Coronakrísa

Þessir síðustu 6 dagar hafa verið svo sturlaðir að það nær ekki nokkurri átt. Síðasta miðvikudagskvöld pantaði ég mér þriðja bjórinn eftir að Firmino skoraði gegn Atletico og var tilbúinn að fagna. En svo skoruðu Atletico mörk og mér líður einsog heimurinn hafi bara hrunið eftir það. Ég kom heim alveg ruglaður og gat ekki sofnað þar sem ég las um bandaríska pólitík á Twitter þar sem allt virtist vera að fara til fjandans.

Svo fór ég með krakkana í skólann daginn eftir og mætti svo uppá skrifstofu þar sem ég settist fyrir framan rekstrarstjórann á Zócalo og slæmu fréttirnar dældust yfir okkur. Almennt smit var byrjað í Stokkhólmi og á einum sólarhring höfðu nánast allir Zócalo staðir tæmst af fólki. Sérstaklega þeir í stærstu borgunum á Norðurlöndunum, Kaupmannahöfn og Stokkhólmi. Svo hringdi leikskólinn og sagði mér að Einar Friðrik væri ekki nógu brjálæðislega hress til að fá að vera á leikskólanum útaf nýjum kröfum. Þannig að ég fór og sótti hann og reyndi að vinna í símanum á meðan að ég lék við hann.

Svo hefur þetta bara orðið verra og verra. Aðgerðirnar í Danmörku hafa smám saman þrengt að staðnum okkar þar og salan minnkaði um 85% á milli vikna. Í kvöld er Zócalo eini staðurinn sem enn er með opið í Tivoli Food Hall, þar sem voru fyrir viku 15 staðir opnir. Við seljum bara mat til að taka með. Enginn má sitja á staðnum. Það er eflaust ekki langt í að við lokum.

Í Stokkhólmi eru okkar stærstu staðir annars vegar í verslunarmiðstöðvum einsog Mall of Scandinavia, þar sem fáir vilja vera, eða í miðbæ Stokkkhólms þar sem við treystum á viðskipti frá fólki sem vinnur í nágrenninu. Aðalskrifstofur Spotify erum við hliðiná einum staðnum og þegar Spotify yfirmenn tóku þá skiljanlegu ákvörðun að hvetja alla til að vinna heima þá hrundi salan hjá okkur. Núna vilja sænsk yfirvöld að allir vinni heima og því má búast við að salan hrynji enn meira.

Við höfum reynt að gera okkar besta – fókusera á take-away og heimsendingar, en það hefur takmarkað gagn þegar að flestir þurfa að komast að stöðunum með almenningssamgöngum einsog lestum, sem margir vilja ekki snerta þessa dagana.

Og svo hef ég ekki hugmynd um hvað þetta endist lengi. Veira hefur fullkomlega kippt öllum rekstrargrundvelli undan veitingastöðum, sem voru allir reknir með hagnaði á síðasta ári, eru fullir af frábæru starfsfólki og reknir af sérleyfishöfum sem hafa lagt sína peninga, hjarta sitt og sinn tíma í að reka Zócalo staði.



Það að reka veitingastað er að mörgu leyti hálf sturlað. Á hverjum degi byggir maður reksturinn sinn á því að 100-400 manns velji þann daginn að koma inná nákvæmlega þennan stað af öllum þeim hundruðum staða sem hægt er að velja um. Þetta þýðir að bransinn er aldrei leiðinlegur, en það þýðir líka að þegar að fólk hættir allt í einu að koma þá fer allt í fokk strax.

Ég er ekki að kvarta – það eru bransar sem hafa það enn verra. Ég myndi ekki vilja skipta á djobbi við framkvæmdastjóra SAS eða Norwegian akkúrat núna (þrátt fyrir að launin myndu margfaldast) eða reka hótel, bar eða næturklúbb. Þá er skárra að eiga skyndibitastað.

Þar sem Margrét er að klára ritgerðina sína þá hef ég séð um krakkana að langmestu leyti síðustu daga. Alla þessa viku hefur að minnsta kosti Einar Friðrik verið veikur og því hef ég þurft að vinna þegar hann sefur og svo á kvöldin þegar allir eru sofnaðir og maður er hálf uppgefinn eftir að hafa skemmt, eldað fyrir og svæft þrjá krakka. En kannski hefur þetta líka hjálpað við að komast í gegnum þetta. Bankahrunið á Íslandi var barnaleikur á Serrano miðað við þetta ástand.

Það er búið að vera ótrúlega furðulegt að vera svona mikið heima með krakkana á meðan að það er algjört hrun á veitingastöðunum. En kannski er það ágætt að verða að hugsa um krakkana stóran hluta dagsins í stað þess að velta sér endalaust uppúr veltutölum og fréttum. Það gefur eflaust smá betri yfirsýn í lok dags. 

Núna verður maður að halda í vonina að eitthvað breytist. Við fjölskyldan erum bara hress. Við Margrét hjólum alltaf yfir á Södermalm, þannig að við sleppum við almenningssamgöngur, og ég hef unnið smá á skrifstofunni og þegar ég er heima þá lærir hún þar. Krakkarnir tala mikið um Coronavírusinn, en þau fá ennþá að fara í skóla og í dag gat Einar Friðrik loksins mætt aftur á leikskólann. Ætli hann fái ekki að fara í nokkra daga og svo verði öllu lokað. Ég vona að þið séuð öll hress – þvoið á ykkur hendurnar og hugsið vel um hvort annað.  ❤️😄

Tveim árum síðar

Ég hef ekki skrifað á þetta blogg í tvö ár.

Ég hugsa stundum um eitthvað voðalega sniðugt sem væri betra að skrifa hér heldur en að skrifa bara á Facebook eða sleppa því einsog gerist oftast.

En svo líður tíminn og alltaf verður lengra frá síðustu færslu og aldrei finn ég eitthvað nógu merkilegt til að skrifa um. Kannski hjálpar þetta.

Áramót 2014

Þvílíkt ár!

Fjölskyldumyndataka 2014

  • Við Margrét eignuðumst okkar annað barn í maí. Björg Elísa er algjör snillingur. Hún er í góðu skapi allan daginn og ég hef aldrei vitað um barn sem er jafn auðvelt að fá til að brosa og hlæja. Jóhann Orri var smá pirraður í upphafi yfir því að vera ekki lengur einn, en eftir smá vesen í byrjun er hann alveg frábær stóri bróðir, sem vill alltaf vera nálægt litlu systir sinni, knúsa hana og halda í höndina á henni. Hinn 2 ára og 8 mánaða gamli Jóhann Orri er svo núna byrjaður að mata 7 mánaða gamla systur sína.

  • Að eiga tvö lítil börn er auðvitað smá erfitt, en það hefur hjálpað ótrúlega mikið hversu auðveld þau hafa verið á þessum tíma. Maður venst þessu merkilega fljótt og í dag finnst mér það vera skítlétt þegar að maður þarf “bara” að sjá um eitt barn.

  • Ég seldi hlut minn í Serrano á árinu. Ég stofnaði Serrano ásamt Emil fyrir 13 árum en eftir að ég flutti til Svíþjóðar hef ég alltaf komið minna og minna að rekstrinum heima og því fannst mér þetta vera ágætis tímapunktur til að selja og einbeita mér að því sem ég er að gera í Svíþjóð. Einnig eftir að við breyttum nafninu á stöðunum okkar í Svíþjóð í Zócalo hafa konseptin verið að fjarlægjast hvort annað og því gat ég minna beitt mér í málum tengdum Serrano, enda hvorki auðvelt né æskilegt að stýra þessu frá öðru landi. Og Emil, sem að keypti minn hlut, er auðvitað besti aðilinn til að reka Serrano áfram, þannig að þetta barn mitt er í góðum höndum.

  • Við Margrét keyptum okkur svo inní Spaksmannsspjarir, sem að Björg tengdamamma mín á með okkur. Það er að okkar mati frábært fyrirtæki sem á mikla möguleika. Fyrirtækið hannar og framleiðir hágæða föt, sem að endast lengi og við teljum vera mikla framtíð í fatamerkjum, sem leggja áherslu á sjálfbærni. Það eru líka ný tækifæri í öllum heiminum í kringum netverslun og lítil búð á Íslandi getur auðveldlega selt sína vöru útum allan heim.

  • Við stofnuðum Zócalo stað í Malmö og salan á Zócalo var á árinu 2014 yfir 40% hærri en 2013 og 160% hærri en árið 2012 svo að hlutirnir eru að fara í rétta átt. Á næsta ári munum við opna stað í stærstu verslunarmiðstöð Norðurlandanna, Mall of Scandinavia, sem opnar næsta haust – og vonandi einhverja aðra staði líka.

    Þetta hefur alls ekki verið auðvelt ár vinnulega séð, en ég er þó sæmilega sáttur við hvernig staðan er í dag og er bjartsýnn fyrir 2015.

  • Það besta við þetta ár vinnulega séð er þó að ég hef ekki þurft að vinna of mikið. Ég fer aldrei í vinnuna fyrir klukkan 9 og er oftast búinn um fjögur. Það þýðir að ég hef geta verið ótrúlega mikið með börnunum mínum og Margréti.

    Að ala upp lítil börn í Svíþjóð með alla fjölskylduna á Íslandi er auðvitað ólíkt því að gera það á Íslandi. Við fáum sjaldan pössun svo að við erum rosalega mikið með börnunum, sem er auðvitað ótrúlega gaman þegar þau eru á þessum aldri. Félagslífið er minna, en ég myndi ekki vilja skipta því út fyrir það tækifæri að vera svona mikið með krökkunum á þessum aldri.

  • Jóhann talar bæði sænsku og íslensku og skiptir á milli tungumálanna án þess að hugsa um það. Hann er algjörlega frábær strákur, sem er fullur af fjöri og með mikið ímyndunarafl en getur líka setið heilu tímana og leikið sér í Dublo, ekki ólíkt því sem ég gerði þegar ég var lítill.

  • Við ferðuðum slatta á árinu. Áður en Björg kom í heiminn fórum við til Dubai og í haust fórum við til Flórída, Kúbu og Mexíkó einsog ég hef skrifað um á þessa síðu.

  • Við eyddum sumrinu á Íslandi og fórum meðal annars í tvö brúðkaup hjá góðum vinum okkar, héldum nafnaveislu fyrir Björgu, opnuðum Nam veitingastað, fórum í sumarbústaði í nokkrum landshlutum og áttum góða daga í Flatey.

  • Við höfum svo eytt jólunum hérna í Stokkhólmi í fyrsta skipti með allri fjölskyldu Margrétar, sem hefur verið frábært.

Ég er ótrúlega þakklátur fyrir þetta ár og þessa litlu fjölskyldu, sem ég á.

Áramót 2013

Þetta ár hefur verið magnað.

  • Jóhann Orri hefur breyst úr smábarni í lítinn og ótrúlega skemmtilegan strák á árinu. Hann er í dag 20 mánaða gamall, hleypur útum allt, klifrar uppá allt (þó það tímabil sé reyndar eitthvað að líða undir lok í bili allavegana) og getur sagt fulltaf orðum og skilið flestallt sem við segjum við hann auk þess sem hann hefur sjúklega mikinn áhuga á lyklum og bílum.

    Hann er nánast alltaf í góðu skapi og fer létt með að heilla ömmur, afa og heilu boðin full af fólki með því að vera hress, skemmtilegur, forvitinn og áhugasamur um annað fólk.

  • Við opnuðum Zócalo á árinu. Við breyttum 5 Serrano stöðum í Zócalo á tveim vikum í apríl og opnuðum svo 3 nýja staði síðasta sumar, alla í miðbæ Stokkhólms. Það eru núna 3 stærstu staðirnir okkar. Þetta hefur verið gríðarlega erfitt en lika skemmtilegt. – Zócalo hefur fengið góðar viðtökur, salan er meira en tvöfalt meiri í nóvember en hún var í mars, svo að við getum ekki verið annað en ánægð. Við fengum svo í september verðlaun sem skyndibitastaður ársins í Svíþjóð samkvæmt FastFood Magazine. Við fengum einnig inn tvo sænska fjárfesta í fyrirtækið.
  • Þetta ár hefur því verið algjör rússibanaferð vinnulega séð. Plús það að við opnuðum Serrano stað á Akureyri og í byrjun næsta árs munum við opna Serrano og Nam staði. Þannig að á einu ári verðum við búnir að opna 11 veitingastaði.
  • Kottke segir að bloggið sé dautt. Ég hef skrifað þrisvar sinnum á þessa síðu á árinu, þannig að hvað mig varðar hefur hann nokkuð rétt fyrir sér.
  • Við höfðum uppi stór plön með frí. Fyrir árið vorum við ákveðin að fara í brúðkaupsferð á árinu og í sumar vorum við ákveðin að ferðast um Alpana. En hvorugt varð að veruleika, aðallega vegna anna í vinnu. Við eyddum þó góðum tíma á Íslandi og fórum þrjú saman til Istanbúl um páskana. Það er algjörlega frábær borg, sem ég mæli hiklaust með. Ég var í Istanbúl 2005 og sá besta fótboltaleik allra tíma, en hafði lítinn tíma til að skoða borgina. Núna gátum við Margrét og Jóhann Orri hins vegar notið borgarinnar. Skoðuðum Topkapi höllina, Aya Sofia, Bláu moskuna, nutum mannlífisins og borðuðum ótrúlega góðan mat. Frábær borg.
  • Það sem er þó besta við þetta ár var alltaf að sækja Jóhann Orra á leikskólann. Að sjá hann lifna við og hlaupa í áttina til mín þegar ég kom og sótti hann er einfaldlega eitt það allra magnaðasta við það að vera pabbi. Ég elska þessar stundir okkar.
  • Og það er líka ótrúlega frábært að eftir erfiða daga í vinnunni að geta komið heim til bestu eiginkonu í heimi, sem er alltaf til í að hlusta á mig kvarta um það sem hefur gengið illa eða gleðjast þegar að vel gengur. Ég er óendanlega heppinn að eiga Margréti Rós og Jóhann Orra.
  • Og til að bæta oná þetta allt þá eigum við Margrét Rós svo von á okkar öðru barni í maí. Það verður fjör. Lífið er gott og aldrei betra en í kringum jólin þegar við eyðum hverjum degi og hverju kvöldi með okkar vinum og fjölskyldu hérna heima á Íslandi.

Gleðilegt ár.

Áramótaávarp 2012

Dálítið seint þar sem ég hafði engan tíma á gamlársdag

2012 hefur verið ótrúlegt ár.

  • Við Margrét eignuðumst lítinn strák í apríl, sem við nefndum Jóhann Orra.
  • Jóhann Orri er snillingur og nánast allt í okkar lífi hefur breyst við komu hans. Á þessum átta mánuðum sem hann hefur verið með okkur hafa tilfinningar mínar í hans garð bara orðið sterkari og sterkari. Mér þótti vænt um hann frá því að ég sá hann á spítalanum í Danderyd. En með mánuðunum þá hafa tilfinningarnar mínar breyst. Þegar hann fór að brosa til mín, fatta hver ég var og sýna viðbrögð þá urðu tilfinningarnar svo miklu sterkari.
  • Jóhann Orri situr við hliðiná mér þegar ég skrifa þetta. Hóstar af því hann er veikur, lítur svo upp og brosir til mín. Þetta barn!
  • Sonur okkar hefur kúkað í klósett síðan hann varð 6 mánuða gamall. Það er algjörlega fáránlegt hversu ótrúlega miklu stolti maður getur fyllst við að sjá strákinn sinn kúka í klósett. Að vera pabbi er svo ótrúlega gefandi útaf öllum þessum litlu sigrum.
  • Gaurinn sem endar steggjapartí niðrá Hlölla á Lækjartorgi talandi við vini sína um hversu æðisleg barnið sitt er – það er núna ég.
  • Við Margrét prófuðum að vera fullorðin og fara í frí til Tenerife og gista á all-inclusive hóteli. Sú tilraun misheppnaðist. Við erum ekki tilbúin í þann pakka. Næsta ferðalag verður frumlegra.
  • Ég fór í tvær frábærar ferðir til Liverpool og sá Liverpool ná heilu stigi útúr þeim tveimur leikjum. En ferðirnar snérust um frábæra vini miklu frekar en þetta blessaða fótboltalið sem hefur gert mér lífið leitt á árinu.
  • Við Margrét seldum gömlu íbúðina okkar í Stokkhólmi og fluttum í nýja íbúð, sem hentar betur fólki með lítið barn, barnavagn og því sem tilheyrir. Við búum enn á eyjunni Södermalm af því við erum enn ung og hipp og kúl. En samt orðin mamma og pabbi og vöknum klukkan 8 á laugardagsmorgnum og allt það.

Við enduðum árið 2012 á Íslandi þar sem ég afrekaði á 14 dögum að fara í tvær 15 klukkutíma langar steggjanir, tvö frábær brúðkaup, innflutningspartí, tvö matarboð, vera þunnur eftir tvö brúðkaup, innflutningspartí og tvær steggjanir, fara í boð á aðfangadag, jóladag og annan í jólum. Fara í partí á annan í jólum, spila pool með vinum, horfa á Liverpool með vinum mínum og fara í löng brunch-boð þrisvar sinnum. Svona eru þessar Íslandsferðir – þvílík dagskrá – en þær eru samt alltaf frábærar.

Á árinu 2013 verður mikið nýtt að gerast í tengslum við Serrano í Svíþjóð og við Margrét stefnum á að fara loksins í brúðkaupsferð. Það verður fjör.

Gleðilegt ár!

35

Í dag er ég 35 ára. Það eru nákvæmlega 5 ár síðan ég skrifaði þetta á þrítugs afmælinu mínu.

Ég hugsaði aðeins hvað ég ætti að skrifa á þessa bloggsíðu við þetta tilefni. Hvar stend ég í dag? Hvernig er mitt líf? Ég gæti skrifað færslu um það að á síðustu fimm árum hef ég ferðast til Mið-Austurlanda, Egyptalands, Indónesíu, Indlands og fleiri landa. Serrano staðirnir, sem voru tveir fyrir fimm árum, verða eftir um mánuð orðnir sjö á á Íslandi og fimm í Svíþjóð. Ég hef flutt til Stokkhólms og bý á frábærum stað í miðri borginni.


En það sem skiptir máli varðandi þessi fimm ár er auðvitað að ég hef kynnst ótrúlega mörgu frábæru fólki. Fólk, sem ég þekkti varla fyrir fimm árum, eru meðal minna bestu vina í dag. Og jú þetta…

17.ágúst 2007 vaknaði ég einn í herberginu mínu á Hagamel. 17.ágúst 2012 var ég vakinn af Margréti Rós. Það að hitta hana fyrir rúmum fjórum árum er það besta sem hefur komið fyrir mig. Við giftum okkur fyrir rúmu ári á besta dagi lífs míns. Og við hliðiná henni lá Jóhann Orri, rétt tæplega 4 mánaða strákur, sem mér þykir alveg ofboðslega vænt um og sem kemur mér á óvart á hverjum degi.

Því þegar að illa gengur í vinnunni, þegar að liðið manns tapar og þegar veðrið er vont, þá skiptir það mestu máli hverjir bíða manns heima. Þau tvö bíða mín og því get ég stoltur sagt að þessi síðustu fimm ár hafi verið frábær og að ég hafi gert ansi margt rétt. Fyrir það er ég þakklátur.

Ég, pabbi

Ég og sonur minn útá svölum

Ég og sonur minn útá svölum

Litli strákurinn okkar Margrétar á 6 vikna afmæli á morgun. Hann fæddist á Danderyd spítala í úthverfi Stokkhólms þann 29. apríl klukkan 15.

Fæðingin gekk hratt fyrir sig. Margrét vakti mig klukkan 9 um morguninn og hafði þá misst vatnið. Við byrjuðum því að undirbúa okkur og áttum að vera mætt uppá spítala klukkan 13. Hins vegar voru hríðirnar orðnar það miklar að við þurftum á endanum að stökkva út úr húsi á mettíma án þess að ná að klára allt – ég kláraði að borða morgunmatinn minn í leigubíl uppá spítala.

Margrét fæddi á BB deildinni á Danderyd, sem líkist Hreiðrinu á Íslandi. Allt er gert til þess að staðurinn líkist ekki spítala og okkur leið vel þarna allan tímann. Fæðingin gekk ótrúlega vel. Við höfðum æft hvað ég ætti að gera í fæðingunni og sá undirbúningur kom sér vel. Ég hafði ætlað að vera til staðar – vera rólegur – og gera það sem ég gat gert til að hjálpar. Ég hef auðvitað aldrei séð Margréti líða aðrar eins þjáningar, en mér fannst ég aldrei vera eins gagnslaus og ég hafði verið hræddur við – langt í frá, því mér leið eftirá einsog ég hefði í alvörunni hjálpað til. Margrét stóð sig massíft vel í fæðingunni. Hún hafði ákveðið fyrirfram að nota enga deyfingu og það tókst henni að standa við.

Það er ekkert sérstaklega merkilegt við að það fæðist barn á einhverjum spítala í úthverfi Stokkhólms. En að við Margrét höfum skapað þetta barn saman og fá hann svo nýfæddan og leggja hann á bringuna á mér var ótrúlega magnað. Þetta ferli allt saman varð einhvern veginn allt raunverulegt.

Við vorum á spítalanum í tvo daga og sváfum þrjú saman í herbergi á meðan að Margrét komst í gang með brjóstagjöf og við lásum kveðjur sem við fengum á sms og Facebook. Tókum þessu rólega og vöndumst tilfinningunni að nú værum við orðin lítil fjölskylda.

* * *

Fyrstu vikurnar átti ég svo sem ekkert alltof langar stundir með stráknum. Hann vaknaði, borðaði og sofnaði aftur. Ég hélt varla á honum nema að hann væri sofandi. Og í raun voru einu stundirnar okkar saman þegar að ég skipti á bleyjum eða klæddi hann. Eins skrýtið og það kann að hljóma, fyrir þá sem eiga ekki barn, þá fannst mér bleyjuskiptin merkilega skemmtileg. Tilhugsunin við að skeina einhverju barni út í bæ er ekki spennandi en þegar að um son minn er að ræða þá eru bleyjuskiptin allt í einu orðin að stund þar sem við feðgarnir erum einir saman og getum myndað tengsl.

Eftir viku tvö eða þrjú hefur stundunum okkar saman farið fjölgandi því núna er hann meira vakandi og getur legið hjá mér. Smám saman fær maður sem pabbi tilfinninguna fyrir því að maður hafi raunveruleg áhrif. Það er ótrúlega góð og merkileg tilfinning að einhver lífvera sé svona háð manni. Að það eitt að taka hann upp úr rúmi og faðma hann geti fengið hann til að hætta að gráta er yndislegt.

Það er líka dálítið skrítið þegar að maður hugsar út í það að maður hafi ekki fengið neina sérstaka þjálfun fyrir þetta foreldrahlutverk. Það er magnað að sjá konuna manns allt í einu breytast í mömmu og sjá hana brillera í því hlutverki frá degi eitt. Ég þorði varla að halda á börnum fyrir nokkrum vikum síðan, en núna finnst mér ekkert mál að halda á stráknum með annari hendi þegar að við fikrum okkur inná klósett í myrkrinu til að skipta á bleyju.

* * *

Karlmenn segja oft að besti dagur ævi þeirra hafi verið fæðingardagir barna sinna. Oft segja menn þetta þegar þeir eru hræddir við að gera of mikið úr einhverju sem skiptir ekki of miklu máli – sigri á fótboltamótum eða öðru slíku. Þá má ekki segja að sigur liðsins í Meistaradeildinni hafi verið besti dagur ævinnar og því redda menn sér oft með því að segja “já, nema auðvitað dagurinn sem að barnið mitt fæddist”.

Dagurinn sem að sonur okkar fæddist var ekki besti dagur ævi minnar, þannig séð. Brúðkaupsdagurinn okkar Margrétar toppar allt og mun eflaust gera lengi.

En vissulega var þetta stórkostlegur dagur því þetta var byrjunin á einhverju frábæru – þetta var í raun dagurinn sem að allt breyttist. Mér finnst í raun allir dagarnir síðan hafa verið enn betri en fæðingardagurinn vegna þess að ótrúlegustu hlutir verða betri núna. Það er betra að fara að sofa með hann í vöggu við hliðiná rúminu okkar. Það er skemmtilegra að labba um Södermalm með hann í vagni. Það er skemmtilegra að vakna á morgnanna og sjá hann sofa við hliðiná Margréti.

Ég var alltaf smá stressaður yfir því hvort ég væri tilbúinn í þessar breytingar á mínu lífi. Var ég tilbúinn að fórna því frelsi sem maður hafði áður? Frá því að strákurinn fæddist hef ég ekki efast um það í eina sekúndu að ég var tilbúinn. Auðvitað er frelsi manns minna, en það er svo margt annað nýtt sem lítið barn færir manni. Þannig að jafnvel þegar að hann liggur öskrandi með magaverki uppí rúmi við hliðiná manni klukkan 5 um morgun þá efast maður ekki í eina sekúndu um hversu frábært það er að eignast barn.

Á sama hátt er ég sannfærður um að skemmtilegustu stundirnar séu allar eftir. Ég get ekki beðið eftir því að fá að tala við son minn, sýna honum það sem mér finnst skemmtilegt og mikilvægt og með tímanum kynnast honum sem einstaklingi og læra af honum. Ég get ekki beðið.

36 vikur

Í dag er 17.apríl.  Ef að allt gengur vel munum við Margrét á næstu dögum eða vikum eignast son.

Ég er orðinn 34 ára gamall.  Hérna í Stokkhólmi þykir það ekki hár aldur til að vera barnlaus, en á Íslandi er það svo að flestir jafngamlir vinir mínir eiga að minnsta kosti eitt barn.  Pabbi átti þrjú börn á sama aldri og bróðir minn líka.  Þegar ég skoða fólk sem eru kunningjar mínir frá því í barna- eða framhaldsskóla þá finnst mér stundum einsog það fólk sé 10 árum eldri en ég.  Fjölskyldufólk með börn í skóla, sem sækir krakka í fiðlutíma og á fótboltaæfingar.

Lengi vel þótti mér það líf ekki spennandi.  Ég var jú á lausu þangað til að ég varð 31 árs gamall.  Á stundum dreymdi mig um aðeins meiri stöðugleika í mínu lífi með góðri konu, en ég naut þess líka að vera single.  Ég naut þess að ferðast um heiminn, ég setti af stað fyrirtæki og vann tvær vinnur á löngu tímabili.  Ég gerði það sem mér fannst ég þurfa að gera áður en ég var tilbúinn til þess að róast aðeins.

Svo breytist maður, eldist og allt það og einn daginn finnst manni allt í einu spennandi að eignast börn og stofna fjölskyldu.  Ég hef alltaf vitað að mig langaði að eignast börn, en það var alltaf eitthvað sem ég sá fyrir mér í einhverri óskilgreindri framtíð.  Svo bara smám saman varð þessi framtíð að veruleika.  Og ég var búinn að finna hina fullkomnu stelpu til að giftast og stofna fjölskyldu með.  Þannig að þetta passaði.

* * *

Margrét er núna gengin aðeins yfir 36 vikur og þetta óléttutímabil hefur verið gott.  Einsog ég bjóst við þá er maður sem karlmaður auðvitað í öðru sæti á þessu tímabili.  Það er jú konan sem gengur með þetta barn og það verður engin breyting á mínum líkama.  Þannig að ég hef lítið geta gert nema að reyna að hjálpa eins mikið og ég hef getað.  Elda oftar, þrífa meira og svo framvegis.  Verkefnunum er vanalega nokkuð jafnt skipt á okkar heimili, en ég hef reynt að taka yfir stærri hluta af verkefnunum en ég geri vanalega.  Og maður reynir að vera extra tillitsamur, því verkefninu er jú fáránlega misskipt.  Við ákváðum saman að eignast þetta barn og líf mitt hefur haldið áfram einsog vanalega síðustu mánuði á meðan að Margrét hefur ekki farið í crossfit í 4 mánuði og á tímabili mátti hún ekki fara útúr húsi og lá uppí sófa mestallan daginn.

Því er það besta sem maður getur gert bara að vera til staðar.  Mæta í alla tíma sem maður er boðaður í án þess að spyrja – jafnvel þótt það þýði fæðingarnámskeið á nákvæmlega sama tíma og Liverpool mætir Everton í úrslitum FA bikarsins.  Miðað við þær fórnir sem að maki manns færir þá er það ekki merkilegt.

En það er samt ekki hægt að komast framhjá því að líkt og með öðru í óléttunni, þá erum við karlar bara í áhorfendasæti.  Það er jú gaman að finna fyrir sparkinu á maganum á Margréti, en Margrét er hins vegar að upplifa það að það er einstaklingur inní maganum á henni!!!  Mér finnst það magnað þegar að ég verð svangur og eitthvað loft hreyfist til í maganum á mér.  Mér fannst líka einu sinni magnað að kaupa svona nammi sem að sprakk í munninum á manni.  Hvernig tilfinning er það þá að hafa lífveru inní maganum á sér, sem hreyfir sig allan daginn? Það hlýtur að vera alveg stjarnfræðilega furðulegt og því varla undarlegt að stelpur verðu mun uppteknari af óléttunni og séu á óléttutímanum búnar að bindast barninu sterkari böndum en við karlar.

* * *

Ég hef hugsað mikið um það undanfarna mánuði hvernig ég var alinn upp og hvernig samband mitt við foreldra mína var.  Sumir hlutir breytast bara af því að við erum af annarri kynslóð.  Ég held einhvern veginn að uppeldi okkar Margrétar verði allt öðruvísi en mitt uppeldi var.  Ekki af því að mér finnist foreldrar mínir hafa gert neitt vitlaust, heldur eru bara breyttir tímar.  Og ég hef áttað mig á þeim hlutum sem mér langar að hafa öðruvísi í sambandi mínu við minn son.

Hvernig sem hann verður, þá vonandi tekst okkur vel upp.  Vonandi gerum við ekki of mörg mistök og vonandi verða mistökin okkar ekki of alvarleg svo að við getum ekki bætt úr þeim.

Ég veit allavegana að ég hef aldrei á ævinni verið jafn spenntur fyrir neinu verkefni og þessu.

Heilablóðfall þrem árum síðar

Einsog eflaust einhverjir lesendur þessa bloggs muna, þá fékk ég heilablóðfall fyrir þremur árum. Það gerðist bara í vinnunni einn daginn og átti sér engan sérstakan fyrirvara. Ég skrifaði um þá lífsreynslu á þessa síðu.

Ég fæ heilablóðfall

Ég fæ oft spurninguna hvernig ég hafi það eftir heilablóðfallið. Svarið er að ég hef það mjög gott. Ég var sirka mánuð að ná mér eftir áfallið. Jafnvægið var ekki uppá það besta og sjónin ekki heldur. Ég fór til sjúkraþjálfara, en hún útskrifaði mig eftir einn tíma.

Í dag finn ég engan mun á sjálfum mér, sem ég rek til heilablóðfallsins. Eina er að ég á það til að rekast á hluti hægra megin við mig. Það hefur þó minnkað með tímanum, enda lærir líkaminn og heilinn að gera ráð fyrir slíkum skekkjum. Það háir mér því ekki í dag.

Fyrir utan það er ég heilbrigður, í besta formi lífs míns og mér líður vel.

Andlega hefur kannski meira breyst. Ég fann að ég notaði áfallið smá sem afsökun í byrjun. Ég gafst fyrr upp á erfiðum reikningsdæmum og slíku, en með tímanum hef ég lært að nota það ekki sem afsökun því að heilablóðfallið mitt var ekki það alvarlegt að það ætti að hafa slæm áhrif á slíka hluti.

Ég hitti lækninn minn fyrir um mánuði í reglulegu tékki og hann spurði mig aðeins útí það hversu mikið ég hugsaði um heilablóðfallið. Ég sagði að ég gerði það nánast aldrei. Ég treysti einfaldlega að það sé ágætlega séð um mig af norrænu heilbrigðiskerfi. Ég er tekinn í reglubundin tékk og þar ætti mestallt að uppgötvast. Annars lifi ég bara heilbrigðu lífi og læt þetta ekki hafa áhrif á mig. Enda svo sem lítið sem ég get gert nema að reyna að lifa sem heilbrigðustu lífi – stunda líkamsrækt og borða ekki of mikið af rusli.

Andlega bregður mér jú þegar ég heyri talað um heilablóðfall, sérstaklega þar sem þau eru nánast alltaf mun alvarlegri en það sem ég lenti í. Mér finnst óþægilegt að horfa á bíómyndir og sjónvarpsefni um heilablóðföll og ég veit að Margréti finnst það enn verra. En læknarnir segja jú að það heilablóðfall sem ég fékk geri mig ekki líklegri til að fá það aftur seinna á ævinni. Í raun er ég ágætlega settur því það er betur fylgst með mér en fólki sem hefur aldrei lent í þessu.

Eftirá að hyggja held ég að heilablóðfallið hafa bara gert mér gott. Ég hugsaði meira um það hvað ég var að gera og hvert ég stefndi. Ég áttaði mig betur á að Margrét, sem núna er eiginkona mín, var það besta sem hefur komið fyrir mig í þessu lífi. Og ég kannski reyni aðeins meira að lifa í nútímanum í stað þess að hugsa alltaf um það sem gerist seinna.

Það er ágætt.

Áramótaávarp 2011

Þá eru bara nokkrir klukkutímar eftir af þessu frábæra ári. Ég sit hérna inní stofu á Akureyri hjá fjölskyldu Margrétar og er að fara að gera mig tilbúinn fyrir áramótapartí.

Þetta er búið að vera besta ár ævi minnar.

  • Við Margrét fórum í stórkostlegt ferðalag til Indlands, þar sem við vorum í tvo mánuði. Það hafði lengi verið draumur minn að ferðast með bakpokann um Indland. Við sáum Taj Mahal, Rajasthan, Delhi, Mumbai, líkbrennu í Varanasi, drukkum te í Darjeeling og köfuðum við Andaman eyjar. Algjörlega frábær ferð.
  • Við eyddum páskunum með vinum Margrétar í Danmörku, sem var mjög gaman.
  • Við eyddum júlí mánuði á Íslandi í brúðkaupsundirbúningi, sem var algjörlega frábær tími.
  • Vinir mínir steggjuðu mig á ógleymanlegan hátt.
  • Daginn fyrir brúðkaupsdaginn héldum við grillpartí fyrir gesti í Guðmundarlundi, þar sem allir hittust í afslöppuðu umhverfi.
  • Við Margrét Rós giftum okkur 23.júlí við Elliðavatn. Kristján Ágúst vinur okkar sá um athöfnina og Toggi Pop söng Þú komst við hjartað í mér, lagið sem var spilað ófá skipti sumarið 2008 þegar við byrjuðum saman. Athöfnin var ógleymanleg. Að fá svona góðan vin til að sjá um athöfnina var eitthvað sem er ekki hægt að toppa. Við höfðum reyndar gift okkur formlega nokkrum dögum áður hjá sýslumanni, en athöfnin við Elliðavatn er í okkar hugi það eina sem skiptir máli.
  • Brúðkaupsveislan var í Bláa Lóninu. Þar voru saman komin eina kvöldstund nánast allir okkar nánustu ættingjar og bestu vinir. Þetta var besta kvöld ævi okkar. Skemmtiatriðin voru stórkostleg, maturinn frábær og tónlistin líka. Við vorum á dansgólfinu nánast stanslaust frá 23 til klukkan 5 um morguninn. Nokkrum sinnum þetta kvöld hugsaði ég með mér að mér hefði aldrei á ævinni liðið svona vel – að ég ætti svona stórkostlega vini og væri að giftast svona ótrúlegri konu.
  • Snæja, frænka Margrétar og Jens, vinur minn, voru veislustjórar og þau voru frábær.
  • Við dönsuðum brúðkaupsdansinn við Ó Þú.
  • Brúðkaupið endaði á því að vinir og ættingjar sem voru eftir komu saman í hring á dansgólfinu og sungu Don’t look back in anger og Angel. Það er eitthvað sem ég mun aldrei gleyma.
  • Við tókum rútu með gestunum til Reykjavíkur. Við fórum út á síðasta stoppi við Lækjartorg. Ég búinn að taka af mér slaufuna í svörtum smókíng og Margrét í djammútgáfunni af brúðkaupskjólnum. Ég með svartan ruslapoka fullan af gestabókum og Margrét með ferðtösku með dóti. Við löbbuðum í gegnum bæinn klukkan 6 á sunnudagsmorgni og fólk óskaði okkur til hamingju. Það var góð stund.
  • Daginn eftir héldum við brunch með fólki úr brúðkaupinu og fórum svo heim og tókum upp gjafirnar.
  • Á mánudeginum reyndi ég að smíða saman bréf til gestanna og lýsa því hversu þakklát við vorum fyrir þennan ótrúlega dag. Við höfðum jú gert okkar besta til að skipuleggja allt rétt. En svo getur maður aldrei skipulagt svo margt. Auðvitað eru það gestirnir sem á endanum skipta mestu. Gestirnir voru einfaldlega skemmtilegustu gestir sem nokkurn tímann hafa komið saman til veislu. Svo einfalt er það.
  • Við eyddum svo nokkrum dögum á Íslandi og nutum svo síðustu vikna sumarsins í Stokkhólmi. Komum svo heim til Íslands um haustið og fögnuðum því að foreldrar mínir hafa verið gift í 50 ár.
  • Serrano hefur gengið vel í Svíþóð og á Íslandi. Við opnuðum stað í Svíþjóð í apríl og svo opnuðum við Nam á Íslandi í desember og höfum fengið frábærar viðtektir. Mér líður vel í vinnunni og ég hef ofboðslega gaman af því að vinna vinnuna mína.
  • Fullt af vinum okkar hafa komið og heimsótt okkur til Stokkhólms. Mörgum af þeim höfum við kynnst allt öðruvísi og betur en við hefðum gert bara á Íslandi.
  • Síðustu vikum ársins erum við svo búin að eyða á Íslandi. Þrátt fyrir að okkur líki frábærlega að búa í Stokkhólmi þá mun maður aldrei hafa jafn mikil tengsl við Svíþjóð og maður hefur við Ísland. Hérna höfum við notið lífsins undanfarnar vikur. Haldið matarboð með vinum, farið í skírn, farið í jólaboð, horft á Liverpool leiki með vinum og svo framvegis. Og áramótunum eyðum við hérna á Akureyri.
  • Í september komumst við Margrét að því að við eigum von á okkar fyrsta barni. Á Þorláksmessu komumst við að því að það verður strákur, sem á að koma í heiminn í maí. Við getum ekki beðið.
    2011 hefur verið besta ár ævi minnar. Án nokkurs efa.