að taka hæsta kláf heims uppí 3.842 metra hæð á toppinn á Aiguille du Midi þar sem er stórkostlegt útsýni yfir hæsta fjall Evrópu, Mont Blanc.

Meðmæli Annecy og Chamonix

Plage Saint-Jorioz: Fín strönd með hoppturni og fínum veitingastað við Annecy vatn.
Rose du Pont í Chamonix: Einn besti veitingastaðurinn sem við borðuðum á í ferðinni. Er á aðaltorginu í Chamonix með útsýni yfir ána, Mont Blanc og býður uppá frábæran mat.
Kláfurinn uppá Aiguille du Midi : Eitt ráð er að það þarf að panta í kláfinn fyrirfram og ef það er mikið af fólki þá þarf maður að vera visst lengi uppá fjallinu. Krakkarnir voru ekkert brjálæðislega sátt þegar við fengum að vita það á toppnum að það væru 3 tímar áður en við kæmumst aftur niður til Chamonix.

Daginn eftir keyrðum við svo í gegnum Mont Blanc fjall yfir til Ítalíu. Asnalegu fordómarnir í mér höfðu undirbúið mig fyrir það að það yrði á einhvern hátt erfiðara að keyra á Ítalíu en það var fjarri lagi. Við keyrðum alla leið frá Chamonix til bæjarins Cernobbio við Como vatn. Valið á Cernobbio var einskær tilviljun. Við vildum annaðhvort vera við Como eða Garda vatn og í Cernobbio fundum við einfaldlega mjög fína Airbnb íbúð á góðu verði. Ég hef verið með þessi vötn smá á heilanum eftir að ég horfði á Succession þátt sem gerðist við Como vatn.

Bærinn reyndist vera fínt val. Como vatn er ótrúlega fallegt með Alpana í bakgrunni og fallegar villur meðfram ströndinni. Við prófuðum bæði að vera á prívat strandklúbbi (kostar 10 evrur og þá var bæði hægt að synda í sundlaug og í vatninu) og einnig á strönd sem var opin fyrir öllum. Við fórum líka í dagsferð til Bellagio, sem er vinsælasti túristastaðurinn við Como vatn. Sá bær hafði þó ekki svo mikið að bjóða uppá fyrir utan dýrar búðir og frábæran gelato auk þess sem að útsýnið frá vissum götum var stórstkostlegt.

Meðmæli Como

Evrópuferð 2: París og Lyon

Þrátt fyrir að ég uppfæri þessa bloggsíðu ekki nema 1-2 svar á ári þá hugsa ég oft um hluti sem mig langar að skrifa um hér. Þegar ég hjóla í vinnu á morgnanna þá skrifa ég oft í hausnum á mér pælingar sem svo komast aldrei mikið lengra.

Ég hef líka aðeins hugsað hvernig ég get skrifað um ferðalög á þessa bloggsíðu. Ferðasögurnar sem ég skrifaði hérna fyrir 10-15 árum voru fullar af fróðleik um framandi staði, sem er kannski ekki alveg jafn spennandi þegar við erum að ferðast um staði sem flestir Íslendingar þekkja vel. Mér finnst það samt glatað að mín einu spor á internetinu séu á hinu hræðilega Twitter/X og svo á Instagram eða Facebook.

Niðurstaðan mín er að reyna að skrifa aftur ferðasögu, en hafa meira myndefni og einföld meðmæli um staði, sem okkur fannst standa uppúr.

Frá Birmingham tókum við lestina aftur til London og þaðan alveg svívirðilega dýra Eurostar lest til Parísar, þar sem allar lestar voru yfirfullar af fólki á leið á Ólympíuleikana. Við vorum komin til Parísar 10 dögum áður en Ólympíuleikarnir hófust þar sem gerði það að verkum að það var eriftt að finna gistingu og á endanum ákváðum við að vera aðeins í eina nótt í París en bóka strax daginn eftir lest til Lyon, þar sem væri betra og ódýrara að vera.

Croissant í morgunmat í Café Ventura í París

Við náðum þó að fara með krakkana okkar í laaaangar gönguferðir um París. Fyrri daginn löbbuðum við frá hótelinu okkar, niður að Louvre og svo að Eiffel turninum. Allt í París var skreytt Ólympíuhringjunum og það var hægt að sjá hvernig borgin var að breytast með áhorfendapöllum á mörgum stöðum. Við löbbuðum einhver 15.000 skref, tókum myndir fyrir framan Louvre og Eiffel turninn og borðum frábæran franskan mat. Seinni daginn í París löbbuðum við ennþá meira um borgina og enduðum hjá Notre Dame kirkjunni.

Meðmæli París

Hotel YOY: Lítið hótel sem við gistum á í París, sem við getum mælt með.
Les Antiquaires: Sko, það eru sirka milljón góðir veitingastaðir í París og ég er ekki að segja að þessi sé einstakur, en við vorum ótrúlega sátt hér í nágrenni Eiffel turnsins. Sjá mynd af mat hér að ofan.

Eftir langa göngu um París þá tókum við lestina niður til Lyon. Í þeirri borg eyddum við tveimur heilum dögum í gamla miðbænum, þar sem við bjuggum í Airbnb íbúð.

Hitinn í Lyon var talsvert meiri en í París og seinni daginn var ég full bjartsýnn í skipulagningu á gönguferð þegar ég dró alla fjölskylduna að skoða rústir af rómversku leikhúsi uppá (mjög hárri) hæð ásamt Basilique Notre-Dame de Fourvière (sjá myndir að ofan).

Annars fór tíminn í Lyon í að labba um gamla bæinn, að spila fótbolta á torgum borgarinnar og í að borða alveg fáránlega góðan franskan mat. Ég eyddi talsverðum tíma í að finna réttu veitingastaðina í Lyon og það tókst frekar vel. Krakkarnir lærðu að elska steak hache og ég hélt mínu striki í að panta önd á sem flestum veitingastöðum í Frakklandi (ég lærði það þegar ég ferðaðist með vinum mínum um Frakkland þegar að Ísland keppti á EM árið 2016 sælla minninga).

Það er kannski ekki neitt sérstakt sem stóð uppúr í Lyon (fyrir utan Musée Cinéma et Miniature) en það var afskaplega þægilegt að vera í þessari borg. Maturinn var frábær, borgin ótrúlega falleg, veðrið gott og fólkið líka. Við hefðum alveg geta verið þar lengur.

Meðmæli Lyon

Musée Cinéma et Miniature: Dan Ohlmann, sem vann við að búa til lítil módel fyrir bíómyndir stofnaði þetta safn í Lyon þar sem eru til sýnis fjölmörg módel hans og annað dót úr bíómyndum. Krakkarnir elskuðu safnið.
Made Louve: Samlokustaður rétt hjá íbúðinni okkar þar sem ég fékk samlokur sem eru með þeim allra bestu sem ég hef á ævi minni smakkað.
Restaurant Café du Soleil
Brasserie Gabriel: Bæði þessi og Café du Soleil eru algjörlega frábærir franskir veitingstaðir – allt frá staðsetningu til matar, þjónustu og verðs var frábært.

Evrópuferð 1: Birmingham

Það eru tíu ár síðan að við Margrét ferðuðumst um Mexíkóflóa með litlu krökkunum okkar tveimur. Við eyddum mánuði á Flórída og á ferðalagi í rólegheitum um Kúbu og Yucatan skaga. Krakkarnir voru tveggja ára og bara nokkurra mánaða og því var auðvelt að ferðast með þau á þessum slóðum.

Þetta frí var í síðasta skipti sem ég skrifaði ferðasögu á þessa bloggsíðu.

Við höfum ferðast síðan þá, en svosem ekki á svo brjálæðislega spennandi staði. Fyrir 7 árum fórum við saman fjögur á Volvo-inum okkar alla leið frá Stokkhólmi niður til Króatíu. Ég ætlaði alltaf að skrifa um þá ferð á þessu bloggi en lét aldrei verða af því. Svo hafa sumarfríin að mestu leyti skipst á milli þess að vera í Svíþjóð eða á Íslandi. Yndisleg sumarfrí á Gotlandi og á vesturströnd Svíþjóðar, sem hafa verið ógleymanleg en ég hef ekki fundið mig knúinn til að skrifa um þau.

Síðustu tvö ár hafa svo farið í flutninga til Íslands og í fyrra ferðuðumst við eingöngu um Ísland. Í ár áttum við í erfiðleikum með að skipuleggja sumarið – Margrét er í nýrri og krefjandi vinnu og ég átti í erfiðleikum með að skipuleggja frí því það var svo mikið að gerast í vinnunni hjá okkur báðum. Við vissum þó bæði að okkur langaði mikið að komast í hlýrra loftslag.

Fyrir einhverjum vikum kom sú hugmynd uppí hausnum á mér að kaupa bara flugmiða til Evrópu og reyna að skipuleggja fríið þegar við værum farin af stað. Mér fannst þessi fjölskylda þurfa á smá ævintýri að halda.

Fljótlega fengum við svo ágætis byrjunar- og enda dagsetningu. Við þurftum að vera komin til Birmingham á Englandi þann 12. júlí því þar ætlaði franchise aðili okkar á Bretlandi að opna Zócalo stað númer tvö þann 13. júlí. Og af því að íbúðinn okkar er í Airbnb útleigu þá gætum við ekki komið heim fyrr en 8. ágúst.

Þannig að við vorum með fjórar vikur í fríi sem þyrfti að byrja í Birmingham. Við vorum líka ákveðin í að fara aftur í Legoland. Þar vorum við fyrir 7 árum þegar börnin okkar voru 3 og 5 ára og okkur fannst passa frábærlega að fara þar aftur núna þegar börnin eru 5, 10 og 12 ára. Þannig var kominn endapunktur á fríið – það yrði í Danmörku en meira var ekki ákveðið. Ég pantaði flug til London og heim frá Kaupmannahöfn, fann útúr lestarmiðum frá London til Birmingham og við fundum einhverja (mjög lélega) Airbnb íbúð í Birmingham til að geta gist fyrstu dagana.

Birmingham er næst fjölmennasta borg Bretlands með um 3 milljónir íbúa. Við lentum fyrir hádegi á Stansted flugvelli í London og þurftum þaðan að taka flugvallarlest, underground og svo eina lest í viðbót til að koma okkur alla leið á New Street stöðina í Birmingham. Við höfðum skipulagt pökkun á okkar dóti vel fyrir ferðina, þar sem við ætluðum að vera með lítinn og meðfærilegan farangur. En samt var ekki auðvelt að bera farangur fyrir fimm manns á milli lesta og svo uppí íbúð í Birmingham.

Ég að horfa á úrslitaleik EM með strákunum mínum

Dagana í Birmingham reyndi ég að gera hvað ég gat til að hjálpa til við opnunina á staðnum, sem opnaði með soft opening laugardaginn eftir að við komum. Á sunnudeginum horfðum við svo á England tapa í úrslitaleik EM. Ég hélt að það yrði brjáluð stemning fyrir leiknum og hægt yrði að sjá hann á stórum skjá með fulltaf fólki en svo var ekki raunin í Birmingham. Því horfðum við á leikinn í íbúðinni okkar og þar sem England tapaði þá var lítil ástæða til að kíkja á stemninguna eftir leikinn. Annars eyddum við dögunum á labbi um Birmingham – kíktum aðeins í búðir og á ágætt vísindasafn, sem krökkunum fannst skemmtilegt.

Meðmæli Birmingham

Zócalo (auðvitað) á New Street – Nýji staðurinn okkar á einni aðalgötunni í Birmingham.
Thinktank Birmingham Science Museum – Við vorum í vandræðum með hvað við ættum að gera með krökkunum og enduðum á þessu safni með fínum leikvelli fyirr utan.

Skíðakennsla fyrir litla krakka

Ég hef síðustu 9 árin unnið að því að kenna börnunum mínum þremur að skíða. Þegar að mér fannst vera sjens að elsti strákurinn okkar gæti byrjað á skíðum þá fór ég að velta fyrir mér hvernig væri best að kenna honum og ég man þá að ég fann engar sérstakar leiðbeiningar um það hvað væri best. Þannig að ég ætla hérna að koma með punkta um það hvað ég hef lært síðustu 9 ár á því að kenna þremur krökkum að skíða, öllum mjög ungum.

Það að byrja að kenna börnum mjög snemma að skíða (ég byrjaði með minn yngsta þegar hann var 2,5 ára gamall – sjá mynd að ofan) er eflaust erfiðara en að gera það þegar börnin eru orðin stærri. Þegar þau eru svona lítil hafa þau mjög lítið úthald og verða fljótt veik í löppunum. En á móti þá verða þau auðvitað góð mun fyrr og ég held að þau verði óhræddari en ef þau byrja seinna.

Ég vissi það alltaf að ég myndi vilja byrja að kenna krökkunum mjög snemma og ég vissi það líka að ég vildi eyða eins litlum tíma og mögulegt er í barnabrekkum. Þessar leiðbeiningar miða líka að því að kennarinn sé sæmilega fær á skíðum og í sæmilegu líkamlegu formi.

Ég hef séð um þessa þjálfun nánast eingöngu sjálfur. Tvö eldri börnin fóru í einhverja skíðaskóla á sænskum skíðasvæðum, en þeir voru alltaf mjög stuttir (1,5-2 tímar á dag). Sá yngsti lærði eingöngu á skíði með mér.

Svo er auðvitað mögulegt að þetta henti ekki öllum krökkum.

Fyrsta skref: Krakki skíðar á milli lappa.

Þetta er kannski erfiðasta skrefið. Ég prófaði að fara nokkrum sinnum í barnabrekku eða mjög auðvelda fullorðinsbrekku. Ég var smá á töfrateppi, en eftir 1-2 daga flutti ég mig yfir í stólalyftu. Ég lyfti krökkunum uppí stól og fór með þá upp í léttar brekkur. Það eru kannski ekki mjög margar mjög léttar brekkur sem eru með stólalyftu á Íslandi. Neðri stóllinn í Hlíðarfjalli og Drottningin í Bláfjöllum eru þó ágæt fyrir þetta.

Ég setti krakkana svo á milli lappanna og skíðaði með þau í plóg niður. Það sem mér fannst vera stærsti ávinningurinn af þessu var að krökkunum fannst strax gaman að skíða. Það er ekkert í lífi 3 ára gamals krakka sem er hægt að bera það saman við að skíða niður brekku á mikilli ferð á milli lappa foreldris. Allir mínir krakkar elskuðu þetta tímabil.

Næsta skref: Krakki skíðar í bandi / á milli lappa

Næsta skref var að setja krakkana í band / beisli og stýra þeim þannig. Yngsti prófaði þetta skref þegar hann var ca 2,5 ára gamall. Þá skíðar krakkinn á undan í bandi og ég stýrði með höndunum mínum. Ef þau voru óörugg þá stoppaði ég þau og renndi mér uppað þeim og tók utanum þau og skíðaði með þau á milli lappanna. Þá fengu þau aftur öryggið. Hérna er ég með yngsta strákinn minn á Åre þegar hann er 2,5 ára gamall.

Smám saman urðu þau þó betri í þessu og þau fá fljótlega mikið sjálfstraust því þeim líður einsog þau séu að skíða sjálf og hafi stjórnina þótt að ég væri auðvitað með alla stjórn. Þetta er þó nokkuð líkamlega erfitt fyrir kennarann. Ég þurfti oft að vera í plóg á eftir því í erfiðari brekkum er það einsog að vera með lóð á undan sér að hafa krakka í bandi, sem vill bara fara eins hratt og mögulegt er. Alltaf þegar þau voru óörugg þá tók ég þau svo aftur á milli lappanna þar til öryggið var komið aftur.

Þegar þau voru orðin betri þá byrjaði ég að kenna þeim að beygja sjálf svo þau hefðu stjórn á hraðanum.

Síðasta skrefið: Aftur í barnabrekku.

Þegar þau voru orðin alveg örugg í bandi og voru farin að beygja sjálf þá fór ég aftur í barnabrekkurnar og leyfði þeim að prófa að fara sjálf. Sjálfstraustið er til staðar, svo það vantar bara smá öryggi við það að bandið sé alveg farið, en það var aldrei langur tími. Yngsti strákurinn minn byrjaði að skíða alveg sjálfur þegar hann var 4,5 ára. Þannig að þetta var tveggja ára ferli með honum (kannski svona 10-15 skíðadagar).

Hérna er yngsti strákurinn nýorðinn 5 ára í barnabrekkunni í Bláfjöllum – þetta var fyrsta skiptið á skíðum þennan veturinn svo við byrjuðum í barnabrekkunni.

Ég vona að þetta hjálpi einhverjum.

Prófaðu að hjóla í Reykjavík!

Þegar ég hugsaði til þess að flytja aftur til Reykjavíkur eftir meira en áratug í Stokkhólmi þá var ég ákveðinn í því að detta ekki inní sama pakkann og ég var í áður en ég flutti út – ég vissi alltaf að við myndum vilja eiga bíl, en ég ætlaði að reyna að takmarka notkun á honum eins mikið og ég gæti. Því ég veit ekkert sem gjörsamlega tæmir alla gleði og orku úr mínum líkama einsog að sitja inni í bíl í umferðarteppu.

Fyrstu árin í Stokkhólmi áttum við ekki bíl – við bjuggum á Södermalm og ég notaði neðanjarðarlestina til að koma mér í vinnuna og á milli veitingastaða en eftir nokkur ár keyptum við okkur gamlan Volvo station bíl. Þegar við fluttum í úthverfin rétt hjá Södermalm bjuggum við fyrst svo langt frá lestarstöðinni og leikskólanum að ég keyrði krakkana á bíl á leikskólann, lagði bílnum þar og tók svo lestina niður í bæ.

Í Covid var fólk hvatt til að nota ekki lestarnar og þá byrjaði ég á því að hjóla í vinnuna á hverjum degi. Ég byrjaði á þessu vorið 2020 þegar veðrið var gott og hélt því svo áfram í gegnum fyrsta Covid veturinn alla rigningardagana og setti nagladekk á í snjónum. Ég tók þó lestina einhverja daga þegar veðrið var einstaklega leiðinlegt eða þegar ég þurfti að mæta á fundi lengra í burtu. Einhverja daga keyrði ég svo bílinn inná Södermalm þegar ég þurfti á bílnum að halda í vinnunni.

Smám saman fann ég þó á mér hversu góð áhrif hjólatúrarnir höfðu á mig. Ég byrjaði að hata það að sitja fastur í umferðinni á leið inná Södermalm eða í hitanum í lestinni. Ég fann áþreifanlegan mun á skapinu þá daga sem ég byrjaði á því að hjóla þessa 4,5 kílómetra sem voru frá íbúðinni minni uppá skrifstofu. Ég hjólaði alltaf á venjulegu hjóli á þokkalega rólegu tempói þar sem ég var alltaf í vinnufötunum á hjólinu. Heitustu daga ársins var ég þó með auka bol með mér og fór í sturtu þegar ég kom á skrifstofuna en nánast alla aðra daga hjólaði ég í vinnufötunum mínum.

Þegar við fluttum heim í janúar á síðasta ári var ég viss um að ég yrði að reyna þennan lífstíl áfram. Hjólið mitt kom með gám í mars og síðan þá, í rúmlega 18 mánuði, hef ég hjólað í vinnuna nánast á hverjum degi. Til að byrja með hjólaði ég fyrst með litla strákinn minn í hjólavagni á leikskóla og svo í vinnu 4,5 kílómetra leið, en síðustu mánuði hef ég labbað með hann á leikskólann og svo hjólað úr Laugardal niður í miðbæ Reykjavíkur, sirka 3 kílómetra leið. Alla fundi hjóla ég á, hvort sem þeir eru uppá Bíldshöfða eða í Kópavogi. Ég hef hjólað í miklum snjó og rigningu en langoftast í alveg ljómandi fínu hjólaveðri. Það voru kannski svona 5-10 dagar í vetur þar sem ég sleppti því að hjóla útaf miklum snjó.

Síðustu mánuðir hafa verið gríðarlega erfiðir í vinnu, sem hefur bæst oná stress sem fylgir því að flytjast á milli landa með þrjá krakka, sem þurfa að eignast vini og læra á nýtt umhverfi. Ég leyfi mér að fullyrða að þessir 10-20 mínútuna hjólatúrar hvern morgunn og hvern eftirmiðdag hafa verið gríðarlega mikilvægir fyrir mig og hafa haldið hausnum á mér í lagi.

Ég er þeirrar skoðunnar að miklu, miklu fleiri ættu að hjóla í Reykjavík og ég ætla aðeins að skrifa um mína reynslu í þeirri von um að einhverjir, sem geta, prófi að hjóla meira. Ég er fullviss um að gríðarlega stór hópur fólks gæti hjólað til vinnu á hverjum degi og þar með bætt sína andlegu og líkamlegu heilsu gríðarlega, ásamt því að bæta umhverfið.

Það er fullt af ykkur þarna úti – þið sem keyrið bíl í vinnuna 1-5 kílómetra af því að þið eruð sannfærð um að veðrið sé svo slæmt eða af því að þið haldið að þið þurfið bílinn í skutl eða eitthvað annað.

Málið er að langflest okkar, sem erum að hjóla í vinnuna á hverjum degi, höfum líka prófað hitt – að keyra í vinnuna, en við veljum samt að hjóla. Af því að það er einfaldlega miklu betra, þrátt fyrir veður og slæma stíga og allt hitt. Já, ég veit að fulltaf fólki þarf á bíl að halda, en ég held samt að langflestir þurfi þess alls ekki.

Hérna eru mínir punktar.

Þú þarft ekki að velja milli bíls og bíllaus lífstíls!

Það er enginn að segja þér að þú þurfir að selja bílinn áður en þú prófar að hjóla í vinnuna. Við eigum bíl á okkar heimili, sem við keyrum á í Bláfjöll og útúr borginni. Konan mín notaði hann til að keyra í vinnuna síðasta vetur, þegar hún vann fyrir utan borgina.

Haltu bílnum þínum, en prófaðu líka að hjóla. Þú áttar þig kannski á að þú þarft ekki bíl eða að einn bíll dugar á heimilinu.

Prófaðu að hjóla í vinnuna nokkra daga – það er fínt að gera það núna þegar veðrið er gott. Finndu hver munurinn er!

Þú þarft ekki dýrt hjól

Fyrir þokkalega fríska manneskju á góðum aldri á það ekki að vera neitt mál að hjóla 3-5 kílómetra í vinnuna. Ég hjóla þessa túra á Specialized hjóli, sem ég keypti í Stokkhólmi fyrir ca 90.000 krónur. Ég þarf ekkert meira en það – ég breytti um dekk fyrir einhverjum mánuðum og fór á aðeins þykkari til þess að þau væru ekki eins viðkvæm fyrir köntum. Á Íslandi er auðvelt að fá sér nýtt hjól á 100.000 kall sem dugar í fjölmörg ár.

Ef að ég byggi lengra frá vinnunni (á milli 5-15 kílómetra), þá myndi ég kaupa rafmagnshjól. Þú getur ábyggilega prófað að fá slíkt lánað frá vini í einn dag og hjólað í vinnuna.

Fimm kílómetrar er rosalega stórt svæði. Hérna er til dæmis 5km radíus frá stærsta vinnustað landsins, Landspítalanum. Innan þess ra´díus er allur miðbær, vesturbæ og meira að segja Seltjarnarnes! Svo er þarna allur Laugardalur, Vogahverfi og neðsti hluti Árbæjar ásamt stórum hluta Kópavogs.

Þessi vefsíða er líka frábært tól til þess að sjá hversu langt þú kemst á korteri á hjóli frá hvaða stað sem er. Prófaðu að setja þitt heimili þarna inn og sjáðu hvað þú getur labbað og hjólað.

Í sirka nóvember skipti ég svo yfir á nagladekk. Nagladekkin eru fyrir snjó og alla þessu frábæra hjóladaga þar sem hjólastígarnir eru með smá ís á. Fyrir utan hjólið þarf maður burðarpoka (sem kosta ca 25.000 kall parið) og lás. Meira þarf ekki.

Veðrið er ekki svona ömurlegt!

Þetta er kannski stærsta ”vandamálið” sem að heldur fólki frá því að hjóla í Reykjavík. Ég vil meina að fólk ofmeti þetta vandamál stórkostlega.

Það að hjóla kemur þér í tengsl við veðrið. Alveg kjánalega mikið af fólki í Reykjavík klæðir sig ekki eftir veðri, heldur notar bílinn sinn sem úlpu og pirrar sig svo á því að veðrið sé leiðinlegt í þessar 5 sekúndur sem líða á milli þess sem viðkomandi fer útúr húsi og inní bíl. Ef þú klæðir þig með því hugarfari að þú getir verið úti í smá tíma, þá verður veðrið ekki svona pirrandi. Engir hvítir strigaskór í snjósköflum eða blazer jakkar í rigningu og 2 stiga hita. Það gerir allan daginn auðveldari að vera í tengslum við veðrið og klædd eftir því.
Það er hræðilegt að hlaupa inná leikskóla úr bílnum í stuttermabol í grenjandi rigningu, en ef maður er klæddur fyrir rigninguna þá er ekkert mál að hjóla í korter í sama veðri.
Ég hjóla í vinnufötunum, sem eru frekar casual. Svo er ég stundum í vesti yfir og einhverju vatnsheldu sem ysta lagi. Fyrir utan sumarmánuðina er ég með handska og húfu ef þess þarf (ég með Hövding uppblásinn hjálm). Þetta dugar í 90% tilfella. Ég á líka regnbuxur fyrir þá fáu daga þar sem lítur út fyrir að rigningin verði slæm og svo er ég með poncho í bakpokanum fyrir neyðartilfelli.
Veðrið er oft verst þegar þú ert inní bíl. Þegar þú keyrir í rigningu á 80 kílómetra hraða þá hljómar rigningin hræðilega. En þegar þú ert úti í henni, þá er hún oft alls ekki svo slæm. Smá rigning á leiðinni heim er bara fín.
Veðrið í Reykjavík er að mörgu leyti fullkomið fyrir að hjóla. Hérna eru engir dagar of heitir. Ef ég væri að hjóla í vinnuna í Phoenix myndi ég aldrei geta hjólað í vinnufötunum þar sem ég myndi strax svitna svo mikið. Hérna í Reykjavík get ég hjólað án þess að svitna. Og fyrir þá sem svitna þá er það bara að skella sér í sturtu í vinnunni – það er ekkert stórmál.

Þú þarft ekki endilega bíl til að gera X

Svo er það allt annað sem fólk nefnir að það þurfi bílinn til að gera. Fara í búðina, skutla krökkum og svo framvegis.

Fyrir það fyrsta er skutl á krökkum alltof mikið. Ég veit að ég bý í frábæru hverfi til að sleppa við skutl, en ég líka viss um að fólk er alltof gjarnt á að skutla krökkum. Ég er alinn upp í 1,2 km fjarlægð frá skóla og íþróttavöllum og labbaði þá leið alla daga, stundum oft á dag. Fyrir átak í Laugarnesskóla sáum við að langflestir krakkarnir bjuggu í minna en kílómeters fjarlægð frá skólanum en samt voru mörg þeirra keyrð í skólann. Krakkar þurfa oftast ekki skutl.
Ef krakkarnir eru enn á leikskólaaldri er auðvitað tilvalið að taka þau með á hjólið eða í vagn.
Ég fer í búðina oft í viku á hjólinu mínu án vandræða. Auk þess er hægt að fá hluti heimsenda.
Ég hugsa líka útí það hvar ég sæki þjónustuna. Ég neyðist til að mynda einu sinni í viku til að heimsækja það bíla-helvíti sem Hlíðarsmára-hverfið er (þar sem öll bílastæði eru full af starfsfólki áður en fólkið, sem þarf að sækja þjónustuna, mætir), en fyrir utan það fer ég í klippingu, í matvörubúð og í aðra þjónustu þar sem ég get hjólað.

Gerðu þitt fyrir umhverfið og heilsuna!

Það að hjóla er frábært fyrir andlega heilsu, líkamlega heilsu og svo auðvitað fyrir umhverfið. Það er frábært að anda að sér sjávarlofti á Sæbrautinni og sjá að maður er ekki að gera ástandið í borginni verra með því að sitja fastur í bílaumferð með ömurlegum afleiðingum fyrir borgina og umhverfið.

Það að gera hluti fyrir umhverfið er ekki alltaf skemmtilegt. Það er leiðinlegt að sleppa sólarlandaferð eða því að borða hamborgara fyrir umhverfið. En það að skilja bílinn eftir til þess að hjóla er bæði gott fyrir umhverfið og líka skemmtilegt og frábært fyrir andlega heilsu.

Nú er kominn sepember og það er að mörgu leyti fínn mánuður til að prófa að hjóla. Prófaðu að hjóla í nokkra daga og sjáðu hvernig þér líður þegar þú mætir í vinnuna og heim úr vinnunni. Ef þú finnur jafn mikinn mun og ég þá verður það ekkert mál að smám saman venja sig á það að hjóla líka í verra veðri og í allan vetur.

Ekki mikla þetta fyrir þér – kannski eru vandamálin með hjólreiðar óyfirstíganleg í þínu lífi. Gott og vel. En fyrir hina sem hafa hugsað með sér að þetta sé kannski hægt, þá hvet ég ykkur til að prófa.

Það er einfaldlega ekkert sem núllstillir mann jafn vel í byrjun dags og á leið heim úr vinnu einsog það að fá nokkra mínútna hjólaferð í yndislegu íslensku veðri.

Mathöll í Stokkhólmi – Sthlm City Food Hall

Í síðasta mánuði opnaði ég mathöll á besta stað í miðborg Stokkhólms. Þetta er að mörgu leyti erfiðasta vinnu-verkefni, sem ég hef staðið í á mínum 20 ára ferli í veitingabransanum.

Hugmyndin kviknaði hjá mér haustið 2020 í miðju Covid þunglyndi. Nokkrum mánuðum áður hafði ég tekið að mér að búa til mexíkóskt konsept fyrir Borg 29 mathöll. Ég hafði svo auðvitað áður unnið talsvert með veitingastaði á matartorgum alveg frá því að við Emil opnuðum Serrano á Stjörnutorgi fyrir rúmlega 20 árum. Við á Zócalo höfum verið með stað í K25 mathöllinni í Stokkhólmi frá því 2013 og í Tivoli Food Hall í Kaupmannahöfn síðan það konsept opnaði árið 2017.

Síðan 2013 höfum við rekið Zócalo stað á besta stað í Stokkhólmi, nokkrum metrum frá Sergels Torg. Ég byrjaði að leita að staðsetningum fyrir Zócalo staði í Stokkhólmi árið 2008 en við fengum engar spennandi staðsetningar miðsvæðis heldur urðum að sætta okkur við opnanir í úthverfum fyrstu árin. Árið 2013 komu inn fjárfestar í félagið og með þeim fylgdi þessi staðsetning á Klarabergsgatan 29, 100 metrum frá Sergels Torg og beint á móti Åhléns verslunarmiðstöðinni.

Svona leit Zócalo staðurinn út á Klarabergsgatan

Staðurinn var hins vegar alltaf erfiður í rekstri. Við þurftum að innrétta hann á mettíma og ég var aldrei sáttur við hvernig tókst – mér fannst hönnunin klúðursleg, staðurinn var rosalega stór (250 fermetrar með 160 sætum) og ég var í mörg ár að berjast við það hvort ég ætti að selja, gera staðinn upp eða reyna eitthvað annað.

Í Covid varð svo algjört hrun á staðnum. Í stað þess að fá 400 kúnna á föstudegi þá vorum við að afgreiða allt niður í 15 manns á dag. Á þessum stað í miðbæ Stokkhólms hvarf fólkið þar sem allir voru hvattir til að forðast lestar og vinna alltaf heima. Á einni viku hurfu allir okkar kúnnar.

Við gátum lifað Covid af þar sem að við fengum slatta af aðstoð frá sænska ríkinu – annars hefði þessi staður dregið okkar fyrirtæki í gjaldþrot, þar sem leigan var mjög há og engir kúnnar eftir. Ég eyddi mörgum svefnlausum nóttum á Covid tímanum í að hugsa hvað ég gæti gert til að bjarga fyrirtækinu, sem ég hafði verið að byggja upp í Svíþjóð og Danmörku í yfir 10 ár.

Eitt kvöldið fékk ég þá hugmynd að breyta þessu stóra plássi í litla mathöll. Ég kynnti þá hugmynd fyrst fyrir eigenda hússins (sem er sænskur lífeyrissjóður) í desember 2020 en þau voru ekkert gríðarlega spennt fyrir þessu verkefni. Ég gafst samt ekki upp og næstu 12 mánuðina barðist ég fyrir að halda þessu verkefni á lífi. Það var svo rétt fyrir jólin 2021 – rúmu ári eftir að ég talaði fyrst við eigenda hússins, að þau samþykktu hugmyndina mína, sem gekk þá útá að sameina Zócalo og búðina við hliðiná (Teknikmagasinet raftækjabúð) í eitt bil með 6-8 veitingastöðum.

Við tóku síðan 13 mánuðir frá samþykki þar til að við opnuðum núna 20.janúar. Ég þurfti að klára hönnunina, sem ég gerði með HAF og ákveða hvaða veitingastaði ég vildi fá inní mathöllina. Og ég þurfti að finna fjármögnun, annaðhvort á Íslandi eða í Svíþjóð.

Ég hafði í hausnum frekar skýra mynd af því hvaða konsept ég vildi hafa þarna inni. Ég og Árni Þór vinur minn eyddum ófáum klukkustundum inná skrifstofu við að velta fyrir okkur hvaða konsept myndu passa. Ég vissi nokkurn veginn hvaða tegundir af konseptum ég vildi fá og eftir það gerði ég lista yfir mín uppáhalds konsept í hverjum flokki. Flestir sem ég hafði samband við voru að elska konseptið og voru til í allt, en sum bilin voru aðeins erfiðari. Mathöllin fékk líka nafn, Sthlm City Food Hall.

Á endanum stóðum við uppi með 8 veitingastaði: Zócalo (sem er einsog allir aðrir Zócalo staðir rekninn af franchise aðilum), Vår Pizza (frábært pizza konsept með 4 staði í Stokkhólmi), Bun Meat Bun (að mínu mati bestu hamborgararnir í Stokkhólmi með 5 staði), Yoi (asískt með 3 staði), Mackverket (geðveikar samlokur – þetta er staður númer 3 hjá þeim), MGL Sushi (staður númer 5), Kimli Ramen (nýtt konsept) og CoCo Fresh Tea (stærsta bubble tea keðja í heimi með fyrsta stað í Svíþjóð). Allt eru þetta lítil en góð konsept sem voru ekki með staði í miðbæ Stokkhólms.

Fjármögnunin reyndist erfiðari – ég veit ekki hversu marga fundi ég hélt á Íslandi og í Svíþjóð – en mér mistókst samt að fá inn fjárfesta í verkefnið þrátt fyrir að þetta væri verkefni á besta mögulega stað í miðborg Stokkhólm með öruggar leigutekjur. Á endanum var þetta allt fjármagnað með framlagi veitingastaðanna og lánum frá bönkum og byggingaraðilum. Það gerði þetta verkefni svo miklu erfiðara að vera aldrei með trygga fjármögnun heldur þurfa að berjast einhvern veginn í gegnum þetta á hverjum degi í 13 mánuði, þar sem nánast ekkert mátti fara úrskeiðis.

Fyrir utan City Food Hall – Sergels Torg í bakgrunni

Einhvern veginn komst ég samt í gegnum þetta. Byggingarvinnan byrjaði í september og stóð í sirka 4 mánuði. Ég þurfti að venjast því að vera ekki bara að byggja minn eigin veitingstað heldur líka að þjónusta 8 aðra aðila, sem höfðu sínar væntingar og kröfur. Síðustu 2 vikurnar fyrir opnun var ég í Stokkhólmi þar sem ég vann 16 tíma á dag og svaf 8.

Auk þess að taka 100 ákvarðanir á dag þurfti ég líka að vera hressi gaurinn sem hrissti af sér öll vandamál og sagði að þetta myndi allt reddast. Það er ekki auðvelt starf þegar að nánast allt samstarsfólkið eru Svíar, sem samþykkja ekki sama óskipulag og yfirvinnu sem kannski tíðkast í íslenskum verkefnum. Ég veit ekki alveg hvernig ég komst í gegnum þetta án þess að missa geðheilsuna alveg, en einhvern veginn er heilinn minn búinn að gleyma öllu þessu veseni. Ég upplifði það í þessu ferli rosalega oft að mæta í vinnuna á morgnanna og kvíða því að opna tölvuna og takast á við það sem þyrfti að klára. Ég vona að það verði ekki svoleiðis mikið lengur.

Ég komst þó í gegnum þetta með hjálp frá Margréti minni, sem þurfti að hlusta á mig óteljandi sinnum segja hversu mikið ég hataði þetta verkefni en náði að peppa mig samt upp, Árna Þór sem hjálpaði mér í gegnum alla skipulagningu og framkvæmd og kom mér niður á jörðina þegar ég missti mig aðeins of mikið. Og líka fólkinu sem vinnur með mér hjá Zócalo, gaurnum hjá bankanum sem hafði trú á þessu og Panea, byggingarfyrirtækinu sem að höfðu trú á mér.

Í opnunarpartýinu, sem var haldið daginn fyrir opnun, fann ég strax að verkefni hafði heppnast. Staðirnir voru það góðir og stemningin það fín að þetta myndi ganga upp. Þá minnkaði stressið aðeins. Þegar ég upplifði svo fyrsta hádegið með góðri traffík varð ég ennþá sannfærðari.

En þrátt fyrir allt þetta stress og álag þá elska ég þennan bransa. Ég elska að skapa eitthvað sem veitir fólki ánægju og skapar líf í borgum. Það er eflaust margt betra í hefðbundinni vinnu með tryggum launum, en ég veit líka innst inni að ég elska þetta meira þrátt fyrir allt – elska stressið og hversu óútreiknanlegt allt er í veitingabransanum. Ég er ótrúlega stoltur af þessu verkefni og það er fátt skemmtilegra en að sjá fólk njóta lífsins á stað sem maður skapaði.

(Hérna er heimasíða og Instagram fyrir Sthlm City Food Hall).