…ég

Ég þarf að fara til Houston í viðskiptaferð, en ég gat nokkurn veginn skipulagt á hvaða tíma ég færi. Upphaflega hafði mér tekist að plana þetta svo snilldarlega að ég gat séð Cubs spila í Houston. En ferðafélagi minn meiddist og við þurftum að fresta ferðinni.

Þeir, sem við erum að heimsækja, lögðu þá til 28. og 29. júní og ég sagði já. Þetta gerði ég ÁN ÞESS að fatta það að á þessum dögum stendur EVRÓPUKEPPNIN í fótbolta yfir. Þetta þýðir að ég missi af Holland- Svíþjóð og ef að Hollendingar vinna þá missi ég líka af undanúrslitunum. Þetta kalla ég fyrsta flokks heimsku.

Annars nenni ég varla að fara út. Við fljúgum til New York á morgun og gistum þar aðra nótt en getum ekki farið inní borg vegna tímaskorts. Í Houston eru svo fundir skipulagðir báða dagana. Þannig að þetta verður lítið nema ferðalög og fundir. Höfum reyndar sunnudaginn nokkuð lausan en ég veit ekki hvort það sé mikið hægt að gera í Houston. Samkvæmt Lonely Planet er þar ekki margt spennandi að sjá.

Úff, voðaleg neikvæðni er þetta. Einhver þreyta í mér. Þessi vika hefur ekki farið alveg einsog ég vonaðist til á sunnudaginn. Ætla að laga mér einn bolla af kaffi og reyna að byrja að pakka.

Býst ekki við að uppfæra þessa síðu fyrr en vonandi næsta fimmtudag.

Ok, nú fer ég heim og græt mig í svefn: Chelsea net Gerrard

Hugsið ykkur bara, þetta er allt Ronald Reagan að kenna! Hann sigraðist á kommúnismanum, sem varð til þess að Sovétríkin hrundu. Eftir að þau hrundu ákvað Jeltsín að einkavæða öll helstu ríkisfyrirtækin í Rússlandi.

Hann ákvað hins vegar að gera það á sem óheiðarlegastan hátt, og því fengu vinir hans og félagar að kaupa fyrirtækin á fáránlega lágu verði. Einn af þessum félögum hans átti góðan viðskiptafélaga, sem heitir Roman Abrahamovits. Þessir glæpamenn fengu að kaupa rússnesk olíufyrtæki á fáránlega lágu verði gegn því að vera ekki með neinn skæting gagnvart Kreml.

Allavegana, olíufyrirtækin hækkuðu gríðarlega í verði og þessir menn urðu ekki aðeins ríkustu menn Rússlands, heldur ríkustu menn heims. Á meðan að almenningur í Rússlandi bjó við hungur, skemmtu þessir menn sér á snekkjum í Miðjarðarhafinu og eyddu illa fengnum olíupeningum.

Einn þeirra fékk svo leið á að leika sér í Miðjarðarhafinu og datt í síðasta sumar í hug að kaupa fótboltalið. Hann valdi Chelsea, lið á barmi gjaldþrots og keypti liðið. Hann hefur síðan eytt milljörðum í rándýra og fégráðuga knattspyrnumenn.

Þetta var nógu slæmt, þangað til í sumar þegar menn fóru að bera peninga í Steven Gerrard, uppáhald okkar Liverpool manna. Og núna virðist það vera að bera árangur. Blöðin staðfesta að Gerrard sé á leið til Chelsea. Þannig að í stað þess að olíupeningar Rússa fari í að fæða sárafátækan almenning í Rússlandi, þá eru þeir notaðir til að kaupa enska knattspyrnumenn.

Þannig að endalok kommúnismans hafa valdið því að einn af uppáhaldsleikmönnunum mínum er núna á leið frá Liverpool. Það er ljóst að ég mun ekki lengur líta á endalok kommúnismans sem blessun fyrir heiminn.

Og hvað gerir hann í kvöld? Jú, Þjóðverjar máttu ekki vinna Tékka, því þá hefðu mínir menn, Hollendingar, dottið úr leik. Þjóðverjar áttu hvert dauðafærið fætur öðru í stöðunni 1-1. Svo er Baros settur inná, hann fær boltann 40 metra frá markinu, með tvo varnarmenn í sér, en einhvern veginn kemur hann boltanum uppað markinu og skorar framhjá Oliver Kahn.

Ég stökk uppúr sófanum og öskraði. “Jeeeeessss jess jessss jesssssss”! Og svo “Milan Baros, þú ert fokking SNILLINGUR!!”. Ég sver það að mig langaði að kyssa sjónvarpið.

Ég hef sjaldan verið svona svakalega ánægður. Hversu yndislegt var það að uppáhaldsleikmaðurinn minn skyldi sjá til þess að uppáhaldsfótboltaliðið mitt kæmist áfram á EM. Ég get nánast fullyrt að ég hef hrætt hálfa blokkina með öskrum mínum. Reyndar er ég eiginlega með dálítinn verk í hálsinum útaf þessu öllu. Þetta verður ekki mikið betra. Ef ég bara fengi símtalið, sem ég bíð eftir, þá væri þetta orðið helvíti gott kvöld.

Takk, Baros! Þú bjargaðir deginum!

The Apprentice er nokkuð skemmtilegur sjónvarpsþáttur, sem Stöð 2 sýnir. Fyrir þá, sem hafa ekki fylgst með þessu, þá eru í þessum þætti tvö lið (strákar á móti stelpum), sem keppa í alls kyns viðskiptatengdum keppnum um það að fá stöðu sem yfirmaður í fyrirtæki Donald Trump.

Allavegana, liðin hafa keppt nokkrum sinnum. Fyrst var það hver gæti selt meira límonaði á einum degi, svo um það hvort liðið gæti prúttað betur verðið á nokkrum hlutum (þetta átti að æfa samningatæknina) og svo nú síðast ráku liðin Planet Hollywood stað í einn dag og það lið, sem bætti veltuna mest, vann.

Konurnar hafa unnið allar þrautirnar, og er svo sem allt gott um það að segja. Einhver myndi halda að femínistar yrðu syngjandi kátir með það.

Vandamálið er bara hvernig konurnar hafa unnið þrautirnar.

Þær hafa nefnilega unnið allar þrautir með því að nýta sér kynferði sitt á frekar ódýran hátt. Sumar af stelpunum eru nokkuð myndarlegar og í öllum þáttunum hefur stór partur af sigri þeirra falist í því að plata nokkra gamla kalla til að gera hluti fyrir sig.

• Í fyrsta þættinum, þegar þær voru að selja límonaði, plötuðu þær nokkra peppera til að gefa þeim fullt af pening. Þær klæddu sig allar í stutt pils og döðruðu við kallana þangað til að þeir gáfu þeim fullt af pening (án þess þó að kaupa einu sinni límonaði).

• Í annarri þrautinni, sem átti að æfa samningatækni, þá döðruðu þær þrjár við karlkyns búðareiganda. Þær sungu fyrir hann, kölluðu hann fallegum nöfnum og döðruðu við hann þangað til að hann lækkaði verðið á vörunum.

• Í þriðju þrautinni, þá fóru þær um allan veitingastaðinn á stuttum pilsum og í magabol, seldu staup og helltu gesti staðarins fulla. Þær fengu m.a.s. einhvern kall til að kaupa sér heilan bakka af staupum, sem hann drakk svo með þeim. Sá maður virtist ákaflega einmanna og var því meira en tilbúinn að bjóða stelpunum uppá staup, víst þær voru tilbúnar að drekka það með honum.

Þetta gekk í raun svo langt að eftir síðustu keppni kom Donald Trump til stelpnanna og sagði að það væri niðurlægjandi fyrir þær hversu mikið þær nýttu kynferði sitt í keppninni. Í alvöru viðskiptum í hans fyrirtæki væri ekki þörf fyrir slíkar aðferðir.

Hvernig er það, finnst þeim stelpum sem hafa horft á þáttinn, þetta vera sniðugt? Ég veit að ég á ekki að vera að taka svona raunveruleikasjónvarpsþætti of alvarlega, en þetta fékk mig til að hugsa. Er þetta niðurlægjandi fyrir kvenfólk í viðskiptum, eða bara merki um snjallar konur, sem nýta sér alla kosti sína?

Uppfærslur á þessari síðu eru orðnar alveg fáránlega fáar. Fyrir því eru svosem ýmsar ástæður. Kem meira inná það seinna.

Spilaði í kvöld minn fyrsta leik í utandeildinni í tvö ár, núna með Magic en áður spilaði ég með FC Diðrik. Ég lék afleitlega einsog reyndar allt liðið, en ég náði þó að setja eitt mark þegar 5 mínútur voru til leiksloka. Leikurinn var spilaður í 20 stiga hita og sólskini. Lygilega gott veður. Ég þarf nauðsynlega að koma mér í hlaupaform! Er í mjög fínu formi, fyrir utan það að ég hef nánast ekkert hlaupið síðasta hálfa árið.

Er búinn að vera að hlusta á nýja Beastie Boys diskinn, To The 5 Boroughs, sem er algjört æði.

Ég er nógu mikill Beastie Boys fan til að hafa farið útí plötubúð daginn eftir að diskurinn kom út til að kaupa hann. Hann er núna á svona 7. hlustun og verður betri og betri. Beittir textar og flott bít. Hvað getur maður beðið um meira? MCA er með flottustu rapprödd í heimi (fyrir utan kannski Chali 2na úr Jurassic 5).

Ég hef verið mun duglegri við að uppfæra Liverpool heimasíðuna, enda hefur líf mitt snúist dálítið mikið um fótbolta undanfarið. Ég er orðinn verulega stressaður fyrir miðvikudaginn. Veit ekki hvort ég mun höndla það að sjá Þýskaland fara áfram á kostnað Hollands. Treysti á minn mann, Milan Baros, til að klára Þjóðverjana. Annars bendi ég á tvo pistla (og tengdar umræður) af Liverpool blogginu, sem aðdáendum annarra liða ættu að þykja athyglisverðar.

Má ég kynna: Milan Baros
Hvað er í gangi hjá Stevie G?

Eitt af því góða við að vera ungur er að maður uppgötvar stundum gamla snillinga í tónlistinni, og þá getur maður sankað að sér klukkutímum af efni, sem maður hefur aldrei kunnað að meta áður fyrr. Slíkt er að gerast hjá mér með Lou Reed, en samt aðallega með Bob Dylan.

Ég á eiginlega erfitt að lýsa því hversu hrifinn ég er af Dylan. Það er sama hvaða plötu ég spila, þetta er allt snilld. Núna er Blood on tracks í miklu uppáhaldi hjá mér. Simple Twist of Fate er ææææði, Idiot Wind líka. Fokk, þetta er allt snilld, hvert einasta lag. Það er yndislegt að vita til þess að þegar ég fæ einn góðan veðurdag leið á Blood on the Tracks, þá get ég bara fundið einhverja aðra af þessum snilldarplötum meistara Dylan.

Ég er svo að fara í viðskiptaferð til Houston á laugardaginn og verð í 5 daga. Í Houston er eflaust svona 60 gráðu hiti. Í raun er ekki líft í Texas á sumrin. Hef komið einu sinni til Texas, þegar ég fór að sjá goðið mitt, Roger Waters, spila í Houston. Þá var viðbjóðslega heitt. Ég veit ekki hvort ég mun höndla það að vera í jakkafötum þarna

Úff, mér leiðist svo að það er ekki fyndið. Mig var búið að hlakka til að fara í golf og horfa svo á Hollands leikinn á upptöku. En golfið klikkaði, svo ég horfði á Þýskaland-Holland í beinni. Markið hjá Nilsteroy var hreint út sagt ótrúlegt. Það reddaði allavegana deginum (og hugsanlega næstu vikum) fyrir mér. Einnig var rosa gaman að sjá minn mann, Baros skora fyrir Tékka.

Allavegana, ákvað að ég gæti ekki lengur dregið það að strauja skyrturnar mínar. Sem betur fer, þá krefst starf mitt ekki að ég sé í jakkafötum á hverjum degi, en ætli ég verði ekki að vera í jakkafötum svona 3-4 sinnum í mánuði, auk þess þegar ég fer erlendis. Þess vegna var ég eiginlega tilneyddur til að fara að strauja. Svei mér þá, ég held að vanhæfni mín í strauji eigi sér engin takmörk. Ég get ekki fyrir mitt litla líf straujað skyrtu almennilega. Ef það er eitthvað í þessum heimi leiðnlegra en að strauja, þá hef ég allavegana ekki prófað það.

Annars er það skrítið þegar maður uppgötvar gamlar plötur aftur. Það gerðist fyrir mig með Joshua Tree fyrir nokkrum dögum. Síðan er hún nánast búin að vera á repeat. “Red Hill Mining Town” og “Running to Stand Still” eru lög, sem ég kunni aldrei að meta þegar ég var 10 ára gamall og keypti mér Joshua Tree á vínil. Held í raun að ég hafi bara hlustað á “With or Without you” á repeat. En mikið er þetta æðisleg plata. Held svei mér þá að “Red Hill Mining Town” sé með allra bestu U2 lögunum.

Annars hef ég verið að hlusta á “Fly or Die” með N.E.R.D. í ræktinni að undanförnu. Gríðarlega hressandi tónlist, þrátt fyrir að platan hafi ekki fengið góða dóma þá fíla ég hana.

Einnig hefur Velvet Underground & Nico verið á rípít hjá mér. Þetta er svo mikil snilld að ég verð að nálgast meira efni með Velvet Underground og Lou Reed. Ætli maður reyni svo ekki að draga einhvern með sér á tónleikana í ágúst.

Nýja Michael Moore myndin verður frumsýnd í næstu viku og hefur hún verið bönnuð innan 17 ára. Hægrimenn eru að fara á taugum og hvetja liðsmenn sína til að mótmæla því við kvikyndahúsaeigendur að myndin verði sýnd.

Allavegana, veggspjaldið fyrir myndina er fyndið og maður verður spenntur við að horfa á trailerinn. Ég er sennilega mest spenntur yfir þessari mynd af öllum stóru myndum ársins.

Liverpool bloggið okkar Kristjáns hefur farið gríðarlega vel af stað. Síðan er uppfærð nokkrum sinnum á dag og hefur aðsóknin verið mikil. Alls um 6.000 heimsóknir á þessum tæpu þrem vikum, sem síðan hefur verið í loftinu.

Í dag bætist svo við umfjöllun um síðuna á fótbolti.net. Þar er ég kallaður KR-ingur, sem mun sennilega gleðja marga. Ætli þetta sé samt ekki bara nokkuð rétt. Í mörgum tilfellum finn ég allavegana sterkari tilfinningar til KR en til míns gamla félags, Stjörnunnar. Ætli það hafi ekki verið vegna þess að árin í KR voru mun skemmtilegri og að ég bý núna í Vesturbænum.

En allavegana, ég hef haft rosalega gaman af því að sjá um Liverpool bloggið. Ég hafði haldið mikið aftur á mér á þessari síðu í fótboltaumfjöllun, en núna getur maður skrifað eins mikið og manni langar til um Liverpool. Einnig eru þetta svo spennandi tímar fyrir Liverpool að það er nánast alltaf eitthvað til að skrifa um.

En ef einhverjir hafa ekki kíkt á síðuna, eða þekkja vini og ættingja, sem eru Liverpool aðdáendur, endilega látið þá vita af síðunni.

Kræst hvað ég hata þynnku. Ég var svo glaður í morgun að sjá að það var enn leiðinlegt veður úti. Það er nefnilega fátt ömurlegra en að vera þunnur í sólskini. Systir mín útskrifaðist úr háskóla í gær og var partí og svo fór ég á Hverfisbarinn. Mjög gaman!

Bendi á góðan pistil um O.J. réttarhöldin eftir Bill Simmons á ESPN. Það er náttúrulega magnað hversu mikið djók þau réttarhöld voru.

Já, og svo er þetta helvíti magnað: Blökkukonan í skautbúningnum

Eitt, sem gleymist í allri umfjöllun um Ronald Reagan er einn svartasti bletturinn á sögu hans, hvernig hann brást við alnæmi.

Á þessari síðu er ágætis umfjöllun og Ronald Reagan og alnæmi. Sjúkdómurinn kom fyrst fram 1981, en Reagan minntist aldrei opinberlega á alnæmi fyrr en 1987. Allir vissu um sjúkdóminn löngu áður.

Reagan hafði hins vegar óbeit á hommum og margir trúaðir hægrimenn voru sannfærðir um að alnæmi væri refsing fyrir homma, sem þeir ættu skilið. Reagan bannaði meira að segja landlækninum sínum að minnast á alnæmi fyrr en Reagan var endurkjörinn. Sennilega á enginn stjórnmálamaður jafn mikla sök á útbreiðslu alnæmis og Reagan. Hefði ríkisstjórn hans brugðist við með að fræða fólk um sjúkdóminn hefðu aldrei jafn margir smitast.

Ég bendi á frábæran pistil hér, þar sem hommi tjáir sig um dauða Reagan.

Einnig skrifar annar hommi bréf til besta vinar síns, sem lést af völdum alnæmis:

Yes, Steven, I do feel for the family and friends of the former President. The death of a loved one is always a profoundly sad occasion, and Mr. Reagan was loved by many. I have tremendous empathy and respect for Mrs. Reagan, who lovingly cared for him through excruciating years of Alzheimer’s.

Sorry, Steven, but even on this day I’m not able to set aside the shaking anger I feel over Reagan’s non-response to the AIDS epidemic or for the continuing anti-gay legacy of his administration. Is it personal? Of course. AIDS was first reported in 1981, but President Reagan could not bring himself to address the plague until March 31, 1987, at which time there were 60,000 reported cases of full-blown AIDS and 30,000 deaths. I remember that day, Steven - you were staying round-the-clock in Memorial Sloan Kettering Hospital caring for your dying partner of over 15 years, Bruce Cooper. It was another 41 days of utter agony for both of you before Bruce died. During those years of White House silence and inaction, how many other dear friends did we see sicken and die hideous deaths?

Is it personal? Yes, Steven. I know for a fact that you would be alive today if the Reagan administration had mounted even a tepid response to the epidemic.

Einnig:

I wouldn’t feel so angry if the Reagan administration’s failing was due to ignorance or bureaucratic ineptitude. No, Steven, we knew then it was deliberate. The government’s response was dictated by the grip of evangelical Christian conservatives who saw gay people as sinners and AIDS as God’s well-deserved punishment. Remember? The White House Director of Communications, Patrick Buchanan, once argued in print that AIDS is nature’s revenge on gay men. Reagan’s Secretary of Education, William Bennett, and his domestic policy adviser, Gary Bauer, made sure that science (and basic tenets of Christianity, for that matter) never got in the way of politics or what they saw as “God’s” work.

Even so, I think I could let go of this anger if this was just another overwhelmingly sad chapter in our nation’s past. It is not. Steven, can you believe that the unholy pact President Reagan and the Republican Party entered with the forces of religious intolerance have not weakened, but grown exponentially stronger? Can you believe that the U.S. government is still bowing to right wing extremists and fighting condom distribution and explicit HIV education, even while AIDS is killing millions across the world? Or that “devout” Christians have forced the scrapping of AIDS prevention programs targeted at HIV-negative gay and bisexual men in favor of bullshit “abstinence only until marriage” initiatives? Or the shameless duplicity of these same forces seeking to forever outlaw even the hope of marriage for gay people? Or that Reagan stalwarts like Buchanan, Bennett and Bauer are still grinding their homophobic axes?

Það er alveg ljóst að þeir, sem hafa misst ástvini af völdum alnæmis munu aldrei gleyma arfleið Reagan.

Það ættum við hin heldur ekki að gera.

For kræing át fokking lád, í hvaða súraelíska heimi telst þetta vera frétt?

MBL.is: Sean Connery langar á Ólympíuleikana

Svo ég leyfi mér nú að vitna í þessi stórtíðindi:

„Mig langar mikið til að koma á leikana,“ sagði hann við blaðamenn eftir að hann og Micheline kona hans höfðu hitt framkvæmdastjóra skipulagsnefndar Ólympíuleikanna. „Ég er viss um að þeir lukkast vel af því þeir verða öðruvísi, því Grikkland er öðruvísi,“ bætti hann við.

Halló!

Æ, ég nenni þessu ekki.

Ég er búinn að vera með útlending í heimsókn í allan dag tengdan vinnunni. Ég veit ekki hvað það er, en ég virðist alltaf vera þreyttari í lok dags þegar ég hef verið á flakki um bæinn í jakkafötum. Var algjörlega örmagna þegar ég kom heim. Borðaði á La Primavera, sem er enn æði.

Labbaði svo aðeins um bæinn með útlendingnum. Lækjargatan var viðbjóður, allt í rusli. Reyndi að útskýra fyrir honum hvað Davíð Oddson væri að gera á Íslandi. Úr varð hin skemmtilegasta saga. Gaurinn hló allan tímann. Ég kryddaði þetta smá, en náttúrulega er þetta bara djók allt saman.

Allavegana, ég kom heim og horfði á endann á Breakfast at Tiffany’s. Ég elska þá mynd. Og ég elska Audrey Hepburn. Hún er náttúrulega ekkert eðlilega sæt. Sjáiði bara þessa mynd!

Ótrúleg!

Ef það er ágreiningur í þjóðfélaginu, er það þá alltaf stjórnarandstöðunni að kenna?

Á morgun er síðasti þátturinn af Paradise Hotel. Þessi þáttur er án efa það hroðalegasta rusl, sem ég hef nokkurn tímann séð. Samt vil ég ekki missa af einum einasta þætti.

Ekki misskilja mig, ég er EKKI sú típa sem hneykslast á sjónvarpsefni. Ég elska þætti einsog Temptation Island, Elimidate og annað slíkt rusl. Því hélt ég að Paradise Hotel væri algjör himnasending fyrir mig. Þetta hljómaði fáránlega vel. Sko, 16 myndarlegir krakkar saman á einhverju hóteli og þeir sem voru ekki komin í samband þurftu að fara heim.

En þetta er bara svo illa gert.

Í fyrsta lagi, þá er fólkið ekki fallegt. Punktur. Ég ætla ekki að fara ítarlega útí karlmennina, en þeir eru nú ekkert til að hrópa húrra fyrir. Ég efast um að margar stelpur hoppi uppí loft og öskri: “Guði sé lof að ég er kona” þegar þær sjá þessa gaura á hótelinu. Það er ekki einu sinni neinn með six-pack. Ég trúi ekki öðru en að stelpur hafi orðið fyrir vonbrigðum.

Þau vonbrigði geta þó varla verið jafn hroðaleg og vonbrigði mín yfir stelpunum. Í fyrsta lagi, hvað var Amanda að gera þarna? Come on! Hinar eru svo ekkert augnakonfekt. Tara er sætust af þeim en allar hinar eru ekkert spes. Í svona sjónvarpsþáttum gerir maður einfaldlega kröfur. Til dæmis voru stelpurnar í Temptation Island (sérstaklega áströlsku útgáfunni) æði.

Þess vegna voru vonbrigði mín mikil og sár þegar ég sá stelpnahópinn fyrst. Ég ákvað þó að gefa þessu sjens.

En í hverri viku verð ég fyrir vonbrigðum. Þátturinn heldur alltaf áfram að fara í taugarnar á mér.

Í fyrsta lagi, þá gerist akkúrat ekki neitt í þáttunum. Ekki neitt! Sérstaklega eftir að Zack, sem er geðsjúklingur, fór þá er liðið algjörlega litlaust. Fólk rífst eitthvað pínu en leikurinn býður ekki uppá neitt voðalega spennandi. Upphaflega hugmyndin var (að ég hélt) að fólk þyrfti að vera saman, en í raun er bara nóg að þau þoli hvort annað til að vera í herbergi. Þannig er eitt af pörunum, David og Charla, fólk sem getur ekki snert hvort annað (Charla fannst David of ógeðslegur til að snerta). Samt eru þau búin að búa saman sem par í margar vikur. Þetta eru náttúrulega vörusvik af verstu gerð.

Einnig fer það alveg óheyrilega í taugarnar á mér hversu mikið er gert úr nákvæmlega engu. Stjórnendur þáttarins eru snillingar í að láta hroðalega ómerkilega atburði virka merkilega. Þannig að ef fólk rífst um krydd yfir kvöldmatnum þá er tekið stutt skot af því, það sett í svarthvítt, spilað hægt og svo kemur rödd yfir sem segir: “next on Paradise Hotel. Tara and Dave have a huge fight over dinner”.

Svo kemur atriðið og það er ekki neitt. Stelpan bað um salt, en fékk pipar og hún kallaði strákinn bjána. That’s it. Krakkarnir eru bara svo hroðalega litlausir að það gerist ekki neitt. Það er enginn skotinn í neinum og ekkert gerist.

En samt hef ég horft á þetta í hverri viku í von um að eitthvað almennilegt gerist. En þetta er bara allt svo misheppnað. Litlaust fólk í þætti sem lofaði góðu. Þvílík vonbrigði.

Þessi helgi er búin að vera æði. Fór í óvissuferð með vinnunni á föstudaginn. Fórum í rútu til Keflavíkur, þar sem við fórum í GoKart. Þetta var mitt fyrsta skipti í GoKart og fór ég á kostum, eða það fannst mér allavegana. Við grilluðum svo og fórum svo á Rána í Keflavík.

Á Ránni var haldin Karókí keppni. Fólk var misjafnlega hræðilegt, þannig að ég var sannfærður um að ég myndi vinna þetta. Ég söng Hey Jude með Klöru, sem vinnur á skrifstofunni og vð vorum aðeins betri en hræðileg. Samt, þá hélt ég að ég væri ekki alveg svona slæmur söngvari. Við unnum ekki, enda dómararnir fullkomlega vanhæfir.

Allavegana, fórum svo í bæinn og ég fór með nokkrum á Hverfisbarinn. Þar var æðislegt. Hitti fullt af skemmtilegu fólki, dansaði við sætar stelpur og skemmti mér vel. Um 5 leytið ákvað ég að labba heim. Í Þingholtunum hitti ég Kana, sem var að leita að Hótel Sögu. Ég sagði honum að ég byggi þar rétt hjá, svo við löbbuðum saman og spjölluðum. Veðrið var æði og borgin er ótrúlega falleg svona snemma morguns.

Við töluðum um stjórnmál og hvernig ímynd fólks á Bandaríkjunum hefur breyst ótrúlega mikið undanfarin 2 ár. Hann lofaði mér að kjósa Kerry í nóvember. Það er allavegana fyrsta skrefið í þá átt að laga álit Evrópubúa á Bandaríkjunum.

Í gær ætlaði ég að djamma en fékk þess í stað vini í heimsókn. Ég vaknaði um hádegi í dag og eyddi hálfum degi útá svölum, ber að ofan með bók í annarri og Pina Coladaí hinni, las og hlustaði á Pet Sounds. Já ok, kannski ekki alveg, var með kaffi og vatn en ekki kokteil. Las þó stóran hluta af A Walk in the Woods eftir Bill Bryson, þar sem hann fjallar um göngu sína í gegnum Appalachian fjöllin. Skemmtileg bók einsog allar bækur Bryson. Þegar ég fann að ég var byrjaður að brenna ákvað ég að fara inn enda nota ég, einsog íslenskir karlmenn, ekki sólarvörn á Íslandi.

Það er greinilega komið sumar því það er fluga í íbúðinni minni. Hún hefur ákveðið að það eina, sem gefi henni gildi í lífinu sé að pirra mig. Hún mun deyja kvalarfullum dauðdaga um leið og ég er búinn með þessa færslu.

Já, og að lokum legg ég til að það verði sett lög í þessu landi, sem banni fleiri vinum mínum að flytja í Kópavoginn. Takk fyrir.

Mér hrýs hugur við að setja þennan hryllilega ljóta og appelsínugula “banner” á síðuna mína. En málstaðurinn er góður, svo ég geri undantekningu.

Til hvers höfðu RÚV tvo þáttastjórnendur til að spyrja Davíð spurninga í Kastljósi. Hefði ekki verið einfaldara og ódýrara að leyfa Davíð bara að tala allan tímann af blaði? Niðurstaðan hefði verið nokkurn veginn sú sama.

Davíð er búinn að fullkomna tvo hluti í framkomu sinni. Í fyrsta lagi að tala niður til allra landsmanna og í öðru lagi að virka ávallt rólegur þrátt fyrir að hann sé að segja ótrúlega hneykslanlega hluti. Til dæmis þegar hann sakar forsetann um að ganga erinda Baugs, þá segir hann það með því að nota lægstu mögulegu tóntegund og því virkar þetta yfirvegað og skynsamt, þrátt fyrir að þetta séu ummæli sem eru honum alls ekki til sóma.

Í hvaða lýðræðisþjóðfélagi tíðkast það að forsætisráðherra neiti að tala við fjölmiðla, sem þora að gagnrýna hann? Er það hægt að hann tali ekki við tvö af þremur dagblöðum og aðra af sjónvarspsstöðvunum, bara af því að þau gagnrýna hann?

Getum við látið bjóða okkur að forsætisráðherra þurfi aldrei að svara almennilega fyrir sig? Hann hefur til dæmis ekki enn þurft að svara almennilega í fjölmiðlum fyrir Íraksstríðið, nú þegar það hefur komið í ljós að farið var í stríðið á fölskum forsendum.

Ég studdi stríðið, reyndar af hálfum hug. Ég sannfærðist um lygar Powell fyrir Sameinuðu Þjóðunum. Trúði því reyndar ekki að það stafaði mikil hætta af Írak en ég var sannfærður um að þetta væri eina lausnin á vanda Írösku þjóðarinnar, því ég sá ekki fram á að viðskiptabanninu (sem ég hafði mótmælt oft og mörgum sinnum) yrði aflétt.

En núna sé ég að ég hafði rangt fyrir mér. Bandaríkjamenn lugu að mér. Davíð og Halldór trúðu þessu, alveg einsog ég. Ég hef þorað að viðurkenna mistök mín og tel mig vera meiri mann fyrir. Af hverju gera Davíð og Halldór það ekki?

Telja þeir það vera veikleikamerki að skipta um skoðun? Það er einhver mesta vitleysa í heimi að það eigi að hrósa mönnum fyrir að skipta aldrei um skoðun. Halda Davíð og Halldór að þeir væru minni menn ef þeir viðurkenndu mistök sín?

Auðvitað er þetta ekki tengt fjölmiðlafrumvarpinu en allt þetta saman hefur oldið því að ég, hægri maður og fyrrverandi Sjálfstæðismaður, fæ stöðugt óbragð í munninn þegar ég hugsa um það hvernig æðstu ráðamenn þessa lands haga sér.

Þetta er sorglegt, því á pappírnum ættum við Davíð að vera sammála um ansi marga hluti.

Plís, einhver segja mér að þessi sjónvarpsþáttur um Nylon sé djók!

Ég var einmitt að hugsa um hvað það væri lítið í fréttunum þessa dagana. Þá kemur Ólafur Ragnar og reddar málunum. Mér fannst þetta kvót hjá Betu best:

mér líður svolítið eins og mér leið þegar brit prime minister [hugh grant] sagði usa prez [billy bob thornton] til syndanna í love actually. svolítið sorglegt að einsdæmi í íslenskum stjórnmálum minni mig á rómantíska gamanmynd.

Nákvæmlega!

Ég legg til að það verði líka inná þjóðaratkvæðagreiðslunni að við megum taka okkur útaf lista hinna staðföstu þjóða.

Jei! Davíð ræður ekki öllu á Íslandi. Mikið er gott að við hin megum nú ráða einhverju pínu.